Ο δρ Ανδρέας Δ. Δημητριάδης γράφει για θέμα που απασχολεί τον ιατρικό κόσμο, αλλά και ευρύτερα την κοινωνία.
Ζούμε στην εποχή που μπορούμε να μετρούμε τι λέμε, τι κάνουμε, τα αποτελέσματα εκτιμούνται ποιοτικά και ποσοτικά, τα αρνητικά στοιχεία εντοπίζονται και περιορίζονται. Έτσι, τα διάφορα ιατρικά συμβούλια, επιστημονικές επιτροπές, υιοθέτησαν στάνταρτ, διαδικασίες, πρωτόκολλα που σκοπό έχουν την ποιοτική αναβάθμιση των ιατρικών υπηρεσιών σε μια χώρα.
Η μέτρηση της ιατρικής επίδοσης είναι ένα από τα πολλά τέτοια παράμετρα.
Ο γιατρός, ο βασικός παράγων της ιατρικής περίθαλψης, εκτός από τις γνώσεις του από την Ιατρική Σχολή και την επίπονη εξειδίκευση, υπάρχουν οι βασικές αρχές που πρέπει να εφαρμόζει κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας ως και εκείνες που το κοινό αναμένει από τους γιατρούς. Με πρωτοβουλία ιατρικών συλλόγων, επιστημονικών επιτροπών και εταιρειών, έχουν υιοθετηθεί διεθνώς, ως ιατρική επίδοση, το σύνολο έξι γενικών επιδόσεων, που μπορούν να μετρηθούν και να διδαχθούν:
1. Ιατρικές γνώσεις.
2. Η σωστή περίθαλψη των αρρώστων που συνίσταται στην προαγωγή της υγείας, πρόληψη, διάγνωση, θεραπεία και διαχείριση ιατρικών προβλημάτων με συμπόνια και σεβασμό προς τους ασθενείς και τις οικογένειές τους.
3. Η ικανότητα επικοινωνίας μεταξύ των γιατρών, του νοσηλευτικού προσωπικού, των αρρώστων και των συγγενών των, τόσο προφορικά, όσο και γραπτά. Επίσημες ιατρικές εκθέσεις, περιλήψεις εξόδου των ασθενών, συνιστούν στοιχεία επικοινωνίας, που αποκτούνται με συνεχή προσπάθεια.
4. Επαγγελματικότητα που συνίσταται στην αποδοτικότητα του γιατρού, την ιπποκράτειο ηθική συμπεριφορά, την εφαρμογή των κανονισμών των νοσοκομείων και των εκσυγχρονισμένων νομών του κράτους (πρέπει να ξεχωρίσουμε τον όρο «επαγγελματίας» στην εξάσκηση της ιατρικής από την επαγγελματικότητα του γιατρού).
5. Διαρκής παιδεία και καλυτέρευση, βασισμένες στην καθημερινή κλινική πρακτική και τη συνεχή επιμόρφωση βασισμένες στις ειδικές ανάγκες κάθε ειδικότητας.
6. Η εξάσκηση της ιατρικής βασισμένη σε «σύστημα» με σχέση με πολλά επίπεδα παράλληλα και κάθετα ανθρώπων και διαδικασιών, σύστημα παραπομπής, έτσι που να υπάρχει έλεγχος και δυνατότητες διαρκούς καλυτέρευσης.
Η μέτρηση της απόδοσης των γιατρών είναι πολύπλοκη διεργασία. Σήμερα χρησιμοποιούνται διάφοροι δείκτες τόσο για την αξιολόγηση των νοσοκομείων, των διάφορων υπηρεσιών και των ίδιων των γιατρών. Η συχνότητα των επιπλοκών, η νοσηρότητα, η θνησιμότητα, το ποσοστό των επαναχειρουργημένων και της ικανοποιήσεως, των ασθενών από την παρεχόμενη ιατρική περίθαλψη, αποτελούν μερικούς από τους δείκτες. Βασισμένοι πάνω σε αυτά τα αντικειμενικά δεδομένα λαμβάνονται προληπτικά μέτρα για την αποφυγή κακών εκβάσεων και τη συνεχή αναβάθμιση των ιατρικών υπηρεσιών. Τα πιο πάνω εξετέθησαν βασισμένα στην προσωπική μου πείρα – ως απαραίτητες γνώσεις σήμερα γύρω από την ιατρική παιδεία.
