Ο Ηρακλής Σπύρου, γράφει για την άρνησή του να βοηθήσει μετανάστες.
Καλημέρα σας κύριε Μουσταφά Ακιντζί
Είμαι Ελληνοκύπριος, ονομάζομαι Ηρακλής Σπύρου από τον Πωμό. Είμαι σίγουρος ότι διαβάζετε τον Φιλελεύθερο, πιθανό και χωρίς μετάφραση.
Στη δική μας πλευρά τα πράγματα είναι δύσκολα. Η συνεχιζόμενη κατοχή είναι το πρώτο, αλλά και από άλλα θέματα είμαστε πολύ άξιοι να βγάλουμε τα μάτια μας μόνοι μας. Πιθανόν κάπου να έχετε κανένα βιβλιαράκι του Συνεργατισμού. Παρά τα τόσα μειονεκτήματά μας διατηρήσαμε κάποια από τα παλιά καλά… κουσούρια μας ως Κύπριοι. Ένα από αυτά είναι και η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια, όχι όπως παλιά, αλλά τουλάχιστον όταν τα παράκτια ραντάρ εντοπίσουν πλοιάριο με μετανάστες με τα πενιχρά μέσα που διαθέτουμε, κινητοποιούνται όλες οι υπηρεσίες και σιγά-σιγά οδηγούνται οι άνθρωποι οποιασδήποτε φυλής, αυτό δεν το ρωτούμε ποτέ, και κάνουμε ό,τι μπορούμε να τους βοηθήσουμε. Στο πολύ πρόσφατο συμβάν το πλοιάριο αναπόφευκτα θα προσάρασσε στις κατεχόμενες περιοχές. Με μία Τουρκία η οποία δεν αφήνει μύγα να περάσει χωρίς έλεγχο και μια τουρκοκυπριακή κοινότητα που θέλει να περηφανεύεται για τα φιλάνθρωπα αισθήματά της, αφήσατε τους ανθρώπους να πνιγούν. Σε αυτό το σενάριο ήταν και η άρνησή σας να δεχθείτε βοήθεια από τη δική μας πλευρά. Έστω και ένας άνθρωπος να σωζόταν από τα δικά μας μέσα θα ήταν νίκη της παγκόσμιας αλληλεγγύης και όχι δική μας, ή δική σας. Το αρνηθήκατε όμως. Αν ήταν τα παιδιά σας ή τα παιδιά μου κύριε Ακιντζί είμαι σίγουρος ότι θα ζητούσαμε βοήθεια ακόμη και από τον διάβολο. Πώς ένας Κύπριος σαν εσάς έπραξε με αυτό τον τρόπο, και με ποια καρδιά την άλλη μέρα πήγατε στο γραφείο σας για να κάνετε business as usual; Πώς κοιμάστε τα βράδια; Υπό κανονικές συνθήκες οι ψυχές των ανθρώπων που πνίγηκαν θα πρέπει να σας κυνηγούν σαν ερινύες μέχρι τέλους της ζωής σας.
