Όταν ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία, ο γεννηθείς στη Ρωσία δισεκατοµµυριούχος Igor Bukhman, ιδρυτής της εταιρείας παιχνιδιών Playrix, βρέθηκε µε χιλιάδες υπαλλήλους διχασµένους. Η εσωτερική “µάχη” του Bukhman αποτελεί “µάθηµα” για όλους.

Από τον Iain Martin και την Jemima McEvoy

Φωτογράφηση από τον Levon Biss για το Forbes 

Ο Igor Bukhman ξύπνησε το πρωί της 24ης Φεβρουαρίου, στο σπίτι του στο δυτικό Λονδίνο, από το µήνυµα ενός στελέχους των ουκρανικών στούντιο της Playrix: “Άρχισε”. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Όπλο πολέμου το νερό στην Ουκρανία

Ακολούθησε µια φωτογραφία µε τη σύζυγο του εν λόγω συνεργάτη να κρατά ένα κυνηγετικό όπλο και την κόρη του να κρύβεται στο υπόγειο, προκειµένου να γλιτώσει από τις ρωσικές αεροπορικές επιδροµές.

Ο Bukhman άνοιξε την τηλεόραση. Παντού έπαιζε η εισβολή. Το ίδιο και στο κινητό του. “Δεν πιστεύαµε πραγµατικά ότι θα συµβεί”, λέει ο γεννηθείς στη Ρωσία κροίσος, χιλιάδες υπάλληλοι του οποίου δουλεύουν πάνω σε παιχνίδια για κινητά, σε Ρωσία και Ουκρανία. Ενόσω ο ίδιος ήταν σοκαρισµένος, το ουκρανικό επιτελείο του ανέλαβε δράση.

Τα κανάλια επικοινωνίας της εταιρείας στο Slack, αντί για τις συνήθεις οµαδικές συνοµιλίες, τα αστεία και τις καθηµερινές ενηµερώσεις, είχαν κατακλυστεί από συνοµιλίες για εκκενώσεις και δωρεές. “Δεν κινητοποιηθήκαµε αµέσως. Εκείνοι αντέδρασαν πολύ πιο γρήγορα”, λέει ο Bukhman για τους 1.500 υπαλλήλους του που βρίσκονται στην εµπόλεµη ζώνη. “Ήξερα τις σηµαντικές αποφάσεις και παρείχα πόρους, αλλά πίστευα ότι όλα θα τελειώσουν σε µερικές ηµέρες”.

O Igor και ο νεότερος αδελφός του, Dmitri, που “τρέχουν” από κοινού την 18 ετών εταιρεία −στα παιχνίδια της οποίας, όπως το “Fishdom” και το “Gardenscapes”, οφείλουν τη συνολική περιουσία τους, που υπερβαίνει τα $16 δισ.−, άρχισαν σύντοµα να καταστρώνουν σχέδιο “αντίδρασης”.

Μόλις λίγες ώρες µετά την εισβολή, οι Bukhman έθεσαν το προσωπικό τους στην Ουκρανία σε άδεια µετ’ αποδοχών. Τις επόµενες δύο ηµέρες έστησαν ένα τηλεφωνικό κέντρο µε στόχο να βοηθήσουν τους υπαλλήλους τους να ξεφύγουν από τον πόλεµο και 48 ώρες αργότερα κατέβαλαν µπόνους ένα µηνιάτικο στο σύνολο των 4.000 και πλέον εργαζοµένων της εταιρείας, συµπεριλαµβανοµένων των 1.500 που βρίσκονται στη Ρωσία. Το µπόνους, σύµφωνα µε τον Bukhman, αφενός καθησύχασε το προσωπικό όσον αφορά τη σταθερότητα της εταιρείας και αφετέρου ήταν µια βοήθεια όχι µόνο για τους Ουκρανούς, που βρίσκονται στην εµπόλεµη ζώνη, αλλά και τους Ρώσους, που επλήγησαν από την κατάρρευση του ρουβλίου.

Σύντοµα ξέσπασε και νέα “καταιγίδα”. Την ώρα που εκατοντάδες συνάδελφοί τους αναζητούσαν καταφύγιο, στο Slack ξέσπασαν “µάχες” µεταξύ του προσωπικού. Αφορµή η απάντηση ενός Ουκρανού υπαλλήλου σε έναν Ρώσο, µετά την ανταλλαγή µερικών αστείων: “Είναι µάλλον εύκολο και διασκεδαστικό για σας… Δεν ξυπνήσατε στις πέντε το πρωί από µια απίστευτη έκρηξη”.

