Ο Α. Χατζηαντώνης αναφέρεται στο θέμα των διορισμών στην εκπαίδευση.
«Ένα 55% όσων υπέβαλαν αίτηση διορισμού στη Δημόσια Εκπαίδευση, είναι κάτοχοι διδακτορικού ή Master», μας λέγει ο της Παιδείας Υπουργός, Κ. Καδής… Μάλιστα! Για να καταργήσει τους αναχρονιστικούς πίνακες διοριστέων, λέγει. Διότι ήταν γεμάτοι 45ρηδες και 50ρηδες. Ε, και; Τώρα σωθήκαμε κ. Καδή. Θα αναβαθμιστεί η ελληνοχριστιανική παιδεία, θα ανέβει κατακόρυφα και το γνωστικό επίπεδο των μαθητών μας. Να είστε σίγουρος!
Θα κάνω μια αναδρομή προς τα πίσω. Αρκετά χρόνια πίσω. Δεκαετίες ’60 και ’70. Τότε, που ήμουνα εγώ μαθητής Γυμνασίου και οι καθηγητές μας γέμιζαν 100% τη θέση ή την καρέκλα τους. Που μπορούσαν, χωρίς να έχουν διαδακτορικά, Masters και ούτω καθεξής, να διδάξουν. Τότε που εργάζονταν 27-30 ώρες (περιόδους), την εβδομάδα, Δεν κατέρχονταν σε απεργίες κάθε τόσο, προς αναβάθμιση των μισθών τους, που δεν έκαναν και 2η ή 3η δουλειά (ιδιαίτερα κατ’ οίκον μαθήματα, αμπελουργοί, μάζεμα ελιών κ.ά.), για να ενισχύσουν το εισόδημα τους. Τότε, λέω, που δεν εισέπρατταν εικονικά επιδόματα ενοικίου, για οικίες στα χωριά που εργάζονταν, χωρίς να μένουν ούτε ένα βράδυ σ’ αυτές.
Δεν αναβαθμίζεται έτσι η εκπαίδευση, κύριε Υπουργέ. Είστε νέος ακόμη. Προσπαθείτε μέσα σε ορθολογικά πλαίσια να αναπτύξετε το σαθρό οικοδόμημα της Παιδείας. Προφανώς, θα έχετε και εσείς δυο-τρία Masters σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ ή ευρωπαϊκά.
Τι σχολεία έχουμε σήμερα; Χώρους «παρκαρίσματος» των παιδιών, μέχρι να σχολάσουν από τη δουλειά οι γονείς τους. Σχολεία, που αντί για χρήσιμους πολίτες, βγάζουν χουλιγκάνους που καταστρέφουν τα γήπεδα κάθε τρεις και λίγο. Ξενοφοβικούς, που δεν ανέχονται τίποτα το «ξένο». Υπήρξα μάρτυρας επεισοδίου, το 2007, κατά το οποίο Ελληνοκύπριοι ξυλοφόρτωσαν άγρια συμμαθητή τους από το Πλόντιβ της Βουλγαρίας… «Να πάει στην χώραν του, κύριε… Ίντα γυρεύκει δαμέσα;», μου απήντησαν όταν προσπάθησα να ηρεμήσω τα πνεύματα.
Ακόμη και 5, 6 ή 7 Masters να έχουν, οι μέλλοντες εκπαιδευτικοί μας, κύριε υπ. Παιδείας, δεν αρκεί. Και ξέρετε τι λείπει σήμερα από τους εκπαιδευτικούς μας; Η Ψυχή. Η πίστη στο λειτούργημα. Το δόσιμο στον μαθητή. Η επιθυμία, η ειλικρινής επιθυμία για διάπλαση του χαρακτήρα του νέου ανθρώπου που τώρα εισέρχεται στον αγώνα της ζωής. Αν θα χρησιμοποιήσεις ανεφάρμοστες θεωρίες, αν θα έχεις όλα τα σύγχρονα εποπτικά μέσα στην διάθεση σου, αλλά το μόνο που σε απασχολεί είναι το πότε θα σχολάσεις, ε, αυτό δεν σε κάνει επιτυχημένο. Ερωτώ λοιπόν: Είχε video ή projectors ο μακαριστός καθηγητής μου, των Αγγλικών κ. Μ. Φυσεντζίδης το 1970, που ήμουνα στην Α’ τάξη Γυμνασίου Κερύνειας; Ούτε αίθουσα Γλωσσών. Ούτε καν κασεττόφωνα για το listening. Και πώς δίδασκε; Πώς με έκανε να αγαπήσω τα Αγγλικά ως ξένη Γλώσσα ή τα Γαλλικά η καθηγήτρια Γαλλικών μου; Είχαν όμως Ψυχή. Διέθεταν το σαράκι της μετάδοσης γνώσεων. Ήταν Λειτουργοί. Με το Λ κεφαλαίο.
