Ο Π. Πέτρου σχολιάζει τις απόψεις αρθρογράφου για την «επ’ εσχάτων παρακμή».
Σε άρθρο του για τα πρόσφατα πεπραγμένα στο Παγκύπριο Γυμνάσιο («Φ», 25/3/2017), ο κ. Φεραίος γράφει για τον κ. Σαββινίδη: «Ένας από τα «αυτοπροσδιοριζόμενα» εκσυγχρονιστήρια, που ευδοκιμούν στα εσωτερικά κυριακάτικων φύλλων».
Το πείραμα των μαθητών, της καθηγήτριας και της διευθύντριας του σχολείου, ο κ. Φεραίος αποκαλεί «πολιτισμική υπανάπτυξη, θλιβερή παρακμή και ακριβέστερα επ’ εσχάτων παρακμή».
Αυτή όμως η επ’ εσχάτων παρακμή, ωχριά μπροστά στο δικό του πείραμα, το οποίο μας περιγράφει σε άρθρο του («Φ», 24/7/2010). Γράφει: «Την άνοιξη του ’64, εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο Μετσόβειο, (υπακούοντας στην προτροπή Παπανδρέου και Γρίβα), για να σπεύσω να πολεμήσω με την Ελληνική Μεραρχία, για την ελευθερία, επί τέλους, της πατρίδας μου (την Ένωση)».
Το Σύνταγμα όμως της Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο υπογράφτηκε το 1960 από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο με τη σύμφωνη γνώμη του στρατηγού Γρίβα, απαγόρευε την Ένωση. ΑΡΘΡΟΝ 185: 1. Το έδαφος της Δημοκρατίας είναι ενιαίον και αδιαίρετον. 2. Η καθολική ή μερική ένωσις της Κύπρου μεθ’ οιουδήποτε άλλου κράτους ή η χωριστική ανεξαρτησία αποκλείονται. Η απουσία σεβασμού για τη δημοκρατία και η διά των όπλων απόπειρα κατάλυσης του συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας (η οποία τελικά υλοποιήθηκε επιτυχώς το 1974), πώς μπορεί να χαρακτηριστεί, κ. Φεραίε; Βγάλτε πρώτα από το μάτι το δικό σας το δοκάρι, και τότε θα δείτε καθαρά, για να βγάλετε την αγκίδα από το μάτι των άλλων.
