Ο Χαράλαμπος Μερακλής, γράφει για το δίδυμο έγκλημα του 1974 και την αδυναμία να υπάρξει μέχρι τώρα μια ολοκληρωμένη ανάλυση για τα γεγονότα.
Έχουν ήδη περάσει 44 χρόνια από τις 15 του Ιούλη του 1974, όπου εκείνη τη μέρα ο Αρχιεπίσκοπος και Εθνάρχης της Κύπρου Μακάριος Γ’ και Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ανετράπη από την ελληνική δικτατορία και την κυπριακή ΕΟΚΑ Β’ και τους υποστηρικτές με στόχο την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Δυστυχώς, αυτή η ενέργειά τους έγινε αιτία να ανοίξει η κερκόπορτα και να εισβάλει η Τουρκία στο νησί και να αρχίσει η κυπριακή τραγωδία με τις χιλιάδες νεκρούς, αγνοουμένους και πρόσφυγες και με επιστέγασμα την κατάκτηση και κατοχή μέχρι σήμερα του 37% του κυπριακού εδάφους που είναι το πιο προσοδοφόρο και με τις πιο πλούσιες περιοχές από αρχαία μνημεία και θρησκευτικά μνημεία και πολιτιστική παράδοση.
Παρά τις κατά καιρούς καταβαλλόμενες προσπάθειες και πρωτοβουλίες και την ενεργή ανάμιξη του ΟΗΕ για συνολική λύση του προβλήματος, η εκάστοτε διαμορφούμενη πραγματικότητα που υπαγόρευε και τις προοπτικές πραγματικών λύσεων προσέκρουε στις πλείστες των περιπτώσεων (α) στην τούρκικη αδιαλλαξία (β) στον αρνητικό ρόλο που έπαιξαν διάφοροι παράγοντες από αμφότερες τις πλευρές του κυπριακού λαού που σκόπιμα δεν αντιλαμβάνονται την αλλαγή των συνθηκών.
Με την ένταξή μας στην ΕΕ διαμορφώθηκαν ευνοϊκές συνθήκες για συνέχιση των διαπραγματεύσεων πάνω σε ορθολογική βάση και με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και τα έννομα συμφέροντα των δύο κοινοτήτων, με προοπτική την εξεύρεση μιας πραγματικής βιώσιμης λύσης. Αυτές οι προσπάθειες πέφτουν στο κενό ένεκα της διαστρεβλωμένης πληροφόρησης της κοινής γνώμης λόγω εξυπηρετούμενων συμφερόντων, πολιτικών και άστοχων ενεργειών των Ηνωμένων Εθνών και παρεμβάσεων του διεθνή παράγοντα και χωρών που θίγονται τα συμφέροντά τους.
Η φυγή από την πολιτική του ρεαλισμού και από τις Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου μαζί με τους κακούς χειρισμούς και τις εφαρμοσθείσες πολιτικές, της μη ορθής αξιοποίησης των ελληνοτουρκικών προβλημάτων και της λύσης του Κυπριακού που εκπήγαζαν από τη Στρατηγική του Ελσίνκι, της ακύρωσης σειράς εξελίξεων που προέκυψαν από τους σεισμούς στην Τουρκία και της εφαρμογής του συστήματος για εξομάλυνση των σχέσεων σε επίπεδο σταθερότητας, για να μην επιβαρυνθούν οι κυβερνήσεις πολιτικό κόστος, τα ελληνοτουρκικά προβλήματα μαζί και το κυπριακό παραμένουν σε αδράνεια.
Δυστυχώς μέχρι τώρα, δεν έχουμε αντιληφθεί πως τα εθνικά μας θέματα είναι αναπόσπαστα δεμένα με τους σφοδρούς ανταγωνισμούς για τον έλεγχο μιας κρίσιμης γεωστρατηγικής θέσης στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, καθώς επίσης ότι: Πραξικόπημα, εισβολή, κατοχή, φέρουν τη σφραγίδα των ποικίλων παρεμβάσεων και τις παρεμβάσεις των μεγάλων δυνάμεων λόγω και των μεγάλων κερδοφόρων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου που βρίσκονται στην περιοχή.
Γενικά η Τουρκία επιδιώκει να επωφεληθεί από τη μοιρασιά που θα λάβει χώρα στην περιοχή από τη σύνθετη διαπραγμάτευση, παίζοντας σε πολλά ταμπλό (Συρία, Αιγαίο, Ιράκ, Ιράν, Βαλκάνια, Μαύρη Θάλασσα, Δαρδανέλια, εξοπλιστικά) αξιοποιώντας πλήρως τα πλεονεκτήματα που διαθέτει για την προώθηση των συμφερόντων της στην περιοχή.
Μέχρι τώρα δεν έχει γίνει κατορθωτή μια ιστορική και ολοκληρωμένη ανάλυση, απ’ όπου θα βγουν τα ορθά συμπεράσματα και τα βαθύτερα αίτια του πραξικοπήματος και επικεντρωθήκαμε να καλλιεργούμε στο υποσυνείδητο των Κυπρίων το δίδυμο έγκλημα του 1974 και την επίρριψη ευθυνών που διαιωνίζουν τη διαμάχη Δεξιάς – Αριστεράς, οι οποίες συντηρούν το πολωμένο κομματικό σύστημα στο νησί μας.
