Ο Σωκράτης Βαρνάβα από τη Λευκωσία εκφράζει την άποψη και τα συναισθήματά του για τη μεγάλη σταρ.
Στις 23 του Ιούλη 2018 ήταν η επέτειος του θανάτου της αξέχαστης ηθοποιού Αλίκης Βουγιουκλάκη.
Η Αλίκη διέθετε μια ξεχωριστή προσωπικότητα, σιδερένια θέληση, φιλοδοξία, χωρίς να αναλογιστεί κούραση, ούτε να λογαριάσει κόπους, πάντα εργατική και ευσυνείδητη, κέρδισε με το σπαθί της τη μεγάλη μάχη και δημιούργησε έτσι τον δικό της μύθο, που υπηρέτησε με συνέπεια.
Καμιά άλλη Ελληνίδα ηθοποιός δεν κατάφερε να πάρει τη θέση της για τέσσερις περίπου δεκαετίες. Καμιά δεν απέκτησε τη δική της δημοτικότητα και τη μεγάλη της απήχηση στο κοινό και σε κάθε εμφάνισή της να γίνεται ένα παραλήρημα ενθουσιασμού.
Το τραγούδι «Νιάου βρε γατούλα», το οποίο απέδωσε πολύ χαριτωμένα, τη συνόδευε και στα πιο σοβαρά βήματα της καριέρας της, όταν έπαιξε θαυμάσια σε δραματικούς ρόλους, όπου φάνηκε η κλάση της σαν ηθοποιός. Πολλοί αμφισβήτησαν το μεγάλο της ταλέντο, όμως η Αλίκη προχωρούσε ακάθεκτη στη λεωφόρο της επιτυχίας, με σεβασμό στο κοινό, δεν αφηνόταν ποτέ στην τύχη της, ούτε επέτρεπε σε άλλους να τη διαμορφώνουν, αγρυπνούσε πάνω σε αυτά που έκανε, πόνταραν σε εκείνη σαν πρωταγωνίστρια που ήταν και δεν άφηνε κανένα να τη μειώσει.
Υπήρξε μια χαρισματική μορφή, ηθοποιός γκάμας, που έπαιζε από τη μια ροκ όπερα, την «Εβίτα», την «Ωραία μου κυρία» και από την άλλη «Φιλουμένη», την «Κυρία με τις καμέλιες» και τη «Θεατρίνα».
Τα χρόνια δεν την άγγιξαν, μας έδωσε χαρά, αισιοδοξία, ανεμελιά, γέλιο αλλά και συγκίνηση. Ο δεσμός αγάπης που είχε με τον κόσμο θα εξακολουθήσει να υπάρχει, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Οι θρύλοι δεν πεθαίνουν, η γυναίκα σύμβολο της ζωντάνιας μπήκε στα όνειρα και στην καρδιά μας.
