Ο Αντώνης Χατζηαντώνης φιλοσοφεί και σκέφτεται τη σημασία της ζωής μπροστά στην απεγνωσμένη προσπάθεια ενός μικρού μυρμηγκιού να ζήσει.
Γνωρίζετε τι είναι τα μιρτόνια; Μικρά ενοχλητικά μυρμηγκάκια, που κάπου-κάπου εμφανίζονται στην κουζίνα μας, αν αφήσουμε κάποια ψίχουλα, ή μας πέσει λίγη ζάχαρη στο τραπέζι ή αλλού.
Ενώ έπαιρνα το πρωινό μου σήμερα, ένα-δύο μιρτόνια εμφανίστηκαν μπροστά μου, πάνω στο τραπέζι. Πρόλαβα και με την παλάμη μου χτύπησα το ένα. Στην αρχή, έμεινε ακίνητο, μετά πρόσεξα ότι άρχισε πολύ αδύναμα, αργά, να προσπαθεί να απομακρυνθεί!…
Ενώ ετοιμαζόμουν να το αποτελειώσω, σκέφτηκα: Μα γιατί; Ποιος είμαι εγώ, που θα βάλω τέλος στη ζωή, έστω, ενός τόσον μικρού και ασήμαντου πλάσματος; Εγώ το δημιούργησα;
Και τελικά, αποφάσισα να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. Το άφησα να φύγει, προχωρώντας αργά-αργά, τραυματισμένο όπως ήταν. Του χάρισα τη ζωή.
Αμέσως, μετά, άρχισα να το φιλοσοφώ. Αν έμενε εκεί ακίνητο σαν ψόφιο, θα έπαιρνα όπως πάντα το σφουγγαράκι καθαρισμού και θα το αποτελείωνα, καθαρίζοντας το τραπέζι όπως κάνω συνήθως. Όμως αυτό, δεν το έβαλε κάτω. Προσπάθησε να απομακρυνθεί, και επειδή το λυπήθηκα το άφησα να φύγει…
Είμαστε όλοι μικρά μυρμηγκάκια, φίλοι μου. Όση σημασία είχε η ύπαρξη αυτού του μιρτονιού για μένα, άλλη τόση έχει και η ζωή ενός εκάστου από εμάς σε αυτό τον μάταιο και άδικο κόσμο, μπροστά στο άπειρο Σύμπαν ή στην Αιωνιότητα!…
Ποιο δίδαγμα, όμως, εξάγουμε, από το ασήμαντο αυτό περιστατικό που πιο πάνω σας περιέγραψα; Προσέξτε.
Κάποια στιγμή στη ζωή μας, είναι αναπόφευκτο να μας χτυπήσει μια ασθένεια σοβαρή. Είναι μοιραίο για τους πλείστους εξ ημών. Λίγοι είναι οι τυχεροί που θα «φύγουν», ανώδυνα και ήσυχα στον ύπνο τους… Η ασθένεια μπορεί να σε βρει στη νεαρή σου ηλικία, στη μέση, ή όταν αρχίζεις να γερνάς. Μετά τα 60 – 65, ή και αργότερα.
Αν τα παρατήσεις, απελπιστείς, και πεις ήρθε το τέλος μου, θα αφήσω την αρρώστια να με καταβάλει και αφεθείς να πεθάνεις, είναι η μία επιλογή. Αν, όμως, πράξεις όπως ενήργησε το μικροσκοπικό μυρμήγκι; Που μισοπεθαμένο, δοκίμασε να απομακρυνθεί από τη θανάσιμη παλάμη του… «γίγαντα» που θα το έλιωνε; Και τελικά τα κατάφερε;
Για αναλογισθείτε. Σκεφτείτε το…
Εγώ, δεν ξέρω, ποια στάση θα κρατήσω, όταν μια σοβαρή ασθένεια με χτυπήσει. Μάλλον, δεν θα κάνω όπως το μικρούλι μιρτόνι. Το μικρό, ασήμαντο μυρμήγκι στην κουζίνα μου!… Δεν έχω αντοχές. Δεν έχω άλλα ψυχικά αποθέματα. Από τότε που έχασα το παιδί μου και χώρισα.
Βέβαια, δεν είμαι ο πάνσοφος που δίνει συμβουλές, ή έχει τις λύσεις για όλα. Όχι! Αλλά, νομίζω φίλοι μου, νομίζω επιβάλλεται να είστε αγωνιστές. Να μιμηθείτε το μικρό έντομο, που ο Θεός του έδωσε τη δύναμη να κινηθεί, να προχωρήσει, και τελικά –πιθανόν– να έχει επιβιώσει. Διότι, αν δεν το βάλετε κάτω, πιστέψετε στη Δύναμη ή στο Έλεος του Παντοδύναμου και το παλέψετε, μπορεί Εκείνος να το εκτιμήσει και να σας δώσει μια δεύτερη ευκαιρία!…
