Μπλε φάλαινα, τρομοκρατικές επιθέσεις, πόλεμος από ‘δω, πόλεμος από ‘κεί, ομοφοφοβικές και ισλαμοφοβικές επιθέσεις, είναι μερικά από τα όσα ακούμε καθημερινά να συμβαίνουν. Τα τελευταία τουλάχιστον πέντε χρόνια μένουμε με το στόμα ανοιχτό, με τα βλέμματα σκυφτά και με ένα αίσθημα ευθύνης απ’ όλους μας. Αυτό το αίσθημα ευθύνης δεν είναι τυχαία εκεί, όλοι μας έχουμε ευθύνη, ακόμη και για το μολυσμένα νερά στη μακρινή Σιέρα Λεόνε.
Ξένοι μεταξύ μας, έτσι καταντήσαμε, ακόμη και από τον ίδιο μας τον εαυτό. Δεν γνωρίζουμε ποιος μένει δίπλα μας, στο διπλανό δωμάτιο, δεν αναγνωρίζουμε πλέον τον ίδιο μας τον εαυτό. Κάπου τον πετάξαμε, σε μια γωνιά κάποιου ψηφιακού κόσμου. Έχουμε τρελαθεί και έχουμε υποκύψει στη δύναμη του διαδικτύου και της τεχνολογίας. Η εποχή που έλεγε ο Άλμπερτ Αϊνστάιν πως θα έρθει με την γνωστή του φράση «Φοβάμαι την ημέρα που η τεχνολογία θα ξεπεράσει την ανθρώπινη επαφή, και ο κόσμος θα αποκτήσει μια ολόκληρη γενιά ηλιθίων» σίγουρα ήρθε καιρό πριν.
Η σημερινή εποχή που ζούμε όχι μόνο έχει μεγάλες διαφορές από την εποχή των γονέων μας αλλά έχει τεράστιες αλλαγές ακόμη και από την εποχή που ήμασταν εμείς παιδιά, η γενιά του ’90, όταν τρέχαμε παίζοντας μπάλα και κρυφτό στο στενό της γειτονιάς μας. Η σημερινή νεολαία, τα σημερινά παιδιά, δεν παίζουν πλέον ανέμελα, δεν είναι παιδιά του κόσμου αλλά παιδιά του διαδικτύου. Βυθίζονται όλο και πιο πολύ σε αυτόν τον μηχανισμό της τεχνολογίας και του διαδικτύου, μέχρι που πνίγονται, μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να τα ρουφάει μία «Μπλε Φάλαινα». Μέχρι που μια μέρα ξυπνάνε και αποφασίζουν να μάθουν να φτιάχνουν βόμβες, για να εκδικηθούν την απουσία που νιώθουν μέσα τους. Αυτή η ανάγκη για χρήση του διαδικτύου μας έχει δημιουργήσει κάποιου είδους εξάρτηση, όπως ένας καπνιστής, ένας ναρκομανής ή ένας αλκοολικός. Μας κάνει να νιώθουμε φυλακισμένοι μέσα στην ελευθερία του.
Ο κόσμος χάνεται γιατί εμείς οι ίδιοι χαθήκαμε και μαζί χάσαμε και τα παιδιά μας! Αρκεί μόνο να ανοίξεις το παράθυρο του σπιτιού σου, και θα δεις το στενό της γειτονιάς σου άδειο, το πάρκο άδειο, τις πλατείες άδειες. Αρκεί μόνο να πας μια βόλτα στις καφετέριες της πόλης σου, τραπεζάκια γεμάτα με ποτά, καρέκλες γεμάτες ανθρώπους, χέρια γεμάτα «έξυπνα τηλέφωνα» ή αλλιώς smart-phones…… και η απόλυτη ησυχία.
Θα συνεχίσουμε να γινόμαστε ξένοι ανάμεσα μας με ένα κινητό, ένα υπολογιστή, ένα ρομπότ προέκταση του χεριού μας αλλά όχι της μιλιάς μας; Θα συνεχίσουμε να χάνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό χτίζοντας ένα ψεύτικο χαρακτήρα στον ψηφιακό κόσμο; Ή θα αρχίσουμε να ξεκολλάμε από τις οθόνες και να μιλάμε σαν ζωντανά πλάσματα; Θα φτιάξουμε ένα καλύτερο κόσμο για τις επόμενες γενιές ή θα μας κράξουν τα βιβλία της Ιστορίας;
«Ζούμε σε μια κοινωνία απολύτως εξαρτώμενη από την επιστήμη και την τεχνολογία, όπου σχεδόν κανένας δεν ξέρει τίποτα για την επιστήμη και την τεχνολογία». – Carl Sagan
