Ο Σωκράτης Αριστοτέλους, από τη Σωτήρα Αμμοχώστου, γράφει για τον προσηλυτισμό σε αιρέσεις.
Οι ύμνοι της Εκκλησίας είναι γεμάτοι άγια νοήματα, σοφία και ομορφιά απαράμιλλη. Κι από αυτούς τους ύμνους μερικούς χαρακτηρισμούς τους πήρε ο λαός και τους χρησιμοποιεί μέχρι σήμερα για να χαρακτηρίσει μερικές καταστάσεις. Λέει π.χ. ο λαός για κάποιο που έχει πείσμα στείρο και άγονο, κάνοντάς τον αντιπαθητικό και γελοίο τα εξής: «Αυτός έχει πείσμα γαουρίσιμο».
Στον όρθρο της γιορτής του Αγίου Δημητρίου στην εκκλησία ένας ύμνος έλεγε: «Μάρτυς Χριστού Δημήτριε την οφρύν και την έπαρσιν και το ίππειον θράσος καθείλες». Και πάρα κάτω άλλος ύμνος έλεγε «και ρύσαι κεκανωμένους τυραννικαίς απειλαίς και δεινή μανία της αιρέσεως». Στην πρώτη περίπτωση παρουσιάζει ο ύμνος τον Λυαίον που με θράσος ίππου απειλούσε και καλούσε στο στάδιο τους αντιπάλους. Και στη δεύτερη περίπτωση παρακαλεί ο υμνογράφος τον άγιο Δημήτριο να προστατεύσει τους πιστούς από τες απειλές τη μανία και τον φανατισμό των αιρεπκών. Τώρα δικαιολογημένα θα με ρωτήσετε γιατί γράφω τα πιο πάνω. Εξηγούμαι.
Πριν από λίγες μέρες μια γυναίκα από τη Λεμεσό, που ανήκει στην αίρεση «Εκκλησία του Θεού», επισκέφθηκε σε κάποιο χωριό το σπίτι του ιερέα. Κάθησε στο σπίτι και όταν ήρθε ο ιερέας αυτή σηκώθηκε και τον χαιρέτησε μ’ αυτά τα λόγια: «Γεια σου κύριε…», λέγοντας το όνομα του ιερέα. Και αφού συστήθηκε ότι είναι πιστή της Εκκλησίας του Θεού, άρχισε να λέει ότι έχει μέσα της τον Χριστό και πρότρεπε τον ιερέα να γίνει μέλος της αίρεσης γιατί βρίσκεται σε πλάνη και δεν έχει ιεροσύνη, και άλλα πολλά. Δεν νομίζετε ότι αυτή η γυναίκα παρασυρμένη στη φοβερή μανία της αίρεσης της «Εκκλησίας του Θεού» (όπως οι ίδιοι ονομάζονται) έδειξε «ίπ-πειον θράσος» το να επισκεφθεί τον ιερέα και να προσπαθεί να τον πείσει να την ακολουθήσει στην αίρεση;
Μήπως σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται και το ξύλο; Κι εδώ αναφέρω τον μακαρίτη γέροντα Παΐσιο που είπε την εξής ιστορία. Κάποτε έφθασε στο ασκηταριό του επιστολή μιας γεροντοκόρης που πλάνεψε ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι. Έκανε το παιδί κυριολεκτικά ράκος και ζητούσε με την επιστολή από τον άγιο Γέροντα να προσευχηθεί να γίνει καλά επιμένοντας να το έχει στα δίκτυά της. Και είπε ο γέροντας: «Αν την είχα μπροστά μου παρ’ όλο που δεν έχω χαστουκίσει άνθρωπο μέχρι τώρα, θα τις έβγαζα τα μαλλιά τρίχα – τρίχα για το κακό που έκανε στο παιδί».
Κι αφού ανέφερα την εν λόγω αίρεση, πριν από 4 χρόνια δύο οπαδοί της, άνδρας και γυναίκα, ήρθαν στο χωριό μου, φώναζαν, έβγαζαν άναρθρες φωνές, λέγοντας ότι με το στόμα τους μιλά το άγιο Πνεύμα. Κάποιος τους είπε είναι ο διάβολος που μιλά με το στόμα τους και όχι το άγιο Πνεύμα. Τότε εξαγριωμένη η γυναίκα τραβούσε τον άνδρα λέγοντάς του: «Αδελφέ το άγιο Πνεύμα διατάσσει να φύγουμεν αμέσως απ’ εδώ».
Δεν νομίζετε ότι τέτοια συμπεριφορά δείχνει ότι οι άνθρωποι αυτοί όπως λέει ο ύμνος είναι παρασυρμένοι από τη «δεινή μανία της αιρέσεως». Και ότι αυτή η μανία και το πείσμα τους κάνει να συμπεριφέρονται με «ίππειον θράσος».
