Ακόμα μετρούνται οι νεκροί που δεν μετρούν

Με την αποχώρηση των διαδηλωτών από τους δρόμους του Ιράν, δεν επέστρεψε η τάξη· επέστρεψε μόνο ο τρόμος και η σιωπή. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, οι πραγματικές διαστάσεις της σφαγής άρχισαν σταδιακά να αποκαλύπτονται: σε κλειστά σπίτια, σε άδεια κρεβάτια, σε χιλιάδες οικογένειες που αναζητούν τους δικούς τους στα νοσοκομεία, γνωρίζοντας ότι είναι πολύ πιο πιθανό να τους βρουν στα νεκροτομεία.

Ή, πιο σωστά, έξω από αυτά. Γιατί τα νεκροτομεία έχουν προ πολλού γεμίσει. Έτσι, οι αυλές και οι χώροι στάθμευσής τους μετατράπηκαν σε πρόχειρους χώρους αναγνώρισης. Τα πρώτα πλάνα που βγήκαν από τη χώρα, με κίνδυνο της ζωής των αποστολέων, δείχνουν οικογένειες να πηγαίνουν από σακούλα σε σακούλα, αναζητώντας τα παιδιά και τους οικείους τους.

Δίκτυο Ιρανών γιατρών, το οποίο καλύπτει αρκετά μεγάλα νοσοκομεία και νεκροτομεία, υπολογίζει τους νεκρούς σε 16.000 — από το καθεστώς υπήρξε σήμερα παραδοχή για 5.000 — ενώ δηλώνει ότι τουλάχιστον χίλια άτομα έχασαν την όρασή τους από τη χρήση καραμπινών με σκάγια. Οι πλείστοι, λέει, σφαγιάστηκαν σε δύο 24ωρα απόλυτου μπλακάουτ στο ίντερνετ. Τραυματίες πέθαναν, καθώς φιλοκαθεστωτικοί γιατροί αρνήθηκαν να τους μεταγγίσουν αίμα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις άλλοι γιατροί έδωσαν οι ίδιοι αίμα για να σωθούν τραυματίες.

Στη Δύση οι δρόμοι είναι άδειοι. Κανείς δε από τους «πονόψυχους» δεν διαμαρτύρεται, πόσω μάλλον να βγει στους δρόμους. Στα όρια της παράνοιας, μάλιστα, κάποιοι από αυτούς διαδηλώνουν, εν μέσω εκεχειρίας, για τη «γενοκτονία» την άλλη, την κατά φαντασίαν. Οι άνθρωποι που έσπαγαν και έκαιγαν ή παρέλυαν πόλεις ώστε απατεώνες όπως η Γκρέτα Τούνμπεργκ και τα υπόλοιπα ψώνια των στολίσκων — νοικιασμένων εν πολλοίς από τη Χαμάς — να μεταφέρουν τάχα βοήθεια στη Γάζα με… εντελώς άδεια πλοιάρια, όλοι αυτοί οι γελοίοι τύποι, οι «με τον άνθρωπο» και «με την ειρήνη», δεκάρα δεν έδωσαν για τα παιδιά που σφαγιάστηκαν στο Ιράν. Ούτε θα δώσουν.

Απλώς διότι θεωρούν τους μακελάρηδες μουλάδες της Τεχεράνης πιο κοντά τους από τη Δύση, που μισούν και ονειρεύονται να καταστρέψουν, ασχέτως αν συχνά η Δύση και οι φόροι των υπολοίπων είναι που ταΐζουν αυτόν τον συρφετό των ανεπρόκοπων, μονίμως διαμαρτυρόμενων, συνήθως ανεπάγγελτων και σπανιότατα χρήσιμων για τις κοινωνίες τους «ιδεολόγων» — δημιουργών προβλημάτων και μόνο.

Τι γίνεται λοιπόν με το Ιράν; Κέρδισε τη μάχη το καθεστώς; Θα ήταν άλμα λογικής να υποστηρίξει κανείς κάτι τέτοιο — κάτι που άλλωστε ούτε και οι πλέον αφελείς οπαδοί του καθεστώτος δεν ισχυρίζονται.

Δεν ήταν οι τελευταίες διαδηλώσεις, ούτε το μακελειό που τις κατέπνιξε, η στιγμή που το Ιράν των μουλάδων διέβη το σημείο χωρίς επιστροφή. Αυτό έχει συμβεί προ πολλού. Οι ίδιοι οι αριθμοί δείχνουν πως δεν υπάρχει τρόπος το καθεστώς να επιβιώσει, ενώ οι θηριωδίες των τελευταίων ημερών αποδυνάμωσαν τη συμμορία του Χαμενεΐ. Κινήσεις πανικού, όπως η αναγγελία του δικαστικού βραχίονα του καθεστώτος ότι ενδέχεται να διατάξει εκ νέου εκτελέσεις ατόμων τα οποία θεωρεί ότι διέπραξαν «μοχαρέμπ», πόλεμο δηλαδή εναντίον του «Αλλάχ», απλώς επιταχύνουν τη διάβρωσή του.

