Στερνό αντίο στον αγνοούμενο έφεδρο εθνοφρουρό Παύλο Κυριάκου Παύλου από την Ξυλοτύμβου, του 226 Τ.Π., ο οποίος έπεσε μαχόμενος κατά την τουρκική εισβολή του 1974 και κηδεύτηκε στις 28 Αυγούστου 2017. Επικήδειος λόγος από τον Δημητράκη Στυλιανού Χειμώνα.
Συγκλονισμένοι από την τραγική κατάληξη της ζωής σου, αγαπητέ μας Παύλο, σε τιμούμε ως μάρτυρα και ήρωα της πατρίδας, ως στρατιώτη πιστό στο εθνικό του χρέος, ως νέο με υψηλά ιδανικά. Ταυτόχρονα, στρέφουμε περιφρονητικά το βλέμμα μας προς τους προδότες συνταγματάρχες της Χούντας των Αθηνών και τα όργανά τους, που με το άφρον πραξικόπημα έδωσαν την αφορμή και την ευκαιρία στην Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο με τραγικές συνέπειες για τον τόπο και τον λαό μας. Ο εισβολέας και οι εδώ εγκάθετοί του δολοφόνησαν άμαχους, νέους και νέες, γέροντες και γριές, μικρά παιδιά, ξερίζωσαν από τις εστίες τους πέραν των 170,000 Ελληνοκυπρίων, βεβήλωσαν εκκλησίες και κοιμητήρια, σύλησαν την πολιτιστική μας κληρονομιά και ανέτρεφαν τη φυσιογνωμία και τον εθνογραφικό χαρακτήρα των περιοχών που κατέκτησαν. Αυτό το ανόσιο έργο τους συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
Μια από τις πιο συγκλονιστικές μορφές της τραγωδίας που συντελέστηκε στον τόπο μας είναι η τύχη των αγνοουμένων. Οι δικοί του Παύλου έζησαν αυτό το μαρτύριο σ’ όλη του την ένταση για 43 χρόνια. Τις πρώτες μέρες της εισβολής όργωσαν τις ελεύθερες περιοχές, για να μάθουν κάτι για την τύχη του, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. Η προσμονή τους για τον γυρισμό του στο σπίτι δεν έσβησε ποτέ, παρά τις απογοητεύσεις που ασταμάτητα αντιμετώπιζαν. Σήμερα, οι δύο αδελφές, κάτω από το βάρος του μεγάλου πόνου για τον χαμό του μονάκριβου αδελφού τους, ζουν τις τελευταίες σκηνές του εξελισσόμενου δράματος. Οι γονείς, Κυριάκος και Στυλιανή, έφυγαν από τη ζωή με την πικρία και τον καημό που δεν μπόρεσαν να ξαναδούν τον γιο τους.
Ο τιμώμενος ηρωομάρτυράς μας γεννήθηκε στην Ξυλοτύμβου στις 29 Ιουλίου 1946. Τέκνον αγροτικής οικογένειας με ρίζες τις αρχές και πανανθρώπινες αξίες του Ελληνισμού, διακρινόταν για το ήθος, την εργατικότητα, την υψηλή συναίσθηση ευθύνης και τη φιλοπατρία του. Ρίχτηκε νωρίς στη βιοπάλη και μετά τη συμπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας εργαζόταν ως επιπλοποιός με στόχο να δημιουργήσει προϋποθέσεις για οικογενειακή ζωή. Τα όνειρά του, όμως, γκρεμίστηκαν τον Αύγουστο του 1974.
Κατά τη δεύτερη φάση της Τουρκικής εισβολής, ο Παύλος κλήθηκε για δεύτερη φορά για στρατιωτική υπηρεσία και ανταποκρίθηκε αμέσως. Μαζί με τη μονάδα του προχώρησε στο μέτωπο της Μιας Μηλιάς, με στόχο την αναχαίτιση του εχθρού, ο οποίος προήλαυνε στο εσωτερικό του τόπου μας. Εκεί οι στρατιώτες μας βρέθηκαν μπροστά σε τραγική κατάσταση. Τα οχυρά μας ήταν εγκαταλελειμμένα, ο συντονισμός ελλιπής και ανερμάτιστος, με τους Εφιάλτες να διευκολύνουν τον εισβολέα, ο οποίος, διαθέτοντας συντριπτική υπεροχή σε αέρα, θάλασσα και στεριά προχωρούσε ακάθεκτος στην εφαρμογή των σχεδίων του. Τα στρατευμένα παιδιά μας, στον άνισο αυτό αγώνα, πλήρωσαν βαρύ τίμημα σε αίμα και δάκρυα. Εκεί, στο πεδίο της τιμής, άφησε την τελευταία του πνοή ο ηρωομάρτυράς μας, Παύλος. Τιμή, λοιπόν, σ’ εκείνους που στη ζωή τους όρισαν, κατά τον ποιητή, να φυλάγουν Θερμοπύλες, ποτέ από τo χρέος μη κινούντες.
