Ο Κυριάκος Κάππας, δάσκαλος, απαντά στην κόρη του και όχι μόνο για το θέμα που απασχολεί την κοινωνία μας.
Την ερώτηση αυτή μου την έκανε η κόρη μου (14 χρονών) την Παρασκευή 17 Αυγούστου, ακούγοντας σχετικές φήμες(;) περί του αντιθέτου από μια φίλη της.
Όχι πως αγωνιά τόσο και ανυπομονεί για την 7η Σεπτεμβρίου που θα πάει για πρώτη φορά στο λύκειο (αν και ίσως θα περίμενε κάποιος να έχει αγωνία για το καινούργιο κτήριο, τους καθηγητές/τριες, τα νέα μαθήματα που επέλεξε…).
Αντίθετα, η μικρή μου κόρη (9 χρονών) μετρά τις μέρες μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου και της φαίνονται ακόμη πολλές.
Η χαρά και η αθωότητα των 9 χρονών που θα αργοσβήσει μέχρι τα 14…
Δεν ήξερα τι να απαντήσω στην ερώτηση αν θα ανοίξουν τα σχολεία. Μετά από λίγη σκέψη, της είπα ότι ίσως έχει απεργία. «Γιατί;» η επόμενη ερώτηση.
Γιατί ή για τι κόρη μου; Το γιατί είναι απλό. Πιστεύουμε στο δικαίωμα της απεργίας, στο δικαίωμα του συνδικαλισμού έστω κι αν προσωπικά 27 χρόνια τώρα δάσκαλος δεν συμμετείχα ποτέ σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Πιστεύω όμως στον συνδικαλισμό και παρά τις προτροπές φίλων και γνωστών παραμένω μέλος της ΠΟΕΔ όσο κι αν διαφωνώ πολλές φορές με αποφάσεις της ηγεσίας.
Ας μην παραξενευόμαστε και ξαφνιαζόμαστε ότι κάποιοι είναι εναντίον του δικαιώματος της απεργίας. Αυτή είναι η θέση συγκεκριμένων πολιτικών αλλά και των εργοδοτών/βιομηχάνων εδώ και χρόνια. Και έχοντας τις θέσεις αυτές ψηφίζονται και εκλέγονται βουλευτές ή διορίζονται υπουργοί.
Εύκολα λοιπόν απαντάται το ερώτημα «Γιατί απεργία». Είναι δικαίωμά μας. Κι όσοι εργαζόμενοι, του ιδιωτικού κυρίως τομέα, εναντιώνονται στο δικαίωμα αυτό να μην έχουν την ψευδαίσθηση ότι όσα συμβαίνουν τώρα στον δημόσιο τομέα δεν είναι προάγγελος παρόμοιων ή και χειρότερων που θα ακολουθήσουν για αυτούς. Οι εργοδότες και η Κυβέρνηση πανηγυρίζουν όταν καταφέρνουν να φέρνουν σε αντιπαράθεση μεταξύ τους τους εργαζομένους. Δεν θα πετύχετε κάτι φίλοι του ιδιωτικού τομέα αν μειωθούν οι μισθοί στο δημόσιο. Ίσως σε βάθος χρόνου είστε κι εσείς ζημιωμένοι σε τέτοια περίπτωση.
Εδώ είναι μεγάλη η ευθύνη όλων των συνδικαλιστικών οργανώσεων που δεν παλεύουν ενωμένες, αλλά η κάθε οργάνωση διαμαρτύρεται και απεργεί μόνο όταν επηρεάζονται τα αυστηρά δικά της δικαιώματα. Σήμερα είναι οι εκπαιδευτικοί, χτες οι γιατροί, οι τραπεζικοί, οι δημοτικοί υπάλληλοι, οι υπάλληλοι των ημικρατικών στα πρόθυρα της ιδιωτικοποίησης… Αύριο ποιοι; Ποιοι θα αναγκαστούν να εξασκήσουν το δικαίωμα της απεργίας;
Αγαπητοί φίλοι της ΠΟΕΔ, το ερώτημα είναι «για τι». Εκτός από την κόρη μου κι άλλοι φίλοι και γνωστοί με έφεραν στη δύσκολη θέση να απαντήσω στο «για τι γίνεται ή απειλείται να γίνει απεργία». Κι αν εμείς οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί δεν πειστήκαμε για τη χρησιμότητα της απεργίας, πώς περιμένουμε να πείσουμε τους άλλους; Ναι, δεν πείθουμε κι αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα. Πολλοί συνάδελφοι μπαίνουν στον κόπο να γράψουν ωραιότατα κείμενα για την αξία του δασκάλου και για το πόσο αγαπούμε τη δουλειά μας και τους μαθητές μας.
