Ο Χριστόδουλος Παχουλίδης γράφει: «Τω Πνεύματι ζέοντες».
Τη σύσταση αυτή του θείου Αποστόλου των Εθνών Παύλου προς τους πιστούς, καθιστά εξόχως επίκαιρη η σημερινή εορτή του Αγίου Πνεύματος.
Πολλοί χριστιανοί είναι δυστυχώς ψυχροί και αδιάφοροι, χωρίς ιερό ζήλο για την εφαρμογή του θελήματος του Θεού, που η τήρηση αυτού οδηγεί κάθε πιστό, στην αιώνια ζωή, στην ατελεύτητη Βασιλεία των Ουρανών. Δεν προετοιμάζονται πνευματικά, και δεν προσπαθούν να δραστηριοποιούνται προς το αγαθόν, για την κατά Χριστό κατάρτιση και οικοδομή τους.
Για τούτο χρειάζεται, ο καθένας από εμάς να είμαστε «Πνεύματι ζέοντες». Τούτο όμως, είναι καρπός και χάρισμα του Αγίου Πνεύματος, όταν «Πνεύματι ηγεμονικώ στηριζόμενοι» με πίστη, αυταπάρνηση και με κατά Θεό ζήλον εξασκούμε τον Θείο Νόμο, χωρίς να παρασυρόμαστε από τις αμαρτωλές απολαύσεις και τις παγίδες του αρχέκακου διαβόλου.
H κάθοδος του Αγίου Πνεύματος στο υπερώο της Ιερουσαλήμ, εκείνη την ημέρα της Πεντηκοστής σημαίνει και την αρχή μιας νέας πραγματικότητας: Τη φανέρωση της Εκκλησίας στον κόσμο με την εγγύηση της διαρκούς παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. Πράγματι από την ημέρα εκείνη, το Πανάγιο Πνεύμα παραμένει στην Εκκλησία, συγκροτεί τον θεσμό της και τελειοποιεί τα ιερά Μυστήριά της.
Το Πανάγιο Πνεύμα δεν είναι κάποια αόρατη δύναμη ή συμβολική εικόνα. Είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, Θεός ομότιμος και ομοούσιος με τον Πατέρα και τον Υιό και επειδή είναι Θεός και δεν μπορούμε να Τον αντιληφθούμε ή να Τον γνωρίσουμε στην ουσία Του, εμφανίζεται με τρόπο που μπορούμε να Τον δούμε ή να Τον ακούσουμε, ώστε να βεβαιωθούμε για την παρουσία Του.
Ας παρακαλέσουμε με πίστη τον αγαθό Παράκλητο να έρχεται και να σκηνώνει μέσα μας για να καθαρίζει και αγιάζει την ψυχή μας. Να μας στηρίζει και να μας καθοδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιω. ιστ’ 13).
Η αύξηση της πνευματικότητας, η καλλιέργεια χριστιανικών βιωμάτων, η μυστηριακή ζωή, και η εν γένει θρησκευτική βιωτή, μας βοηθούν για να αγιαζόμαστε, «τω Πνεύματι ζέοντες», που είθε όλοι να το επιτύχουμε με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος.
