Πρώην συνεργατικοί υπάλληλοι, με αφορμή τα τεκταινόμενα στο θέμα του νέου σχεδίου αφυπηρέτησης, εκφράζουν την άποψή τους.
Εδώ και πάνω από έξι μήνες, τα ΜΜΕ ασχολούνται με το τι μέλλει γενέσθαι με το προσωπικό της Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ, αφού οι διοικούντες και διευθύνοντες προδιέγραψαν εδώ και χρόνια το μη μέλλον του Συνεργατισμού.
Από τις αρχικές δηλώσεις τόσο από πλευράς Υπ. Οικ. όσο και από πλευράς Συντεχνιακών υπαλλήλων, μιλούσαν για τη «διασφάλιση των δικαιωμάτων των υπαλλήλων» και όχι «τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας» των υπαλλήλων. Συνειδητά και σκόπιμα. Με στόμφο μιλάνε για τα δικαιώματα και να πάνε στα συλλογικά όργανά τους και στα μέλη τους κ.λπ. κ.λπ. Κούφια λόγια που την αξιοπιστία τους την έχασαν εδώ και πολλά χρόνια.
Προσωπικά θεωρώ ότι το όλο θέμα θα πρέπει να αντικριστεί πάνω σε μια σφαιρική βάση, πέραν από τα δεδηλωμένα παχιά λόγια των συντεχνιών. Και επειδή πάντα όλα γίνονται εκ του προχείρου και αμελέτητα, θα πρέπει κατά την άποψή μου, αφού τεθεί ένα σχέδιο (υποχρεωτικής κατ’ εμένα) αφυπηρέτησης, να προταθεί στο προσωπικό και ανάλογα ο καθένας να αξιολογήσει τα δεδομένα του σφαιρικά (οικονομικές ανάγκες, μέλλον, προοπτική κ.λπ.) να καταγραφούν αυτά και στη συνέχεια να διαπραγματευτούν πάνω σε μια πραγματική βάση για ένα σχέδιο που θα ικανοποιήσει τους πάντες, ή τουλάχιστον να απαμβλύνει τις όποιες αδικίες θα επιφέρει το κυοφορούμενο. Όμως οι υπάλληλοι των συντεχνιών, συνηθισμένοι ως είναι στο ίδιο μοτίβο από τον καιρό των μεταλλωρύχων, συνεχίζουν ακάθεκτοι το πεπαλαιωμένο και στερεότυπο της φιλολογίας και μόνο.
Και για να θυμηθούμε και τη στάση των ίδιων συντεχνιακών υπαλλήλων πριν πέντε χρόνια, όταν και πάλι προτάθηκε το πρώτο σχέδιο εθελούσιας (;) αποχώρησης, καταγράφω τα πιο κάτω. Μέσα στο πλαίσιο της Αναδιάρθρωσης που οι Σωτήρες τότε του Συνεργατισμού, αποφάσισαν τη μείωση του κόστους προσωπικού. Η προχειρότητα που ως συνήθως διακατέχει όλους, χωρίς μελέτη για ανάγκες της Τράπεζας και τη δομή και προγραμματισμό που θα υιοθετούσε, κατέληξαν ότι έπρεπε να μειωθεί το προσωπικό κατά 300 περίπου υπαλλήλους. Αβασάνιστα οι συντεχνίες συμφώνησαν, χωρίς να ενημερώσουν τα μέλη τους. Αφού αποφάσισαν σε κάποια κλειστά γραφεία και πίσω από τις πόρτες της δημοσιότητας, χωρίς την καταρχήν ενημέρωση των μελών τους, συμφώνησαν στο υποβληθέν σχέδιο.
Συγκάλεσαν επαρχιακές συνελεύσεις, όχι για ενημέρωση και ανταλλαγή απόψεων, αλλά για Έγκριση ή Απόρριψη. Καμιά αλλαγή επιδέχεται. Να επισημάνουμε εδώ ότι κατά την ενημέρωση για τη σύγκλιση των Ε.Σ., ταυτόχρονα κάποιοι σημαίνοντες παράγοντες από διάφορες πλευρές, κομματικοί παράγοντες αλλά και συντεχνιακοί και άλλοι ηγέτες, επικοινωνούσαν με συνεργατικούς υπαλλήλους για να πείσουν το προσωπικό να αποδεχτεί το σχέδιο, διαφορετικά θα γίνει επιλογή και κανείς δεν θα μπορεί να αλλάξει το μη μέλλον του στον Συνεργατισμό. Κάποιοι μάλιστα κυκλοφόρησαν και εσωτερική εγκύκλιο κάνοντας αναφορά για το επάναγκες να επιλέξουν το σχέδιο αλλά και την αβεβαιότητα του μέλλοντός τους στη Συνεργατική.