Αλίμονο! Αν δεν καταφέραμε όμως ολόχρονα -κατά τη διάρκεια της κάθε σχολικής χρονιάς- να πείσουμε και να εκτιμηθεί το έργο που παράγεται στα σχολεία, ποιος πιστεύει ότι αυτό θα γίνει κατορθωτό με ένα άρθρο, όσο καλογραμμένο κι αν είναι. Και διάβασα πολλά, τέτοια, κι από εκπαιδευτικούς κι από δημοσιογράφους.
Φίλοι της ΠΟΕΔ, αγαπητοί άγνωστοι επιτιθέμενοι στο δικαίωμα των εκπαιδευτικών για απεργία. Ας μη γελιόμαστε: Το θέμα είναι οικονομικό! Η Κυβέρνηση θέλει να κάνει οικονομίες! Και στην Παιδεία, και στην Υγεία, και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και όπου αλλού μπορεί. Και επαναλαμβάνω: Γιορτή δική μας, παραμονή κάποιων άλλων.
Δεν πείσαμε να βγούμε μαζικά στους δρόμους. Όχι μόνο οι εκπαιδευτικοί! Όλοι οι εργαζόμενοι. Να μη διαμαρτυρηθούμε για δυσνόητα θέματα στους περισσότερους (απαλλαγές, αποσπάσεις, μαθησιακά αποτελέσματα κ.λπ.), αλλά για τις αποκοπές στα θέματα ποιότητας ζωής, για τον Συνεργατισμό, για το περιβάλλον, για τον αθλητισμό και τους ανύπαρκτους χώρους άθλησης των παιδιών μας, για τους πολιτικούς που συνεχώς αυξάνουν τις απολαβές τους κόβοντας από αλλού! Υπάρχουν πολλά που μας ενώνουν ή που θα έπρεπε να μας ενώσουν διαμαρτυρόμενοι στους δρόμους. Την ίδια ώρα το κύμα των διαμαρτυρόμενων στο Facebook δυναμώνει. Απόντες όμως την ώρα της ουσίας. Την ώρα της κάλπης. Γιατί διαμαρτύρεστε; Οι κυβερνώντες θέλουν να εφαρμόσουν όσα πιστεύουν. Οι επόμενες εκλογές αργούν. Τον νου μας την ώρα της κάλπης.
Ακούς κόρη μου; Να πας να ψηφίζεις. Όχι απεργία στις εκλογές.
Και τώρα τι; Πού θα οδηγήσει μια πιθανή απεργία; Σε μεγαλύτερη εναντίωση της κοινής γνώμης προς τους εκπαιδευτικούς. Στην περίπτωση αυτή αντίπαλος είναι το Υπουργείο Παιδείας, η Κυβέρνηση, ο εργοδότης. Όχι τα παιδιά. Όχι οι γονείς. Ποιος θα κερδίσει σπό μια πιθανή απεργία; Ο υπουργός Οικονομικών σίγουρα. Θα εξοικονομήσει αρκετές χιλιάδες ευρώ. Ίσως και η πλειοψηφία των δεκατετράχρονων -και βάλε- και η μεγάλη μου κόρη μαζί. Άλλη μια μέρα ή έστω ώρες διακοπών.
Ας ενημερώσουμε γονείς, μαθητές, κοινή γνώμη κι ας αγωνιστούμε μαζί τους για καλύτερα σχολεία. Καλύτερα, ασφαλή κτήρια, μείωση της ύλης, για ευχάριστο μαθησιακό περιβάλλον. Ας πείσουμε ότι δεν μας φοβίζει η δουλειά.
Ότι θέλουμε να δουλεύουμε με τα παιδιά τους, με τα παιδιά μας.
Δεν δουλεύουμε για τις διακοπές όπως μας κατηγορούν…
Δεν δουλεύουμε για τα λεφτά όπως επίσης μας κατηγορούν…
Δουλεύουμε επειδή μας αρέσει! Επειδή αγαπούμε τα παιδιά!
– Ναι, μεγάλη κόρη μου, μακάρι να ανοίξουν τα σχολεία! Και ας μην χαίρεσαι για αυτό! Και μακάρι η χαρά των εννιάχρονων (και βγάλε ένα δυο χρόνια) για το σχολείο να κρατήσει για πολλά χρόνια ακόμα. Αλλά το σχολείο πρέπει να ανοίξει. Και να παραμείνει ανοιχτό… με όλους τους τρόπους.