Τις επόµενες ηµέρες οι διαµάχες εξελίχθηκαν σε “ξεσπάσµατα ανεξέλεγκτου µίσους µεταξύ των εργαζοµένων”, λέει ο Bukhman. Αρχικά ζητήθηκε από το προσωπικό να κοπούν οι “πολιτικές” συζητήσεις, στη συνέχεια οι moderators άρχισαν να διαγράφουν αναρτήσεις για τον πόλεµο πριν κλείσουν εντελώς τα κανάλια επικοινωνίας στο Slack. Ορισµένοι υπάλληλοι εξαγριώθηκαν, ένας παραιτήθηκε. “Δεν απαγορεύουµε σε κανέναν να εκφραστεί δηµόσια. Ζητάµε µόνο να διατηρηθούν τουλάχιστον ορισµένα κανάλια επαγγελµατικής επικοινωνίας”, έγραψε σε υπόµνηµά του προς το προσωπικό ο Bukhman. “Δεχόµαστε πυρά εκατέρωθεν. Είναι δύσκολο να λαµβάνουµε αποφάσεις, αλλά πρέπει να το κάνουµε”.

Η PLAYRIX και οι ιδρυτές της βρίσκονται σε δύσκολη θέση, αλλά δεν είναι οι µόνοι. Πολλοί επιχειρηµατίες στράφηκαν στη Ρωσία και την Ουκρανία τα τελευταία χρόνια αναζητώντας φθηνά ταλέντα τεχνολογίας. Η Grammarly, που εδρεύει στο Σαν Φρανσίσκο αλλά ιδρύθηκε από δύο Ουκρανούς δισεκατοµµυριούχους, τους Alex Shevchenko και Max Lytvyn, άνοιξε γραφεία µε 128 θέσεις εργασίας στο Κίεβο το 2020. Η Snapchat και η Lyft είχαν επίσης γραφεία εκεί, ενώ η Ring της Amazon απασχολούσε περισσότερους από 1.000 συµβασιούχους στην ουκρανική πρωτεύουσα. Η IPG Photonics, η Ubisoft και η εταιρεία Wargaming έχουν (ή είχαν) σηµαντική παρουσία στη Μόσχα. 

Πολλοί Ουκρανοί επαγγελµατίες συγκαταλέγονται στα εκατοµµύρια που έχουν διαφύγει σε γειτονικές χώρες, ενώ άλλοι, κυρίως άνδρες, έχουν αφήσει τα πληκτρολόγια για να πιάσουν τα καλάσνικοφ. Μία από τους πρώτους αµάχους που σκοτώθηκαν ήταν η Tatiana Perebeinis, επικεφαλής λογιστηρίου της startup εταιρείας από την Καλιφόρνια SE Ranking.

Την ίδια στιγµή, δεκάδες χιλιάδες Ρώσοι εργαζόµενοι στον τοµέα της τεχνολογίας −οι οποίοι είτε αντιτίθενται στον πόλεµο είτε ανακάλυψαν ότι οι κυρώσεις και οι ρωσικοί περιορισµοί στη χρήση του Διαδικτύου έχουν καταστήσει ανέφικτη τη δυνατότητα εργασίας− έχουν “µεταναστεύσει” σε Αρµενία, Γεωργία και Τουρκία. Ο Bukhman δεν σχεδιάζει να αποχωρήσει από τη Ρωσία, αλλά λέει ότι έχει ήδη βοηθήσει περίπου το 10% των Ρώσων υπαλλήλων του να µετεγκατασταθούν σε άλλες χώρες.

Άλλες εταιρείες έχουν υιοθετήσει πιο σκληρή γραµµή. Η JetBrains −η οποία εδρεύει στην Πράγα, έχει αναπτύξει τη βασική γλώσσα προγραµµατισµού του Android και διευθύνεται από δύο Ρώσους δισεκατοµµυριούχους, τον Sergey Dmitriev και τον Valentin Kipyatkov− έκλεισε τα γραφεία της στη Ρωσία τον Μάρτιο. Το προσωπικό της που δεν θα µετακοµίσει στην Τσεχία ή αλλού θα απολυθεί. Η JetBrains δεν αποκαλύπτει πόσοι από τους 1.900 υπαλλήλους της επηρεάζονται από την απόφαση αυτή, αλλά πέρυσι τον Απρίλιο ανακοίνωσε τη δηµιουργία 1.000 θέσεων εργασίας στην Αγία Πετρούπολη, ενώ είχε επίσης γραφεία στη Μόσχα και τη Σιβηρία.

