Οι κοινότητες γύρω από το πεδίο βολής στο Καλό Χωριό ζητούν εδώ και χρόνια τη μετακίνηση του. Και δικαίως διαμαρτύρονται αφού σε μικρή απόσταση βρίσκονται σπίτια και υποστατικά. Όμως το πρόβλημα δεν είναι το πεδίο βολής, αλλά ο τρόπος που σχεδιάζεται η ανάπτυξη στην Κύπρο. Στην Κύπρο συναντάμε ξανά και ξανά το ίδιο φαινόμενο και το ερώτημα θυμίζει εκείνο με το αυγό και την κότα. Πήγε το πεδίο βολής και βρήκε τα σπίτια ή πήγαν τα σπίτια και βρήκαν το πεδίο βολής; Παρόμοια προβλήματα επικρατούν και στις βιομηχανικές περιοχές. Οι εγκαταστάσεις προϋπήρχαν αλλά οι οικιστικές ζώνες επεκτάθηκαν σταδιακά προς το μέρος τους. Στη συνέχεια όλοι ανακάλυψαν το λογικό, ότι δεν μπορείς να έχεις ποιότητα ζωής δίπλα από την οχληρία. Οι κάτοικοι έχουν δίκαιο να ζητούν ασφάλεια και ποιότητα ζωής. Δίκιο όμως έχουν και όσοι λένε πως οι συγκεκριμένες υποδομές δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά μέσα στα σπίτια τους. Το πρόβλημα λοιπόν είναι απλό. Αν θες να διατηρήσεις πεδίο βολής ή βιομηχανική περιοχή δεν πρέπει να επιτρέπεται η οικιστική ανάπτυξη κοντά τους. Αν θέλεις να επεκτείνεις την οικιστική ζώνη, τότε πρώτα οφείλεις να μετακινήσεις με βιώσιμο τρόπο τις οχληρές εγκαταστάσεις. Στο τέλος δεν φταίνε ούτε οι κάτοικοι, ούτε το πεδίο βολής, ούτε οι βιομήχανοι. Φταίει ο τρόπος που σχεδιάστηκαν οι ζώνες.
Ζακ.
