Έχει ξαναγραφτεί: Από τη Γερμασόγεια «θαυμάζει» κανείς τους πύργους της Λεμεσού. Αυτό το κακόγουστο πράγμα που βαφτίστηκε οικοδομική ανάπτυξη και έχει σχέση με το σαθρό επενδυτικό πρόγραμμα, το οποίο άλλαξε και αλλάζει τα φώτα των πόλεων. Γύρω από αυτή την ανάπτυξη, γεννιούνται ανισότητες, διακρίσεις. Τα ενοίκια ξεφεύγουν και τα κέντρα των πόλεων -ειδικά της Λεμεσού- μετατρέπονται σε κακέκτυπα Ντουμπάι, μόνο για λίγους, νεόπλουτους, Ρώσους, Ισραηλινούς και άλλους, δήθεν επενδυτές.
Στα προάστια, όπως αυτό της Γερμασόγειας, επιβιώνουν -σε άθλιες συνθήκες- ντόπιοι με κανονικούς μισθούς και ξένοι στα όρια της φτώχειας. Επιβιώνουν; Όχι όλοι. Κάποιοι θάβονται σε συντρίμμια ακατάλληλων πολυκατοικιών, ιδανικών για αρπαχτές από τους ιδιοκτήτες τους. Όπως προχτές στη Γερμασόγεια, μεσ’ στο Πάσχα.
Ποιος ελέγχει αυτούς τους ιδιοκτήτες; Κανείς. Σημασία έχει που η παραλιακή της Λεμεσού μοιάζει με το Μαϊάμι, δήθεν. Και αφού ικανοποιείται η ελίτ, τα υπόλοιπα αφήνονται στο έλεος του Θεού, κυριολεκτικά, και τίθενται υπό κατεδάφιση. Όπως και η έγνοια για τους φυσιολογικούς ανθρώπους, που θάβεται κι αυτή στον βωμό μιας νέας και προπαντός αναπτυξιακής αποικιοκρατίας. Εν ολίγοις, λουθείτε τις αναβαθμίσεις των οίκων αξιολόγησης.
ΑΛ.ΜΙΧ.
