● Όσο περνούν τα χρόνια, ολοένα και περισσότερο προσομοιάζω με τους γέροντες της παιδικής μου ηλικίας. Τους οποίους έβλεπα ως εφιάλτες όταν άρχιζαν την πάρλα: «Θυμάμαι τότε που έγινε αυτό» και «εμείς φτάσαμε τις εποχές που συνέβη το άλλο».
Η παρελθοντολαγνία κάλυπτε τα πάντα.
Τον πατριωτισμό των Ελλήνων: «Που στην εποχή μας είμαστε όλη μέρα στα βουνά με την ΕΟΚΑ και πετροβουλούσαμε τους Άγγλους».
Την κοινωνική εξαθλίωση: «Που εμείς τρώγαμε κρέας κάθε Κυριακή και αν. Και που δουλεύαμε στα χωράφια γέννημα με βούττημα ήλιου».
Την καταπίεση της λίμπιντο: «Που περιμέναμε να παντρευτούμε για να δούμε γυναικείο πόδι ασκεπές».
Ακόμη και την ποδοσφαιρική παιδεία: «Εκείνοι ήταν παίκτες, όχι σήμερα που ο νους τους είναι στα λεφτά».
● Προβλέπω να ενεργώ ομοίως και εγώ εντός ολίγου, κατηχώντας τα δικά μου παιδιά για τη δική μου φοβερή εποχή. Ό,τι θα έχω να λέω, θα έχω πάντως – το πρόβλημα είναι ποιος θα ακούει έναν πυροβολημένο να μιλά για περσινά ξινά σταφύλια.
● Θα θυμάμαι τη δική μου στέρεη Δημοκρατία: Που ήταν αρκετά αναγνωρισμένη και ελπιδοφόρος, ώστε να αναλάβουν εν μια νυκτί τη διαχείρισή της Ευρωπαίοι και υπερατλαντικοί μάνατζερ, ενώ εμείς ξυπνούσαμε ανέμελοι και χαζοχαρούμενοι ένα ανοιξιάτικο Σάββατο.
● Θα θυμάμαι τη δική μου οικονομική άνοιξη: Που ήταν αρκετά large ώστε να την μοιράζομαι με τράπεζες και τραπεζίτες, χωρίς στην ουσία να το ξέρω.
● Θα θυμάμαι τη δημόσια υγεία, που στους καιρούς τους δικούς μου ήταν τόσο προηγμένη, που οι γιατροί δεν χρειάζονταν να ασχολούνται καθόλου μαζί της – γίνονταν όλα αυτόματα και οι λειτουργοί της έπαιζαν τους συνδικαλιστές για να σκοτώνουν την ώρα τους.
● Θα θυμάμαι την εκπαίδευση, που στις ηρωικές εποχές που ζω εμφυτεύεται με μικροτσίπ στους μαθητικούς εγκεφάλους – έτσι εξηγείται, βρε κουτά, που ΟΕΛΜΕΚ, ΠΟΕΔ, ΟΛΤΕΚ και δεν συμμαζεύεται αναγκάστηκαν να συνεδριάζουν πιο συχνά από ό,τι μπαίνουν στις τάξεις.
● Θα θυμάμαι ακόμη ότι η κοινωνία μας ήταν τόσο νομοταγής και ηθική, που κοντέψαμε να πεθάνουμε από πλήξη και κατάθλιψη – για να μας σώσει το κράτος, έβαλε στον προσομοιωτή μια κατάσταση αντίστοιχη με τα γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε και το παίζαμε άγρια δύση.
Κάποιοι δεν το πήραν χαμπάρι, οι αφελείς, αρχίζοντας να παλεύουν με φαντάσματα.
● «Θα θυμάμαι, τέλος, μια φορά και έναν καιρό που με τον Παναθηναϊκό ταξίδευα και θριάμβευα σε τόπους που άλλοι έβλεπαν μια φορά την εβδομάδα από την τηλεόραση – και που πια, δεν ξέρω καν τι μου ξημερώνει.
● Ή μάλλον, άστο καλύτερα. Ούτε να πω θέλω, ούτε να θυμηθώ.
«Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες», που τραγουδούν κι οι Active Member.
