Η Τίνα Μιτσίδη, μια ανήσυχη, προβληματισμένη και κατ’ επανάληψη απογοητευμένη μαμά… επισημαίνει στον κάθε εκπαιδευτικό ότι: «Απεργώντας τον Σεπτέμβρη, γίνεσαι κι εσύ μέρος του “Success story”»!
Δάσκαλέ μου, ήρθε δυστυχώς η σειρά σου, η σειρά της δημόσιας εκπαίδευσης, η σειρά των παιδιών μας! Εδώ και μέρες, παρακολουθώ εναγωνίως και με μεγάλη απογοήτευση, τη θλιβερή διαμάχη μεταξύ εσένα και της κυβέρνησης, όσον αφορά τον περιβόητο «εξορθολογισμό» της παιδείας…
Απευθύνομαι σε σένα, επειδή από εσένα έχω προσδοκίες, σε αντίθεση με την κυβέρνηση που έχει πλέον εξανεμίσει κάθε μου ελπίδα! Αυτοί, βλέπουν τα πάντα με νούμερα, με θετικά κι αρνητικά (κυρίως) πρόσημα. Κόβουν, ράβουν, ξεπουλούν (ιδιωτικοποιούν) τα πάντα και το «Success story» δεν έχει τελειωμό…
Η Κυβέρνηση βλέπεις, έχει δώσει στην επιτυχία, καινούρια διάσταση. Ως επιτυχία λοιπόν, ορίζεται πλέον, η καταστροφή οποιουδήποτε δημόσιου θεσμού ή ιδρύματος και η μετατροπή του σε ιδιωτική επιχείρηση, με συνοπτικές συνήθως διαδικασίες και με τον απλό λαό στον ρόλο του δύσμοιρου εγγυητή -χωρίς την άμεση συγκατάθεσή του… Είχαμε την ευκαιρία μας στις εκλογές, τώρα πάει, ό,τι κάναμε – κάναμε!! Την επόμενη φορά βλέπουμε…
Ήρθε λοιπόν η ώρα της δημόσιας εκπαίδευσης. Βλέποντας κάποιος τη μεγάλη εικόνα της διαμάχης, εύκολα μπορεί να καταλάβει ότι κάποιος έβαλε στο μάτι την Παιδεία, αυτή τη φορά… Είναι νωρίς ακόμα για ακριβή συμπεράσματα, αλλά βάσει της μέχρι τώρα πορείας των κυβερνώντων, μπορούμε να υποθέσουμε πως κάποιος ή κάποιοι –ξέρετε από αυτούς τους άριστους των αρίστων– έχουν μεγαλεπήβολα σχέδια για τη δημιουργία του ιδανικού ιδιωτικού σχολείου! Κάποιοι, το έχουν ήδη δηλώσει, εμμέσως πλην σαφώς και ευθαρσώς!
Ξεκινούμε, τάχα, για εξορθολογισμό και εξυγίανση και αφού δεν βγαίνουν τελικά τα νούμερα, οδηγούμαστε σε εξαναγκαστικό ξεπούλημα! Παλιά τους τέχνη, κόσκινο… Αυτή τη φορά όμως, μιλάμε για το μέλλον των παιδιών μας και τα παιδιά μας, Δεν είναι νούμερα!
Δεν είναι νούμερο το πρωτάκι μου, αγαπητέ δάσκαλε, που ανυπομονεί να περάσει το κατώφλι του δημοτικού τον Σεπτέμβρη και όταν με ρωτά «σε πόσες μέρες, μαμά;» δεν έχω να του δώσω απάντηση… Τι να του πω; «Όποτε τα βρουν οι συντεχνίες των δασκάλων, με την άκρως απογοητευτική, πλην επιτυχημένη, Κυβέρνηση;» Δεν θα με καταλάβει…
Δεν καταλαβαίνουν τα παιδιά από συντεχνίες, συνδικαλισμούς και νούμερα, δάσκαλέ μου! Τα παιδιά είναι αθώα, πιστεύουν ακόμα σε νεράιδες και παραμύθια… Εσύ, το ξέρεις καλύτερα από μένα, νομίζω. Σε ικετεύω λοιπόν, η μάνα, μην απογοητεύσεις το παιδάκι μου τον Σεπτέμβρη! Μην αφήσεις τους συνδικαλιστές να σκοτώσουν τη μαγεία και το όνειρο… Μην αδειάσεις τις ελπίδες μας! Μη γίνεις μέρος του «Success story»! Διεκδίκησε τα εργασιακά σου δικαιώματα, αλλά όχι εις βάρος του παιδιού μου… Αντέδρασε εκτός εργασιακού χρόνου και θα έρθω κι εγώ μαζί σου, γονείς κι εκπαιδευτικοί να γίνουμε ένας χείμαρρος, που θα γκρεμίσει τα μαύρα σχέδιά τους! Μην κλέψεις όμως χρόνο από την εκπαίδευση του παιδιού μου, για να απεργήσεις, γιατί τότε θα με βρεις απέναντί σου, αγαπητέ εκπαιδευτικέ, και πίστεψέ με δεν το θέλω καθόλου! Ελπίζω να μη με απογοητεύσεις κι εσύ…