Η νεοφυής εταιρεία συνεργατικών χώρων εργασίας Miro, που εδρεύει στο Σαν Φρανσίσκο και συγκέντρωσε $400 εκατ. τον Ιανουάριο µε αποτίµηση $17,5 δισ., έκλεισε επίσης τα γραφεία της στη Ρωσία και απέλυσε όσους εργαζοµένους δεν ήθελαν να µετεγκατασταθούν.

Η Ρωσία προσπαθεί να ανακόψει το brain drain µέσω νέων φοροελαφρύνσεων, που απαλλάσσουν τις εταιρείες τεχνολογίας και τους εργαζοµένους τους από τον φόρο εισοδήµατος για τρία χρόνια. Η κυβέρνηση υπόσχεται επίσης ότι οι εργαζόµενοι στον τοµέα της τεχνολογίας θα εξαιρεθούν από τυχόν επιστράτευση. Αλλά, καθώς οι κυρώσεις εντείνονται και οι πτήσεις εκτός Ρωσίας σταµατούν, τα κίνητρα αυτά µάλλον δεν αρκούν για να πείσουν κάποιον να µείνει.

Για κάποιος άλλους ο πόλεµος αφορά το “σπίτι” τους, όπως για τους Nikolay Storonsky και Vlad Yatsenko, τους δισεκατοµµυριούχους συνιδρυτές της βρετανικής ψηφιακής τράπεζας Revolut, η οποία, µε πρόσφατη αποτίµηση $33 δισ., είναι µία από τις πολυτιµότερες νεοφυείς εταιρείες στον κόσµο. Ο πατέρας του Storonsky γεννήθηκε στην Ουκρανία, ο ίδιος µεγάλωσε στη Ρωσία, αλλά έφυγε σε ηλικία 20 ετών και τώρα στα 37 του είναι Βρετανός υπήκοος. Ο Yatsenko, ο οποίος την ηµέρα που ξέσπασε ο πόλεµος χαρακτήρισε τον Πούτιν “έναν από τους πιο θρασείς ψεύτες στην Ιστορία”, κατάγεται από την ουκρανική πόλη Μικολάιβ, που πλέον έχει σε µεγάλο βαθµό καταστραφεί από το ρωσικό πυροβολικό.

“Όταν µεγάλωνα, η σκέψη περί πολέµου µεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας ήταν αδιανόητη… για µένα οι Ουκρανοί και οι Ρώσοι είναι συγγενείς”, έγραψε ο Storonsky στο ιστολόγιό του την 1η Μαρτίου, καταδικάζοντας τον πόλεµο, αλλά µη επικρίνοντας τη Ρωσία. Ο ίδιος συγκέντρωσε $11 εκατ. από πελάτες της Revolut για τον Ουκρανικό Ερυθρό Σταυρό. Η δε Revolut, η οποία κατά την έναρξη του πολέµου είχε περίπου 50 υπαλλήλους στην Ουκρανία και λίγους ακόµα στη Ρωσία, προσέφερε επιπλέον $2 εκατ.

Οι τέσσερις δισεκατοµµυριούχοι –(επάνω, από αριστερά) Vlad Yatsenko και Nikolay Storonsky, συνιδρυτές της Revolut, και Alex Shevchenko και Max Lytvyn, συνιδρυτές της Grammarly– έχουν όλοι οικογενειακούς δεσµούς µε την Ουκρανία… και εργαζόµενους στην πρώτη γραµµή.

Η PLAYRIX αυτοχαρακτηρίζεται ως διεθνής εταιρεία, παρότι ως επί το πλείστον ρωσόφωνη, από τότε που οι ιδρυτές της τη µετέφεραν στο ασφαλές (και φορολογικά ελκυστικό) Δουβλίνο, το 2013. Πρόκειται για έναν εντελώς διαφορετικό κόσµο σε σχέση µε τον τόπο “γέννησής” της, στο υπνοδωµάτιο που µοιράζονταν οι Bukhman στη µικρή ρωσική πόλη στη Βόλογκντα, περίπου 500 χλµ. βορειοανατολικά της Μόσχας, όπου οι γονείς τους δυσκολεύονταν να τα βγάλουν πέρα.