Οι αναλυτές θεωρούν ότι δεν μιλάμε για το τέλος των διαδηλώσεων, αλλά για μια παύση απλώς. Μπορεί να είναι μέρες ή εβδομάδες· όμως αυτό που διαχωρίζει τις μαζικές εξεγέρσεις του παρελθόντος από τις τελευταίες είναι η πραγματικότητα της οικονομίας.

Μπορεί κανείς να γράψει ολόκληρες σελίδες με στοιχεία που εξηγούν το πώς και το γιατί, αλλά ας περιοριστούμε σε μερικά, κομβικής σημασίας για το τι έπεται.

Περίπου 40% των Ιρανών — τριάντα έξι εκατομμύρια άνθρωποι — ζει πλέον σε συνθήκες απόλυτης ανέχειας, ενώ το πραγματικό ΑΕΠ στη διαλυμένη χώρα βρίσκεται κάτω από τα επίπεδα του 1970. Πολλοί, δε, υποστηρίζουν ότι η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη. Για να μπορέσει να κάνει οτιδήποτε το καθεστώς προς την κατεύθυνση μιας στοιχειώδους δημοσιονομικής ισορροπίας, χρειάζεται την τιμή του Brent στα 124 δολάρια το βαρέλι, τη στιγμή που αυτή βρίσκεται στα 60 δολάρια.

Παράλληλα, μεγάλο μέρος των πετρελαιοδολαρίων δεν επιστρέφει στο κράτος λόγω διαφθοράς αλλά και των αποκοπών των μεσαζόντων εν μέσω κυρώσεων. Η κατάργηση της επιδοτούμενης ισοτιμίας των 285.000 ριάλ έναντι του δολαρίου, σε συνδυασμό με έναν προϋπολογισμό για το 2026 που βασίζεται σε αυξήσεις φόρων κατά 60%, είχε αλυσιδωτές συνέπειες και προκάλεσε κοινωνική έκρηξη. Η μεσαία τάξη σχεδόν εξαφανίστηκε, καθώς η μακροχρόνια κοινωνική διάβρωση τη μετέτρεπε εδώ και πολλά χρόνια σε νεόπτωχους. Και εξακολουθεί να το κάνει.

Συνεπώς, όχι — δεν υπάρχει διέξοδος, ειδικά μετά το snapback, την πλήρη επαναφορά των κυρώσεων κατά του Ιράν, όταν αποκαλύφθηκε ότι ενέπαιζε τη διεθνή κοινότητα για το πυρηνικό του πρόγραμμα, το οποίο, μαζί με τους βαλλιστικούς πυραύλους, είχε στοιχίσει δισεκατομμύρια και, με τα διαφυγόντα κέρδη, ξεπέρασε — κατά επίσημη παραδοχή το 2021 — το ένα τρισεκατομμύριο.

Σε μια χώρα όπου εκατομμύρια άνθρωποι δεν είχαν ούτε για τα βασικά.

Και ναι, το καθεστώς θα πέσει όταν τελειώσει ο ελάχιστος χρόνος που ενδεχομένως να μπορέσει να αγοράσει. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα κάνει ο κόσμος σε αυτή τη συμμορία και τα παρακλάδια της τότε. Οι τύραννοι ίσως βρουν το τέλος που τους αξίζει, στις περιβόητες ταράτσες όπου εκτελούσαν μαζικά, μετά την επανάσταση, όσους υποστήριξαν το προηγούμενο καθεστώς και δεν είχαν προλάβει να φύγουν.

Στην αρχή. Διότι μετά ακολούθησαν οι κοσμικοί, οι διανοούμενοι, οι πολιτικοί αντίπαλοι και οι κομμουνιστές που τους είχαν βοηθήσει να ανατρέψουν τον Σάχη.

Η ιδέα για ένα τέλος τόσο βίαιο για αυτά τα κτήνη μοιάζει σχεδόν δελεαστική. Ευκαιρία ίσως και για τους «πονόψυχους» να εκφράσουν την αγανάκτησή τους για τους «θρησκευτικούς ηγέτες» του Ιράν, οι οποίοι θα υποφέρουν στα χέρια του λαού τους πριν από το τέλος. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όλοι αυτοί είναι «με τον άνθρωπο».

Ή τον βολικό για τις επιδιώξεις τους και το αφήγημά τους παλιάνθρωπο.

Άνθρωπος, θα σου πουν, δεν είναι κι αυτός;