Λίγη αυτοκριτική θα κάνει καλό, υποστηρίζει η εκπαιδευτικός Άννα Φαρμακά.
«Ο κόσμος ξελογιάστηκε,
τού έστριψαν οι βίδες,
βγήκαν τα ψάρια στη στεριά
πετούν οι κατσαρίδες…»
Έτσι έγραψε ένας ποιητής, ο Σουρής, αν θυμάμαι καλά, απελπισμένος από την κατάσταση της εποχής του. Ευτυχώς που δεν ζει τώρα.
Δεν θα του έφταναν οι λέξεις για να περιγράψει την απελπιστική πολιτική, κοινωνική, τηλεοπτική –και όχι μόνον– κυπριακή πραγματικότητα των καιρών μας.
Άκου, λέει, γλωσσάριο για να… συνεννοηθούμε, λέει, ευκολότερα με τους Τούρκους κατακτητές μας. Χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, διανοήθηκαν να… διευκολύνουν τη λύση, παραμορφώνοντας την τραγική πραγματικότητα της χιλιοπροδομένης πατρίδας μας από ξένους, μα προπάντων από δικούς.
Απελπισία. Μοναχά; Απόγνωση για την κατάντια μας.
Ας κραυγάζει ο Μανόλης Αναγνωστάκης, «…σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις, να μην τις παίρνει ο άνεμος.» Θέλουμε τη συνέχεια της «αγωνιστικότητάς μας;». 20 Ιουλίου, που σφάδαζε η πατρίδα μας από την εισβολή, μετά το προδοτικό πραξικόπημα των… «πατριωτών» της 15ης Ιουλίου, με τόσους νεκρούς, τόσους αγνοούμενους, τόσους ξεσπιτωμένους, κάποια από τα κανάλια μας τίμησαν τη μέρα, έκλιναν «ευλαβικά» το γόνυ με τα προγράμματά τους, τις κωμωδίες τους, την «ευλάβειά» τους για την τραγική ετούτη μέρα. Ούτε ίχνος αυτοκριτικής για τη φτώχεια τους τη συνειδησιακή, την πατριωτική, τη συναισθηματική, για να μην πω κι άλλα που τελειώνουν σε -ική προσόντα τους. Κρίμα και πάλι κρίμα.