Ο Bukhman ξεκίνησε να γράφει κώδικα το 2001 ενόσω σπούδαζε εφαρµοσµένα µαθηµατικά στο πανεπιστήµιο της γενέτειράς του, αφότου ένας καθηγητής ανέφερε ότι µπορούσαν να βγάλουν χρήµατα αναπτύσσοντας πιλοτικό λογισµικό. Ο Igor “επιστράτευσε” τον µικρότερο αδερφό του, Dmitri, που ήταν ακόµη στο γυµνάσιο, και άρχισαν µαζί να αναπτύσσουν παιχνίδια και screen savers χρησιµοποιώντας έναν υπολογιστή Pentium 100 του παππού τους.

Τα δύο αδέλφια ίδρυσαν επισήµως την Playrix το 2004. Η εταιρεία ξεκίνησε από τη δηµιουργία απλών παιχνιδιών παζλ για υπολογιστές, πέρασε στην ανάπτυξη παιχνιδιών για κοινωνικά δίκτυα όπως το Facebook προκειµένου να ανταγωνιστεί το “Farmville” της Zynga, για να καταλήξει στην ανάπτυξη δωρεάν εφαρµογών το 2009. Στην πορεία πραγµατοποίησε αρκετές εξαγορές αυτόνοµων στούντιο παιχνιδιών στην Ουκρανία.

Τα παιχνίδια της Playrix, όπως το “Homescapes” και το “Township”, βρίσκονται σταθερά στη λίστα των κορυφαίων λήψεων της App Annie. Τα παιχνίδια της παρέχονται δωρεάν, ωστόσο οι παίκτες πληρώνουν κατά µέσο όρο $5 τον µήνα σε “µικροσυναλλαγές” µερικών δολαρίων εκάστη για να ξεκλειδώσουν νέα επίπεδα ή άλλες αναβαθµίσεις. Η πλειονότητα των εσόδων ύψους $2,7 δισ. της Playrix προέρχεται από παίκτες στην Αµερική, αλλά τα παιχνίδια της έχουν πέραση και στην Κίνα. 

Οι “µικροσυναλλαγές” αυτές βοήθησαν τα αδέλφια να κινηθούν αυτόνοµα. Η απόφαση “εξόδου” από τη Ρωσία ελήφθη πριν από µία δεκαετία, όταν “έχασα την πίστη µου στο σύστηµα”, λέει ο Bukhman. Το 2016 µετανάστευσαν στο Ισραήλ και από εκεί στο Λονδίνο, το 2020. Όπως αρκετοί γεννηθέντες στη Ρωσία δισεκατοµµυριούχοι, ζήτησαν από το “Forbes” να συµπεριληφθούν στη σχετική λίστα ως Ισραηλινοί και όχι ως Ρώσοι. Σε περιπτώσεις που οι αιτηθέντες είχαν µετακοµίσει καιρό πριν, το περιοδικό ήταν σύµφωνο.

Η Playrix “εκτοξεύθηκε” κατά τη διάρκεια της πανδηµίας, µε τα έσοδά της να σηµειώνουν “άλµα” 53%. Σήµερα είναι η τέταρτη µεγαλύτερη εταιρεία παιχνιδιών για κινητά στον κόσµο (βάσει εσόδων), µετά την κινεζική Tencent, τη NetEase και την Activision. Η περιουσία των Bukhman, οι οποίοι κατέχουν το 96% της εταιρείας, έχει υπερδιπλασιαστεί από το 2020.

