Αποφράς ημέρα, μέρα Τρίτη, μέρα λύπης εάλω η Πόλη, έπεσε η Κωνσταντινούπολη.
Αποφράς ημέρα, έπεσε ο Αυτοκράτορας στου Ρωμανού την Πόρτα, έπεσε σα λέοντας.
Έσπασε η σπάθα κουράστηκε να σφάζει, δε φοβήθηκε τα πλήθος που ακόμη αλαλάζει.
Έπεσε ο Αυτοκράτορας έπεσε μαχόμενος πάνω στις επάλξεις, γιατί τα τείχη δεν άντεξαν τα βάρβαρα τα στίφη.
Αποφράς ημέρα, έπεσε του Κωνσταντίνου η Πόλη μα δε γνώριζε η Βενετία, πόσο θα υπέφερε η άμοιρη Ευρώπη.
Ούτε γνώριζαν οι αχυράνθρωποι της Ρώμης, οι Λατίνοι, πως πίσω απ’ την πτώση, θα έρχονταν οι Γκρίζοι οι Λύκοι.
Αποφράς ημέρα, εάλω η Πόλη, κι ήλθε η σειρά της Σμύρνης, που το αλαλάζον πλήθος πυρπόλησε το Ελληνικό το ήθος.
Αποφράς ημέρα ήλθε η σειρά της Κύπρου, μετά το Αϊβαλή ήλθε η σειρά του Πέλλαπαΐς, ο Ερντογάν στο Ζενίθ του, απειλεί εμάς που υπνώτουμε στο Ναδίρ.
Εάλω η Μακεδονία, γιατί τα Σκόπια οικειοποιήθηκαν τη Σάριζα και διεκδικούν τη Λάρισα, κι η Αλβανία τη Λαμία.
Ακόμα κι ο Πατριάρχης ο Οικουμενικός, της Πόλης ο διάδοχος, έγινε του Ερντογάν Διάκονος, κι ευλογεί τα τούρκικα τα όπλα, τα ιερά, όπως το Αφρίν, πέσει απνευστί, γιατί η Αΐσέ, πάει εκδρομή.
Βρήκαν οι εχθροί, την πόρτα, πάντα τη βρίσκουν ανοιχτή γιατί φίλοι και δικοί είναι των Ελλήνων η μόνιμη απειλή, εσαεί και στους ξένους παραδίδουν το λαβείν, αμαχητί.
Ξεχάσαμε το αρχαίο το ρητό, το Μολών Λαβέ, με το Κόπιασε και Πάρε.
Γέμισε η ζωή μας από αποφράδες μέρες γιατί, μόνιμα σαν Έλληνες, γίναμε πολυλογάδες και πολυφαγάδες,
Εάλω ο Ελληνισμός, αναλίσκεται ο Ελληνισμός, θα αναλίσκεται ο Ελληνισμός εσαεί, γιατί έχει παθογένεια εσωτερική κι οι ταγοί σα τα ζωντανά, Μόνο για φαΐ!
