Παρά τον αυτοχαρακτηρισμό του ως «προέδρου της ειρήνης», ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται να κάνει εκτεταμένη χρήση στρατιωτικής ισχύος. Σύμφωνα με καταμέτρηση της ΜΚΟ ACLED, από την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο πριν από σχεδόν έναν χρόνο, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις έχουν πραγματοποιήσει σχεδόν ισάριθμα αεροπορικά πλήγματα με εκείνα που καταγράφηκαν σε ολόκληρη την τετραετή θητεία του προκατόχου του, Τζο Μπάιντεν.

Καθοριστική ήταν η επιχείρηση της 3ης Ιανουαρίου 2026, κατά την οποία αμερικανικά αεροσκάφη έπληξαν την αντιαεροπορική άμυνα της Βενεζουέλας, στο πλαίσιο της επιχείρησης που οδήγησε στην αιχμαλώτιση του Νικολάς Μαδούρο. Με τα πλήγματα αυτά, ο συνολικός αριθμός βομβαρδισμών από αεροσκάφη ή drones κατά τον πρώτο χρόνο της νέας θητείας Τραμπ ανήλθε στους 672, από την ορκωμοσία του στις 20 Ιανουαρίου 2025, έναντι 694 σε όλη την προεδρική περίοδο του Τζο Μπάιντεν (2021-2025).

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη αφήσει πολύ πίσω τον προκάτοχό του στα μονομερή πλήγματα, εκτός πλαισίων οποιασδήποτε συμμαχίας: αριθμούν 587, έναντι 494 τα τέσσερα χρόνια της θητείας του Τζο Μπάιντεν.

Η ACLED καταμετρά τα πλήγματα και τα θύματα συγκεντρώνοντας δεδομένα από ανοικτές πηγές, που έχει επιλέξει κρίνοντας πως έτσι είναι εγγυημένη η αξιοπιστία των στοιχείων (μέσα ενημέρωσης, θεσμούς, τοπικούς εταίρους).

Πάνω από τα επτά πλήγματα στα δέκα τον τελευταίο χρόνο είχαν στόχο την Υεμένη–στην πλειονότητά τους εξαπολύθηκαν εναντίον του κινήματος ανταρτών Χούθι. Σχεδόν δυο στα δέκα στοχοποίησαν ισλαμιστές μαχητές στη Σομαλία.

Οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν επίσης αεροπορικούς βομβαρδισμούς στη Νιγηρία· στη Συρία· στο Ιράκ· στο Ιράν· και, από τον Σεπτέμβριο, διεξάγουν εκστρατεία πληγμάτων από αέρος εναντίον πλεούμενων που κατά την Ουάσιγκτον ανήκαν σε διακινητές ναρκωτικών στην Καραϊβική και στον ανατολικό Ειρηνικό.

Οι επιχειρήσεις αυτές συνολικά στοίχισαν τη ζωή σε πάνω από 1.000 ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων αμάχων, σύμφωνα με την καταμέτρηση της ACLED.

Για την Κλιόνα Ράλι, τη γενική διευθύντρια της ACLED, ο πολλαπλασιασμός των βομβαρδισμών «θέτει ανοικτά υπό αμφισβήτηση την ιδέα ότι η ισχύς (σ.σ. κάθε χώρας) πρέπει να περιορίζεται από αμοιβαία αποδεκτούς κανόνες» του διεθνούς δικαίου.

«Όταν ο πρόεδρος (των ΗΠΑ Τραμπ) δηλώνει ότι μόνο η ‘προσωπική ηθική’ του περιορίζει το τι μπορεί να κάνει, αυτό σηματοδοτεί απομάκρυνση από το δίκαιο, τους θεσμούς και τις συμμαχίες», εξηγεί.