Όµως, τα χρόνια ταχείας ανάπτυξης δεν προετοίµασαν την Playrix για την τρέχουσα κρίση. Οι νέες εταιρείες τεχνολογίας δεν ξοδεύουν συνήθως πολύ χρόνο για γεωπολιτικά σχέδια έκτακτης ανάγκης. Ωστόσο ορισµένες, αθόρυβα, προετοιµάζονταν, κυρίως αυτές µε “ρίζες” σε χώρες “µπαρουτοκαπνισµένες”. Η εταιρεία δηµιουργίας ιστοτόπων Wix, µε έδρα το Τελ Αβίβ, άρχισε να µεταφέρει προσωπικό από την Ουκρανία στην Πολωνία τον Ιανουάριο. Όταν τον Φεβρουάριο η ένταση κορυφώθηκε, προσφέρθηκε να καλύψει οικονοµικά την προσωρινή µετεγκατάσταση των 1.000 υπαλλήλων της στην Τουρκία. Όταν τα ρωσικά στρατεύµατα εισέβαλαν, ναυλωµένα από τη Wix λεωφορεία µετέφεραν το προσωπικό της στη σχετικά ασφαλέστερη δυτική Ουκρανία. Πολλές ισραηλινές νεοφυείς επιχειρήσεις έχουν στενούς δεσµούς µε την Ουκρανία λόγω δεκαετιών εβραϊκής µετανάστευσης από την πρώην Σοβιετική Ένωση, αλλά και “εµπειρία” σε έκτακτες καταστάσεις.

Ορισµένες εταιρείες έδρασαν επίσης γρήγορα. Τα στελέχη της Revolut καταδίκασαν τον πόλεµο πολύ νωρίς και δηµοσίως, ενώ η εταιρεία ανέλαβε δράση βοηθώντας το προσωπικό της να αποµακρυνθεί και κλείνοντας τους λογαριασµούς των Ρώσων. Παραιτήθηκε από τις προµήθειες για µεταφορές χρηµάτων σε ουκρανικούς τραπεζικούς λογαριασµούς και περιόρισε τους ελέγχους ταυτότητας για νέους πελάτες που µπορεί να είχαν διαφύγει χωρίς διαβατήρια ή άλλα απαραίτητα έγγραφα. Η Snap ανέστειλε τις πωλήσεις διαφηµίσεων στη Ρωσία εντός µίας εβδοµάδας από την εισβολή, βοήθησε 300 υπαλλήλους της να φύγουν από το Κίεβο και πρόσφερε βοήθεια $15 εκατ. στην Ουκρανία.

Η δηµόσια θέση των Bukhman έχει αλλάξει σηµαντικά από την έναρξη του πολέµου. Όταν ο Dmitri απευθύνθηκε για πρώτη φορά στους υπαλλήλους της εταιρείας µετά την εισβολή στις 24 Φεβρουαρίου, χαρακτήρισε την Playrix “απολιτίκ”. Τέσσερις ηµέρες µετά, όταν ανακοίνωσαν την παροχή µπόνους σε όλους τους εργαζοµένους, σε ανάρτησή τους στο Facebook χαρακτήρισαν τον πόλεµο “τεράστια τραγωδία για όλους, συµπεριλαµβανοµένης της εταιρείας µας”. Απηύθυναν δε έκκληση να τερµατιστεί ο πόλεµος, όντες από τους πρώτους Ρώσους δισεκατοµµυριούχους που τάχθηκαν δηµόσια κατά της εισβολής, γράφοντας ότι “η βία δεν µπορεί ποτέ να είναι η λύση ενός προβλήµατος”.

Αυτό, όµως, δεν ήταν αρκετό για ορισµένους υπαλλήλους της Playrix, οι οποίοι θεώρησαν ότι η αντίδρασή της στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ήταν “χλιαρή” και “καθυστερηµένη”. “Επί πέντε ηµέρες η Playrix δεν χαρακτήρισε την κατάσταση πόλεµο”, λέει ένας Ουκρανός υπάλληλος, ο οποίος µίλησε υπό τον όρο της ανωνυµίας. “Είµαι εξοργισµένος που η εταιρεία δεν θέλει να πει τα πράγµατα µε το όνοµά τους”. Εν τω µεταξύ, αν και στόχος ήταν να επέλθει ειρήνη στο προσωπικό, το κλείσιµο των καναλιών επικοινωνίας στο Slack µεγέθυνε την απογοήτευση του προσωπικού της εταιρείας για τη στάση της. Άλλωστε, για πολλούς Ουκρανούς υπαλλήλους, το Slack ήταν το µόνο µέσο επικοινωνίας µε συναδέλφους στη Ρωσία και την Ιρλανδία. Ένας από τους παραγωγούς της Playrix, ο οποίος παρέµεινε στη γενέτειρά του, το Χάρκοβο, παρά τους συνεχείς ρωσικούς βοµβαρδισµούς, λέει ότι “έτρεµε από θυµό”, καθώς έβλεπε την εταιρεία να διαγράφει αναρτήσεις Ουκρανών υπαλλήλων. Παρότι µπορούσε να καταλάβει ότι η Playrix θα ήθελε να αποφύγει µια “δύσκολη” πολιτική συζήτηση, είναι “άλλο πράγµα η πολιτική άποψη και άλλο ο πόλεµος”, λέει ο εν λόγω υπάλληλος, ο οποίος αρχικά ζήτησε να διατηρήσει την ανωνυµία του φοβούµενος τυχόν συνέπειες. Τελικά, παραιτήθηκε από την Playrix σε ένδειξη διαµαρτυρίας.

