Η Νίκη Κονομή Φωκά, Χειρούργος Οδοντίατρος, αναφέρεται στις διαπραγματεύσεις για εξεύρεση λύσης στο Κυπριακό.
Υπομονή βέβαια• ποτέ σε δύσκολα προβλήματα και τόσο μα τόσο σημαντικά που αφορούν όχι μόνο τη δική μας ζωή αλλά και τη ζωή των ανθρώπων στο μέλλον• δεν βιαζόμαστε αν δεν βρεθεί κάποιος δρόμος που να μπορέσουμε να περπατήσουμε. Προσοχή λοιπόν στα όποια βήματα και συμφιλίωση όλων σε αυτό το αδιέξοδο που βρισκόμαστε. Υπομονή και μόνον υπομονή για να σκεφθούμε καλύτερα τι άλλο μπορούμε να κάνουμε.
Δεν βιαζόμαστε να βρούμε απλώς λύση, αλλά λύση αρχών που θα κρατήσει, με ασφάλεια και ήρεμη ζωή. Και μια και προφέρουμε αυτή τη λέξη – υπομονή – καλό είναι να εξηγήσουμε και μερικά πράγματα• η υπομονή είναι μεγάλη αρετή για όποιον τυχόν την έχει. Είναι ένα χάρισμα ανεκτίμητο, καλό για τον ίδιο αλλά και για άλλους συνανθρώπους του. Δεν ξέρω αν αποκτάται στο διάστημα της ζωής προχωρώντας και προσπαθώντας καθημερινώς στη ζούγκλα της ζωής. Ίσως υποχρεωτικά την αγγίζουμε. Ή το άλλο ίσως κάποιος γεννιέται παρέα με την υπομονή• ό,τι και να συμβαίνει είναι πάρα πολύ τυχεροί όσοι την ζουν παρέα τους. Είναι τόσα τα προβλήματα, τα αδιέξοδα, τα απρόοπτα οι αρρώστιες που πρέπει όλος ο κόσμος να τα λύσει με την υπομονή• αν όχι, η ίδια η ζωή μας γίνεται πολύ δύσκολη, βαρετή, στενάχωρη και χωρίς κανένα νόημα. Η ζωή του καθενός μας δεν είναι ανεξάρτητη αλλά κάθε λεπτό επηρεάζεται από τα άλλα άτομα. Ας κάνουμε λοιπόν όλοι υπομονή, να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας λύνοντας πιο εύκολα τα προβλήματα όλων.
Μία γιαγιά πολύ μεγάλη σε ηλικία μου μίλησε για την υπομονή πριν πολλά χρόνια• ήμουνα πολύ μικρή και βιαζόμουν να μεγαλώσω, να πάω να σπουδάσω σε ένα μεγάλο σχολείο – έτσι ήξερα το πανεπιστήμιο – κάθε λίγο και λιγάκι η ίδια ερώτηση• μα γιαγιά ακόμη ένας μήνας πέρασε φέτος από τη νέα χρονιά; Πόσο ακόμη θα περιμένω να μεγαλώσω για να πάω να σπουδάσω; Η γιαγιά μου απαντούσε με την ίδια λέξη. Υπομονή!! Μου εξηγούσε δε πως με αυτή τη λέξη πρέπει να ζούμε σε όλη μας τη ζωή. Και γω μικρή μη ξέροντας και τίποτα την πλήγωνα λέγοντας «μα σχολείο δεν πήγες γιατί να ξέρεις τόσα πολλά πράγματα;» Μου εξηγούσε πως και ο Χριστός έκανε υπομονή εδώ στον κόσμο, γιατί εμείς να ανυπομονούμε; Και εγώ μου έλεγε πού ‘μαι 93 χρονών κάνω υπομονή και ευχαριστώ τον Θεό που μου την δίδει. Συμπληρωματικά τώρα, ζώντας και γω τον λαβύρινθο της ζωής βεβαιώνω πως χωρίς υπομονή δεν μπορούμε να ζήσουμε.
Επανερχόμενοι τώρα στην ατυχία της Βιέννης για το Κυπριακό, μόνο υπομονή μπορούμε να κάνουμε. Να προσευχηθούμε στον Θεό να μας φωτίσει τι άλλο μπορεί να βοηθήσει. Για την ώρα πολύ δύσκολο να προβλέψει κάποιος την έκβαση του Κυπριακού. Ευχόμεθα και παρακαλούμε πάντοτε να μας έλθει μια καλή λύση για το καλό όλης της Κύπρου. Το έλεος του Θεού να μας γλυτώσει από αυτό το σαράκι που μας κατατρώει.
