Ο Αντώνης Χατζηαντώνης, συνταξιούχος εκπαιδευτικός, με αφορμή το διπλό φονικό, γράφει για την αιτία που το προκάλεσε, τις ναρκωτικές ουσίες.
Στον απόηχο του φοβερού, για τα κυπριακά δεδομένα, διπλού φονικού στη Λευκωσία, εφ’ όσον ο ένοχος παραδέχθηκε, μπορούμε νομίζω τώρα, να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις.
Ας μου επιτραπεί να ξεκινήσω κάπως χαλαρά, πριν εισέλθουμε στην ουσία του θλιβερού αυτού συμβάντος. Προσέξατε ότι, από την αρχή που η Αστυνομία άρχισε να εκδίδει ανακοινώσεις, ενημερώνοντάς μας για τις εξελίξεις, κάπου… ξεμείναμε από ονόματα;
Και τι εννοώ;
Προσέξτε: 60χρονος βρέθηκε δολοφονημένος, μετά της 59χρονης συζύγου του. Ο πρώτος μάρτυρας, ήταν ο 15χρονος υιός του ζεύγους. Και οι αριθμοί των ηλικιών, συνεχίζονται, στην πορεία των αστυνομικών ανακοινώσεων: 33χρονος, ο βασικός ύποπτος, του οποίου κάποια προσωπικά αντικείμενα ευρέθησαν στην αυλή της οικίας του 60χρονου.
Λίγο μετά, εμπλέκεται 23χρονος, ετεροθαλής αδελφός του βασικού υπόπτου. Για να προστεθεί -πάλιν με το 2ο συνθετικό ,…χρονη, η 21χρονη συμβία του 33χρονου, φερόμενου ως δράστη του στυγερού εγκλήματος…! Δηλαδή, αν υπήρχαν στην υπόθεση… τρεις 33χρονοι, θα λέγαμε ο 33Α, ο 33Β, ο 33Γ και ούτω καθεξής;
Εντάξει, γνωρίζουμε ότι δεν μπορούσε η Αστυνομία, να αναφερθεί σε ονόματα, είτε διότι δεν τα εγνώριζε, είτε στην περίπτωση του παιδιού, για να μη στιγματιστεί.
Αυτά, αντιλαμβάνεσθε ότι τα γράφω, με πνεύμα αστεϊσμού. Θα προχωρήσω όμως, στη βασική αιτία που όπλισε το χέρι του Λοΐζου Τζιωνή. Ο οποίος με τόση μανία, με τόση αγριότητα, με τόσο μένος, κατάφερε τόσες μαχαιριές σε δύο ανύποπτους ανθρώπους, που δεν του έφταιξαν σε τίποτα. Για να τους ληστέψει…!
Η βασική αιτία; Με μία λέξη: Ναρκωτικά. Ή καλύτερα, ο εθισμός εις αυτό τον κακό “δαίμονα”, που μαστίζει σήμερα τη νεολαία μας. Σε χαμηλά ευτυχώς, ποσοστά, αλλά αυτό δεν πρέπει να μας εφησυχάζει. Ο 33χρονος, ο 23χρονος, η 21χρονη. Αλλά, και μια 34χρονη κρίθηκε ένοχη, για το άλλο έγκλημα. Αυτό της 80χρονης, Ανδριανής Βανέζη. Και πάλιν οι εθιστικές ουσίες, η αιτία.
Οι ένοχοι του φονικού θα οδηγηθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης και θα λογοδοτήσουν. Αυτό που οφείλει τώρα η Αστυνομία –έπρεπε ήδη να το είχε πράξει– είναι να χτυπήσει το κακό στη ρίζα του. Να βρει τους εμπόρους του λεγόμενου λευκού θανάτου. Και φοβάμαι, ότι δεν πράττει αρκετά, η Δύναμη του Νόμου εις αυτό τον τομέα.
Και θα αναφέρω ένα μόνο, απλό παράδειγμα: Μου έλεγε πριν λίγο καιρό, μια φίλη και συνάδελφος εκπαιδευτικός, ότι κάποια βράδια που έβγαινε να ταΐσει μερικά αδέσποτα ζώα, κάπου μεταξύ της οδού Κολωνακίου και του κλειστού γυμναστηρίου Λυκείου Λινόπετρας στη Λεμεσό, έβλεπε πολύ συχνά, ομάδες νεαρών –που προκαλούσαν και οχληρία–μαζεμένους κάπου εκεί, και το επόμενο πρωί, στο έδαφος εύρισκε σύριγγες μιας χρήσης…!
Δεν γνωρίζω, αν το κατήγγειλε. Νομίζω πως όχι. «Τα γνωρίζουν πολλοί αυτά, αλλά κανένας δεν έκανε τίποτα, ώς τώρα…», μου είχε πει αγανακτισμένη! Αλλά εφ’ όσον μου το είπε, σκέφτηκα ότι, μέσα από αυτές τις λίγες γραμμές του κειμένου μου, ενδεχομένως, κάποιος από την ΥΚΑΝ, ή άλλο Τμήμα του Νόμου, να ενδιαφερτεί να το ψάξει.
Εδώ είναι η ρίζα του κακού. Φτάνουν κάποιοι να σκοτώσουν άνθρωπο, για να εξασφαλίσουν 100 – 200 ευρώ για την επόμενη δόση τους. Εγώ, δυστυχώς, δεν έχω παιδί. Ένα είχα, αλλά ο Μεγαλοδύναμος θέλησε να το πάρει κοντά Του, στα 24 του χρόνια.
Ως συνταξιούχος εκπαιδευτικός όμως, και ως ευαίσθητος πολίτης αυτής της πραγματικά διαλυμένης νεο-κυπριακής κοινωνίας, σκέφτομαι τα παιδιά του κόσμου…!
Ας κάνουμε λοιπόν κάτι, για τους νέους μας. Τους Ελληνοκύπριους νέους, που αποτελούν τη συνέχεια ύπαρξης του Ελληνισμού στην Κύπρο μας. Είναι ηθικό καθήκον, ΟΛΩΝ μας!
