Ο Αντώνης Χατζηαντώνης, συστήνει να μην αντιμετωπιστεί βιαστικά το τραγικό γεγονός και να αποδοθούν οι ευθύνες όπου υπάρχουν.
Διαβάζουμε στον Τύπο ότι, ο Παγκύπριος Ιατρικός Σύλλογος, θα ζητήσει την έναρξη συζήτησης για «αποποινικοποίηση» της ιατρικής πράξης. Ισχυριζόμενος ότι, κάποιοι πολιτικοί, επιδιώκουν να αποκομίσουν πολιτικούς πόντους, από το θλιβερό γεγονός του θανάτου ενός 10χρονου παιδιού.
Και συμπληρώνοντας, ότι κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να διαπομπεύσουν τους δύο ιατρούς, συμπεριφερόμενοι προς αυτούς, ως να ήσαν κοινοί, επικίνδυνοι εγκληματίες…! Θα προχωρήσουν δε και σε 2ωρη στάση εργασίας, οπότε και θα γίνει μια ενημέρωση των δημοσιογράφων.
Να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά; Από πού να αρχίσει κανείς και πού να σταματήσει;
Σαν εκπαιδευτικός σε δημοτικά και γυμνάσια στην Ελλάδα επί 27 χρόνια, ενθυμούμαι ότι σχεδόν όλα τα γήπεδα μπάσκετ, καλύπτονταν από ταρτάν. Σε μια Ελλάδα, που εδώ και μια 10ετία, πλήττεται από μια οικονομική κρίση. Βρέθηκα τις προηγούμενες 5 – 6 μέρες στην ελληνική πρωτεύουσα -όχι για διακοπές- και καθημερινά έβλεπα, τουλάχιστον έναν περιστατικό να ψάχνει στους κάδους σκουπιδιών, να βρει κάτι να φάει…! Στην Ελλάδα, διδόταν μεγάλη προσοχή στην ασφάλεια των παιδιών, καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής τους στο σχολείο. Εδώ στην Κύπρο, μόνο 5 – 20 περίπου σχολεία διαθέτουν γήπεδα με ταρτάν. Εμείς εδώ, σχεδιάζουμε πώς θα εξορύξουμε φυσικό αέριο για να γίνουμε πλούσιοι, αναμένουμε ότι σε 2 1/2 χρόνια, θα λειτουργήσει το πρώτο καζίνο κ.λπ. Έλεος!
Άρα εδώ, έχουμε δύο θέματα: Τις ευθύνες του Υπ. Παιδείας και την ευθύνη των ιατρών που εξέτασαν το παιδί. Λεπτομέρειες για τη διαδικασία εξέτασης του άτυχου Σταύρου δεν γνωρίζω. Άκουσα όμως, ότι του έκαναν ακτινογραφίες, αλλά δεν τις έλεγξε ακτινολόγος… Λόγω υποστελέχωσης; Πιθανόν.
Αλλά, τι εννοούμε λέγοντας, ιατρική αμέλεια; Αυτό είναι ερώτημα που δέχεται διάφορες απαντήσεις. Η βιασύνη των γιατρών, η προχειρότητα εξέτασης; Η κούραση από την πληθώρα προσερχόμενων στις Πρώτες Βοήθειες; Τι να πω!
Δύο ιατροί, 37 και 65 ετών, κατηγορούνται για πρόκληση θανάτου λόγω αλόγιστης και απερίσκεπτης πράξης…! Έδωσαν εξιτήριο στο παιδάκι, ενώ αργότερα επέστρεψε στο νοσοκομείο, όπου κατέληξε. Λόγω επισκληριδίου αιματώματος στο κεφάλι.
Όμως, για να είμαστε όσο γίνεται πιο δίκαιοι, ας έχουμε υπόψη ότι, ο κάθε ένας εξ ημών, στον τομέα του, στη δουλειά που κάνει για να επιβιώσει σε αυτή την κοινωνική ζούγκλα, είναι απολύτως φυσιολογικό να κάνει και λάθη. Διότι είμαστε άνθρωποι και όχι Θεοί. Με αδυναμίες και ατέλειες. Με τη διαφορά, ότι, στην περίπτωση των γιατρών, στους οποίους εναποθέτουμε όλοι, το ύψιστο θέμα της υγείας μας ή και αυτής της ίδιας της ζωής μας (όπως στην ατυχή περίπτωση του μακαριστού 10χρονου Σταυράκη), η αίσθηση ευθύνης, η προσοχή και η σοβαρότης με την οποία πρέπει να ασκείται το λειτούργημα αυτό, δεν έχει καμιά σχέση με τη φύση όλων των υπόλοιπων επαγγελμάτων…!
Εγώ, π.χ., δίδασκα Αγγλικά, ως δάσκαλος Αγγλικής. Για 27 χρόνια, στην Ελλάδα και 2 – 3 εδώ. Αν κατά λάθος, όταν επεξηγούσα τους χρόνους των ανωμάλων ρημάτων, ας πούμε ότι έγραφα κατά λάθος στον πίνακα το ρήμα go-went-gone κάνοντας λάθος, ή αν έκανα κάποια παράλειψη στο θέμα των υποθετικών λόγων (Conditionals), δεν υπήρχε περίπτωση να χαθεί η ζωή ενός παιδιού…
Και ΕΔΩ είναι η μεγάλη διαφορά. Άλλη η ευθύνη του τραπεζικού, άλλη του οδηγού ταξί, άλλη του υφασματοπώλη, άλλη του εκπαιδευτικού, άλλη του Λειτουργού του Ιπποκράτη!
Συνάγοντας: Ας μη σπεύσουμε να καταδικάσουμε τους 2 γιατρούς, που έτυχε να χειριστούν το περιστατικό του παιδιού που έφυγε για πάντα από κοντά μας. Είναι και αυτοί συνάνθρωποί μας. Να γίνει έρευνα και να αποδοθούν οι ευθύνες, όπου υπάρχουν. Όχι όμως, κανιβαλισμός προς δύο συμπολίτες μας. Που είμαι βέβαιος ότι υποφέρουν και οι ίδιοι για το χαμό μιας αθώας ψυχούλας.
Έχασα και ο ίδιος, 24χρονο γιο και γνωρίζω τι θα πει πόνος για απώλεια του παιδιού σου…!
Ο Θεός, να δίνει δύναμη και κουράγιο στους γονείς. Το παιδί σας, βρίσκεται στην αγκαλιά του Μεγαλοδύναμου!