Αυτή η διαδικασία ακολουθήθηκε, καταλήγοντας στο σχέδιο που περιελάβανε μέγιστο ποσό τα 104.000 (διπλάσιο του πλεονασμού) και μέχρι έναν μήνα πληρωμένη άδεια. Χωρίς ασφαλιστική κάλυψη, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αλλά και τη διαγραφή απλήρωτης άδειας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, την ίδια ώρα η διεύθυνση προσλάμβανε προσωπικό από άλλες τράπεζες για την κάλυψη(;) θέσεων εργασίας στη ΣΚΤ. Όλα αυτά, με την ευλογία των σημερινών υπερεπαναστατών συντεχνιακών υπαλλήλων. Και επειδή χάσανε το Αντικείμενο της Συνδικαλιστικής διεκδίκησης και αποστολής τους, τοποθετούνται με τον πατροπαράδοτο τρόπο, της επιφανειακής προάσπισης των δικαιωμάτων των μελών τους. Ποιος θα σας ξέρει από αύριο κύριοι συντεχνιακοί; Κανείς. Ή τουλάχιστον κανείς για τη θετική σας παρέμβαση στα συνδικαλιστικά δρώμενα. Εκτός αυτοί που ενώ σας τα έλεγαν εδώ και χρόνια, κλείνατε τα αυτιά σας μπροστά στον δικό σας μικρόκοσμο. Το ίδιο βέβαια συνέβηκε και με αυτούς που ήθελαν να ηγούνται του Συνεργατικού Κινήματος σαν να ήταν ένα δικό τους τσιφλίκι οι οποίοι επίσης εθελοτυφλούσαν.
Για τούτο σήμερα λέω ότι με το ίδιο ποσό ενδεχομένως να μπορούν να επωφεληθούν επιλέγοντας το υποχρεωτικό πια σχέδιο αφυπηρέτησης οι εργαζόμενοι που θα χάσουν τη δουλειά τους. Ανάλογα και με τα χρόνια υπηρεσίας, τις ανάγκες τους, την προοπτική εξεύρεσης εργασίας, ανάλογα και με την ηλικία τους κ.λπ. Αυτό προϋποθέτει έρευνα και μελέτη και κόπο και χρόνο. Ποιος όμως θα ασχοληθεί; Ένα γενικό πλαίσιο και σ’ όποιον αρέσει ας το πάρει. Έτσι κι αλλιώς από αύριο δεν θα είναι μέλος τους. Τι τους νοιάζει;
Για αυτό και ο φαινομενικός και ετεροχρονισμένος επαναστατισμός των συντεχνιακών υπαλλήλων. Αλλά ας μην κρύβονται πίσω από λόγια και διακηρύξεις. Ο ρόλος αυτού του τύπου συντεχνιακών έχει παρέλθει. Οι εργαζόμενοι έχουν ανάγκη έναν πραγματικό και σύγχρονο συνδικαλισμό που θα τους αντιπροσωπεύει στη βάση της συλλογικότητας αλλά και της διεκδίκησης στις σημερινές πραγματικές ανάγκες που πηγάζουν από τις δύσκολες προοπτικές που η παγκοσμιοποίηση υποβάλλει. Σύγχρονο με διεκδικητικότητα αλλά και εκσυγχρονισμένο που να στηρίζεται μεν στη διεκδικητικότητα αλλά ταυτόχρονα με τη θέση και πολιτική του να συμβάλλει στην ανάπτυξη της οικονομίας. Γιατί τα δικαιώματα του υπαλλήλου θα πρέπει να ταυτίζονται με την πρόοδο και ανάπτυξη της οικονομίας. Και αυτά τα δικαιώματα δεν είναι μόνο οικονομίστικα. Είναι και πολλά άλλα.
Τέτοιον συνδικαλισμό χρειάζεται ο σημερινός εργαζόμενος.
