Στερνό αντίο στον πρώην Διευθυντή Δημοτικής Εκπαίδευσης και πρώην πρόεδρο της ΠΟΕΔ, Γεώργιο Παπαλεοντίου από την εγγονή του, Μαίριλυν Ζαννέτου.
Αγαπημένε μου παππού, ήρθε η ώρα να σου διαβάσω ακόμα ένα κείμενο. Πάντοτε απολάμβανα να σου διαβάζω τα όσα έγραφα και περίμενα εναγωνίως την κριτική σου. Άλλοτε ένιωθες συγκίνηση, άλλοτε με επαινούσες και άλλοτε ξεκινούσες να μου λες κάποια δική σου εμπειρία που σχετιζόταν με αυτό που είχες μόλις ακούσει. Για μένα ήσουν ένας ακοίμητος φάρος, ένας ωκεανός αγάπης, ένα ιερό τέρας γνώσεων, ένας ακούραστος αγωνιστής, μια αστείρευτη πηγή φωτός.
Άριστος μαθητής, οξυδερκής, ανέκαθεν ανήσυχο πνεύμα. Σάρωσες τα βραβεία στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου όπου αποφοίτησες με γενικό βαθμό απολυτηρίου 19 και 7/12. Συνέχισες, φοιτώντας στην Παιδαγωγική Ακαδημία με υποτροφία όπου και ξεχώρισες για ακόμη μια φορά.
Ξεκίνησες να εργάζεσαι ως δάσκαλος, όταν στο δημοτικό σχολείο του Αγίου Θεοδώρου Αμμοχώστου οι δρόμοι σας συναντήθηκαν με τη νεαρή δασκάλα Μαρούλα. Από τότε μέχρι τα ξημερώματα της Πέμπτης της 31ης Αυγούστου οι δρόμοι σας δεν ξαναχώρισαν. Πάντοτε έλεγες ότι η γιαγιά ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να σου συμβεί γιατί ταιριάζατε σε όλα τα επίπεδα. Ήσασταν ένα πρότυπο ζευγαριού. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια στιγμή που να μην τη βιώσατε συντροφιά. Στο μυαλό των παιδιών, των εγγονιών σας, γνωστών και φίλων ήσασταν αχώριστοι. Ευγνωμονούσες συχνά τη Μαρούλα σου για την υπομονή, την κατανόηση και τη δύναμη της να σε αποχωριστεί όταν το πτυχίο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας κρίθηκε ανεπαρκές μπροστά στην αγάπη σου για τη μόρφωση. Ήταν φυσικό επακόλουθο να πάρεις υποτροφία για να συνεχίσεις τις σπουδές σου στο Bognor Regis του Ηνωμένου Βασιλείου και στη συνέχεια υποτροφία από το Fullbright για μεταπτυχιακές σπουδές στην Αμερική, στο State University of New York at Albany. Εκεί μετά από αρκετά έτη μακριά από την οικογένειά σου, ώρες μελέτης και αφοσίωσης περίμενες την επιτροπή καθηγητών να αποφανθούν μετά την υποστήριξη της διδακτορικής σου διατριβής. Η πόρτα άνοιξε και ένας εκ των καθηγητών σου, σου έτεινε το χέρι λέγοντας: Congratulations Dr Papaleontiou. Αυτή η στιγμή μαζί με τις γεννήσεις των δύο σου παιδιών, ήταν όπως συχνά εξιστορούσες, μια από τις ευτυχέστερες στιγμές της ζωής σου.
Τα καλύτερα, δημιουργικότερα και πιο εποικοδομητικά χρόνια τα ζήσατε μαζί με τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου στη Χρυσή Ακτή. Το δημοτικό σχολείο Χρυσής Ακτής ήταν το καμάρι της Κύπρου, ένα στολίδι και μια εστία μάθησης που έφτιαξες μαζί με τη βοήθεια των δασκάλων που υπηρετούσαν μαζί σου. Διετέλεσες εκεί διευθυντής για 14 χρόνια, γαλουχώντας γενιές και γενιές. Όπως χαρακτηριστικά σε ονόμαζαν οι μαθητές σου, «ο βράχος της Χρυσής Ακτής». Υπήρξες ο ικανότερος πηδαλιούχος και σήμερα τα εκατοντάδες παιδιά σου της Χρυσής Ακτής πενθούν μαζί μας.
Η ζωή μοιράστηκε στα δύο τον Αύγουστο του 1974 όταν γίνατε πρόσφυγες μαζί με τη γιαγιά και τα δύο σου παιδιά. Συχνά μιλούσες σε όλα σου τα εγγόνια για τη ζωή προ εισβολής και δεν έπαψες να ελπίζεις και να προσεύχεσαι να επιστρέψετε στην Αμμόχωστο. Δεν καταδεχτήκατε ούτε μια φορά να τη δείτε στην παρούσα κατάσταση. Επέμενες με τη γιαγιά να την επισκεφτείς όταν θα ήταν πλέον επίσημα κτήμα των κατοίκων της.
Το βιογραφικό σου σημείωμα παππού καθώς και η όλη σου πορεία γεμίζει όλη την οικογένεια με περηφάνεια. Το πρωινό της 31ης Αυγούστου άδειασε ξαφνικά ο κόσμος. Θα περιμένω πως θα ανταμώσουμε ξανά. Να πάμε να κόψουμε μαργαρίτες, να σου διαβάσω το καινούριο κεφάλαιο του βιβλίου μου και να με ρωτήσεις τα νέα της σχολικής μέρας για να κάνουμε γούστο με τα ευτράπελα που μόνο η παιδική αθωότητα μπορεί να κατασκευάσει.