Τα αδέρφια Igor (αριστερά) και Dmitri Bukhman επέστρεψαν στη γενέτειρά τους, στη Ρωσία, το 2016 για να γιορτάσουν την επιτυχία τους.

Όπως φαίνεται, θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Μια υπάλληλος της Playrix, η οποία επέλεξε να παραµείνει στην Ουκρανία, λέει ότι έχει αποφασίσει να παραιτηθεί. “Η θέση της εταιρείας είναι ξεκάθαρη: “Θα σας βγάλουµε από τη χώρα, αλλά, αν κάποιος θέλει να µείνει και να βοηθήσει ή να αγωνιστεί για την ελευθερία του, µην περιµένει καµία βοήθεια””.

Σε εσωτερικό υπόµνηµα, οι ιδρυτές της Playrix αναγνώρισαν το αίτηµα των υπαλλήλων τους ότι πρέπει να πάρουν πιο ξεκάθαρη δηµόσια θέση. “Στα κοινωνικά δίκτυα, [ο Dmitri] και εγώ εκφράσαµε την υποστήριξή µας στην Ουκρανία µε τις λέξεις που µπορούσαµε να χρησιµοποιήσουµε”, έγραψε ο Igor στις 4 Μαρτίου. “Όµως έχουµε 16 γραφεία και 1.500 υπαλλήλους στη Ρωσία… Δεν µπορούµε να λάβουµε ανοιχτά θέση τώρα, διότι φέρουµε ευθύνη απέναντι στους υπαλλήλους µας και τις οικογένειές τους”.

Οι δρακόντειοι ρωσικοί νόµοι ποινικοποιούν πλέον ακόµα και τον χαρακτηρισµό της εισβολής ως πόλεµο και απειλούν τους Ρώσους πολίτες µε κατηγορίες περί προδοσίας εάν παράσχουν “υλική βοήθεια” στην Ουκρανία. Στην αρχή της σύγκρουσης ο φόβος αυτών έπαιξε σηµαντικό ρόλο. Πλέον, όµως, η Playrix δείχνει πιο σίγουρη. Ενώ αρχικά αποθάρρυνε τους υπαλλήλους της να κάνουν δωρεές υπέρ της Ουκρανίας και σκεφτόταν αν πρέπει να δώσει επιπλέον µισθούς στο προσωπικό που βρίσκεται στην εµπόλεµη ζώνη, στις 11 Μαρτίου ανακοίνωσε ότι θα δωρίσει $500.000 στον Ουκρανικό Ερυθρό Σταυρό, ακολουθώντας τα βήµατα της Revolut. Ένα συλλογικό κανάλι Slack άνοιξε ξανά και οι κανόνες έχουν χαλαρώσει.

Οι συνθήκες, όµως, παραµένουν δύσκολες. Ο Bukhman, ο οποίος έχει ακόµη πολλούς υπαλλήλους στη Ρωσία, εκτιµά ότι οι παραιτήσεις θα αυξηθούν. Τα στελέχη του προσπαθούν να επινοήσουν µέχρι και τρόπους προκειµένου να ελαχιστοποιήσουν την αλληλεπίδραση των Ουκρανών µε τους ρωσόφωνους, ακόµα και µε τον ίδιο τον Bukhman. Η αρµονική συνύπαρξη ίσως αποτελεί πλέον φιλόδοξο στόχο. “Δεν µπορούµε να συνεχίσουµε να δουλεύουµε όπως πριν”, λέει ο Bukhman, “αλλά νοµίζω ότι θα µπορέσουµε να συνεχίσουµε να εργαζόµαστε στην Ουκρανία”.

Πηγή: Forbes