Ο Α. Χατζηαντώνης μιλά για την έννοια του πατριωτισμού.
Δεν υπάρχει πολιτικός, τώρα που πλησιάζει και η ώρα της κάλπης, αλλά και απλός πολίτης, που να μην επικαλείται το αίσθημα του πατριωτισμού, όταν συζητά με άλλους για το πώς πρέπει να επιλυθεί το Κυπριακό, κ.λπ. Αλλά, ο καθένας τον ερμηνεύει κατά το δοκούν. Ας επιχειρήσουμε μια γενική πρόχειρη, ανάλυση, από ποιά στοιχεία θα μπορούσε να αποτελείται αυτή η σχετικά αόριστη έννοια.
Πρώτιστα, είναι το ήθος, ενός εκάστου. Ο σεβασμός προς τους Νόμους της πολιτείας. Το να σέβασαι τον διπλανό σου και να μην καταχράσαι, παραδείγματος χάριν, χρήματα ή κονδύλια από το δημόσιο ταμείο του κράτους. Που ανήκουν σε όλους τους φορολογούμενους.
Στο πόστο που υπηρετείς, να προσπαθείς όσο αυτό είναι εφικτό, να είσαι έντιμος. Δεν λέω άριστος, γιατί αυτό κατάντησε ανέκδοτο, όταν βλέπουμε πως ένα 98% των δημοσίων υπαλλήλων χαρακτηρίζεται έτσι… Λέω να φροντίζεις, στον τομέα σου, να είσαι πρότυπο, με το ήθος, την ευσυνειδησία σου, να δίνεις το καλό παράδειγμα, κ.λπ.
Όσον αφορά στην πατρίδα τώρα. Που ίσως είναι και ο πυρήνας του καθορισμού της έννοιας πατριωτισμός. Εδώ, δεν θα επαρκούσε ο χώρος ενός μικρού κειμένου για να επεκταθούμε σε όλο το φάσμα του ορισμού. Ας επικεντρωθούμε σε ορισμένα μόνο, σημεία. Να βάζεις το γενικό συμφέρον πάνω από το ατομικό. Εμείς συγκεκριμένα, οι Νεο-κύπριοι, που μας ταλανίζει το εθνικό μας πρόβλημα, για δεκαετίες ολόκληρες, και τσακωνόμαστε από πρωίας μέχρι νυχτός για την κυοφορούμενη μορφή ΔΔΟ, τι θα οφείλαμε να έχουμε ως προτεραιότητα; Το να θέτουμε πάνω από όλα, την επανάκτηση της προσωπικής μας περιουσίας; Είναι πατριωτισμός αυτό; Αδιαφορώντας αν η λύση που επιδιώκει η Τουρκία να μας επιβάλει με εκβιασμούς, ή με την υπεροπλία που διαθέτει, θα αποβαίνει στην υποδούλωση όλης της Κύπρου στην οθωμανική υπερδύναμη, καθιστώντας μας κατοίκους ενός προτεκτοράτου; Με αποτέλεσμα τον σίγουρο αφελληνισμό ολόκληρης της Κύπρου;
Αλλά, και αν κάνουμε λόγο για «φαινόμενα πατριωτικών εξάρσεων», τι διαπιστώνουμε; Εθνικές, σημαιοστολισμένες, περίλαμπρες παρελάσεις, επίδειξη οπλικών συστημάτων –που φαντάζουν αστεία μπροστά στον σύγχρονο πανίσχυρο στρατό του εισβολέα– συνθήματα στερεότυπα, υποκριτική ρητορεία; Υψαυχενική, δήθεν, περηφάνεια, για τους προγόνους μας; Ξύλινος λόγος, από γραβατωμένους, κορδωμένους πολιτικούς, ψευδή δάκρυα μπροστά από μικρά κασελάκια με οστά αγνοουμένων, προς άγραν ψήφων, ή ικανοποίηση των πενθούντων συγγενών; Όλα αυτά, ασφαλώς αποτελούν ένα ψευδεπίγραφο «πατριωτισμό», που σε εμένα τουλάχιστον, προκαλεί εμετικές τάσεις!
Ας κάνουμε επιτέλους, εμείς οι ίδιοι, ως άτομα που συγκροτούν ένα ελληνικό πληθυσμιακό σύνολο που απειλείται με συρρίκνωση ή και εξαφάνιση, μια αυστηρή αυτοκριτική. Ερωτώντας, τον εαυτό μας: «Εσύ, είσαι πραγματικός πατριώτης ή “πατριώτης μαϊμού”;».
