Στους στόχους του αγώνα της Κύπρου και στη στάση των ξένων αναφέρεται ο Ερμής Τσιατίνης.

Στην Ιστορία του Ελληνισμού έχει δημιουργηθεί μια παράδοση Φιλελληνισμού που την τιμά χωρίς όρια ο Ελληνικός λαός. Και την παράδοση αυτή την τιμούμε μέχρι υπερβολής με μνημεία, εορτές και διακηρύξεις. Και ο λόγος είναι ότι η αχαριστία δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στα τόσα πολλά ελαττώματά μας.
Η Κύπρος σήμερα είναι υπό κατοχή για 43 χρόνια. Το παράπονο και ερώτημα των πολιτικών και άλλων ότι δεν μας «αγαπούν» και δεν μας βοηθούν οι ξένοι πρέπει να το μελετήσουν οι ίδιοι. Όταν τη δεκαετία του 1980 γυναίκες από όλην την Ευρώπη ήλθαν στην Κύπρο για να λάβουν μέρος σε πορείες εναντίον της κατοχής, ήταν γιατί ήξεραν ότι γινόταν αγώνας. Ζητούσαμε ελυθερία, αποτίναξη της κατοχής. Τώρα τους λέμε για τη Διζωνική Δικοινωτική Ομοσπονδία και συνομιλίες με τους Τουρκοκύπριους που είναι και αυτοί υπό κατοχή!
Το 1954 στον Βρετανικό Τύπο υπήρχαν άρθρα διανοουμένων -όπως του Sir Compton Mackenzie και άλλων- που αξιούσαν την Ένωση. Τον Μάρτιο του 1957 σε Αγγλόφωνη εφημερίδα της Κύπρου υπάρχει επιστολή Αγγλίδας που εκφράζει τον θαυμασμό της για τον Αυξεντίου και κατακρίνει τον Αγγλικό στρατό! Πάμπολλα άλλα παρόμοια.
Έχουν γραφτεί βιβλία από ιστορικούς και ερευνητές που καταδεικνύουν τη συμπάθεια των λαών -όχι των Κυβερνήσεων- στον αγώνα του 1955-1959 διότι τότε ο «σκοπός», η αυτοδιάθεση, ήταν καθαρός. Εάν σήμερα δεν μιλούμε για ελευθερία, αλλά για πράγματα άσχετα,τουλάχιστον ας μην έχουμε και παράπονα από τους ξένους λαούς. Ότι και να κάνουμε όμως, δεν θα έλθει κάποιος Βύρωνας με το πλοίο του για να εμπνεύσει και άλλους Φιλέλληνες, δεν θα βρεθεί κάποιος να μιμηθεί τον αντιναύαρχο Κόδριγκτον που στη μάχη του Ναυαρίνου πήρε την πρωτοβουλία να συντρίψει τον Οθωμανικό στόλο. Ο Βρετανικός λαός, τότε, έσωσε τον Κόδριγκτον από κατηγορία «παρακοής» στους ανωτέρους του. Οι λαοί της Ευρώπης τίμησαν τη μάχη του Ναυαρίνου και πολλοί διανοούμενοι την έγραψαν ως «νίκη των λαών» και όχι των Κυβερνήσεων. Εάν μπορέσουμε να εξηγήσουμε τι θέλουμε, τότε κάποιες Φιλελληνικές φωνές θα υψωθούν ξανά. Και όλα αυτά, φυσικά, υπό την προϋπόθεση ότι είμαστε Έλληνες.