Ο Αντώνης Χατζηαντώνης περιγράφει την απίστευτη ταλαιπωρία του μέχρι να βρει ταξί στην Αθήνα και να φτάσει έγκαιρα στο δικαστήριο.
Εύχομαι να ζήσετε με τη σύζυγό σας, μέχρι τα βαθιά γεράματα, φίλοι μου. Αν, όμως, παρ’ ευχήν, αναγκαστείτε να χωρίσετε –όπως ο γράφων– σας συνιστώ συναινετική διαδικασία διαζυγίου, και όχι αντιδικία, όπως επέλεξα εγώ. Θα υποστείτε απίστευτες ταλαιπωρίες, οικονομικές και άλλες, ειδικά αν η δίκη γίνεται στην Ελλάδα. Και εξηγώ:
Στις 14 τρέχοντος, ήταν καθορισμένη η τελική εξέταση του θέματος διατροφής, που απαιτεί η άλλη πλευρά. Και έπρεπε, να εξεύρω μάρτυρα προς υπεράσπισή μου και να είμαι έγκαιρα εις την ελληνική πρωτεύουσα, αφού η ακροαματική διαδικασία ήταν ορισμένη για τις 9.30 π.μ.
Φρόντισα λοιπόν, να είμαι στην Αθήνα με τον μάρτυρά μου, από την προηγούμενη, δηλ. Κυριακή 13 Μαΐου. Ξυπνώ την καθορισμένη ημέρα από τις 7.30 περίπου, και καλώ ραδιοταξί, όπως κάνω πάντα. Είχε προηγηθεί πέρυσι, Ιούνιο, η πρώτη δίκη, όπου μου επεβλήθη ποσόν διατροφής, που αντιστοιχούσε με τα… 3/4 της σύνταξής μου…! Έπρεπε λοιπόν, να προσπαθήσουμε να το μειώσουμε, σύμφωνα και με τον δικηγόρο μου.
Η πρώτη υπάλληλος της εταιρείας ραδιοταξί, μου απαντά: «Δεν υπάρχει διαθέσιμο κύριε…!».
Ε, λέω, θα πάρω άλλο. Δοκιμάζω, τον Αστέρα, μετά την Ενότητα, ΤΙΠΟΤΑ! Ουδέν ταξί διαθέσιμο…! Απορημένος, παίρνω τον κίτρινο φάκελο υπό μάλης και με τα πόδια, πηγαίνω στην πλησιέστερη πιάτσα των ταξί, όπου συνήθως υπάρχουν εκεί σταθμευμένα σχεδόν πάντα, 15 – 20 οχήματα…! Και εκεί με περίμενε δυσάρεστη έκπληξη: Κανένα δεν υπήρχε εκεί.
Στη συγκεκριμένη πλατεία, τυγχάνει να υπάρχει σταθμός του Μετρό. Ε, λέω, θα κατέβω στην πλατεία Συντάγματος με το μετρό, θα πάω στο ASTOR, όπου με περίμενε ο μάρτυς, και θα δούμε…
Αμ, δε! Εδώ μιλάμε για την Ελλάδα. Τη χώρα των εκπλήξεων…! Βλέπω τα ρολά κατεβασμένα, με την ένδειξη: ΑΠΕΡΓΙΑ!
«Αμάν…!», λέω απελπισμένος! «Τετέλεσται…!». Δεν θα μπορέσω να παρουσιαστώ στο δικαστήριο, και η απόφαση θα είναι καταπέλτης εναντίον μου, με πιθανότητα το ποσόν διατροφής να ανέβει ακόμη και πιο πάνω από όσα λαμβάνω ως σύνταξη…!
Σε κατάσταση πλήρους απελπισίας, φτάνω στο σημείο, να πάω στη λεωφόρο Ηλιουπόλεως (κατεύθυνση προς το κέντρο, παράλληλη της λεωφ. Βουλιαγμένης, δι’ όσους γνωρίζουν), εκλιπαρώντας οδηγούς ιδιωτικών αυτοκινήτων που αναγκάστηκαν να πάνε με το Ι.Χ. στη δουλειά τους, να με μεταφέρουν στο σημείο που με ανέμενε ο άνθρωπος…! ΤΙΠΟΤΑ! Κανένας δεν μου έδινε σημασία…!
Κάθιδρος, με φοβερό άγχος, λέω: «Αυτό ήταν! Δεύτε τελευταίον ασπασμόν…! Αντωνάκη, θα χάσεις και αυτή τη δίκη, και άντε να ζήσεις με 200 τον μήνα και με τις πενιχρές οικονομίες σου…!».
Ασθμαίνοντας, βαδίζω εξαντλημένος, προς τη γειτονιά μου. Στέγνωσε το στόμα μου, ήμουν έτοιμος να καταρρεύσω…! Ξαφνικά, έρχονται στο μυαλό μου, τα λόγια της μακαριστής μητέρας μου Έλλης, που όταν έψαχνε απεγνωσμένα για κάτι, απευθυνόταν στη Μεγαλόχαρη λέγοντας: «Παναΐα μου, φανέρωσμου το τάδε…!», λέγοντας το αντικείμενο που είχε χάσει…
Ήταν η μόνη μου ελπίδα! Γονατίζω, και σχεδόν κλαίγοντας, λέω: «Φανέρωσέ μου ένα μέσον να μεταβώ στα δικαστήρια, Παναγιά μου! Λυπήθου με… Εν αντέχω άλλο! Πόσα βάσανα ν’ αντέξω πλέον…!».
Ε, δεν θα το πιστέψετε… Βλέπω ξαφνικά δίπλα μου, έναν αγουροξυπνημένο κύριο, με το φραπέ στο χέρι, να ανοίγει την πόρτα του ταξί του, για να αρχίσει τη βάρδια του!
«Ελεύθερος;», τον ρωτώ, έτοιμος να λιποθυμήσω.
«Πέρνα μέσα φίλε…!», μου απαντά.
Να μην τα πολυλογούμε. Πήγαμε, πήραμε τον άνθρωπο που με περίμενε, φτάσαμε έγκαιρα στην πρώην Ευελπίδων, όπου και τα Δικαστήρια. Σε λίγο, καταφθάνει, λίγο αργοπορημένος και ο νεαρός δικηγόρος μου…! Μόλις που πρόλαβε να ενημερώσει περί της υποθέσεως, τον συνοδό μου, και τρέχοντας, εισήλθαμε στη δικαστική αίθουσα για τη δικαστική αναμέτρηση…!
Δώσαμε τη μάχη, ελπίζοντας για μια δίκαιη, ισορροπημένη απόφαση. Δεν τρέφω μίσος για κανέναν! Χίλιες φορές, μακάρι να μην φτάναμε σε αυτό το σημείο…! Αλλά…! Έχω εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη.
Όταν πιστεύεις, και δακρυσμένος προσεύχεσαι, η Παναγιά βοηθά ΠΑΝΤΟΤΕ τους αδύνατους ανθρώπους! Γίνονται θαύματα, φίλοι μου! Φτάνει να ζητήσεις κάτι, με πίστη στον Θεό, και καθαρή καρδιά!
