Ο Αντώνης Χατζηαντώνης, με λύπη παρατηρεί την ανευθυνότητα των εκάστοτε κυβερνήσεων.
Είναι φτωχά τα λόγια, για να περιγραφεί η οδύνη, ο πόνος, των συνελλήνων στην Ανατολική Αττική, μετά από την απίστευτη καταστροφή, που τόσο αναπάντεχα τους έπληξε.
Αλλά, ίσως η λέξη «αναπάντεχα», που χρησιμοποίησα, να μην είναι η σωστή. Και θα εξηγήσω.
Σε εκείνη την περιοχή –που ήταν από τις ομορφότερες στην ανατολική πλευρά του Νομού Αττικής– συνήθιζα να πηγαίνω συχνά με την οικογένειά μου, όταν ζούσα και εργαζόμουν στην ελληνική πρωτεύουσα. Για τρεις δεκαετίες περίπου… Νέα Μάκρη, περιοχή Βουτζάς, Μάτι, Ραφήνα, Αρτέμιδα (Λούτσα), είναι μέρη που τα έζησα, μέρη όπου μου θυμίζουν παλιές ευτυχισμένες στιγμές…
Πολύ συχνά, επισκεπτόμασταν τη Μονή του Οσίου Εφραίμ, που είναι στα όρια -ίσως εντός των ορίων- Δήμου Ν. Μάκρης. Ανάβαμε το κεράκι μας, νιβόμασταν με το αγίασμα που έρρεε στο προαύλιο, βλέπαμε το δέντρο όπου μαρτύρησε ο Άγιος, υφιστάμενος απίστευτα βασανιστήρια από τους Τούρκους, και ακούγαμε την υπέροχη ψαλμωδία από τις μοναχές…
Μετά, θα κατεβαίναμε προς την παραλία, στις καφετέριες για ένα καφέ ή ίσως ένα παγωτό εκμέκ καταΐφ… Ενωμένοι και οι τρεις, χαιρόμασταν τις μέρες ευτυχίας που ο Μεγαλοδύναμος, μας χάριζε…
Επανέρχομαι όμως στο θέμα μας. Οι περιοχές εκεί, ήταν γνωστό ότι είχαν αρκετά αυθαίρετα κτίσματα. Άναρχη δόμηση, καταπάτηση δασικών εκτάσεων, πολλές παρανομίες στις οποίες το επίσημο κράτος δεν έδινε τη δέουσα σημασία. Οικισμοί χωρίς τη σωστή οδική ρύθμιση, δρομάκια που οδηγούν σε αδιέξοδα, με λίγα λόγια ένα πραγματικό μπάχαλο…
Ήταν γνωστό ότι οι κατά καιρούς πυρκαγιές, ήταν κακόβουλες, με σκοπό να δημιουργηθούν εκτάσεις άδενδρες, που κατέληγαν οικοδομήσιμα “φιλέτα” για επιτήδειους. Δεν άκουσα να συλληφθεί κάποιος. Να τιμωρηθεί παραδειγματικά, με πολυετή φυλάκιση.
Ακούσαμε τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης, να ανακοινώνει ότι διαπιστώθηκαν 14 σημεία έναρξης πυρκαγιών, σε όχι ένα, αλλά σε τρία μέτωπα. Δεν γνωρίζω αν είχε συμπεριλάβει και την άλλη πληγείσα περιοχή στην Κινέττα, Αγ. Θεοδώρους, στην εθνική Αθηνών-Κορίνθου, κοντά στην λεγόμενη Κακιά Σκάλα… Γνωρίζω, και εκείνες τις περιοχές, γιατί από εκεί περνούσαμε τα καλοκαίρια κατευθυνόμενοι προς Πελοπόννησο, όπου ήταν το χωριό της πρώην συζύγου.
Μετά το σβήσιμο και της τελευταίας εστίας φωτιάς, μέσα σε αποκαΐδια, η κυβέρνηση θα αναζητήσει τους… αίτιους! Καλό θα ήταν να κοιταχτεί η ίδια, στον καθρέφτη. Αυτό θα βοηθήσει στην αναζήτηση ευθυνών. Αν θέλει πραγματικά να βάλει ένα οριστικό τέλος σε αυτές τις βιβλικές καταστροφές που μαστίζουν την υπέροχη χώρα. Την μητέρα Πατρίδα, την Ελλάδα μου, την Ελλάδα μας…!
Κλείνοντας: Πραγματική τραγική ειρωνεία: Στις 24 Ιούλη, οι συνέλληνες κανονικά θα «γιόρταζαν» την 44η επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας στη χώρα. Μετά τη δική μας, κυπριακή τραγωδία του ’74. Την οποία ελάχιστοι, δυστυχώς, ενθυμούνται. Και ξέρω καλά τι σας λέω.
Αλλά, ποιας Δημοκρατίας; Αυτής που με την ανοχή, την αμέλεια, την ατιμωρησία και την «κάλυψη» αδίστακτων οικοπεδοφάγων, άφησε απροστάτευτους στο έλεος του πύρινου ολέθρου, αθώους παραθεριστές, που έχασαν τη ζωή τους, που κάηκαν σε μια κόλαση ανεξέλεγκτης λαίλαπας; Θρηνώντας ήδη 80 νεκρούς και μερικές εκατοντάδες αγνοούμενους;
Μιας Δημοκρατίας, ουσιαστικά, ανάπηρης. Από τη Μεταπολίτευση και μετά. Ανεξάρτητα, ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία.
