Το Μιλάνο επανατοποθετείται δυναμικά στον ευρωπαϊκό χάρτη, μέσα από παράλληλες εξελίξεις που, αν και δεν συνδέονται άμεσα, συνθέτουν μια νέα εικόνα για την πόλη. Φορολογικές πολιτικές που προσελκύουν υπερπλούσιους κατοίκους και μεγάλα έργα υποδομών ενόψει των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2026 σηματοδοτούν μια σαφή αλλαγή ρυθμού για την ιταλική μητρόπολη.
Φορολογικά κίνητρα και νέα οικονομική ελίτ
Ένας από τους βασικούς λόγους της ανανεωμένης δυναμικής είναι η προσέλκυση υπερ-υψηλής καθαρής αξίας ιδιωτών, χάρη στο καθεστώς ετήσιου κατ’ αποκοπή φόρου. Με καταβολή 200.000 ευρώ για το παγκόσμιο εισόδημά τους, πολλοί εύποροι ξένοι επιλέγουν την Ιταλία – και ειδικά το Μιλάνο – ως βάση τους. Σε αντίθεση με πόλεις όπως η Ρώμη ή η Βενετία, το Μιλάνο θεωρείται πιο λειτουργικό, χωρίς έντονα προβλήματα υπερτουρισμού, ενώ η γεωγραφική του θέση επιτρέπει εύκολη πρόσβαση σε λίμνες, βουνά και ακτές, καταγράφει η Sunday Times.
Υποδομές και Ολυμπιακοί Αγώνες 2026
Καθοριστικό ρόλο παίζει και το εκτεταμένο πρόγραμμα αναβάθμισης των υποδομών, ενόψει της συνδιοργάνωσης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2026 με την Κορτίνα. Κεντρικοί οδικοί άξονες έχουν ανακατασκευαστεί, ενώ η νέα υπερταχεία σιδηροδρομική σύνδεση μειώνει σημαντικά τον χρόνο μετάβασης από το κέντρο στο αεροδρόμιο Λινάτε. Το μετρό λειτουργεί πλέον με σύστημα tap-in/tap-out, ενώ αρκετές γραμμές έχουν εξοπλιστεί με νέους συρμούς.
Παράλληλα, αυξάνεται ο αριθμός νέων ξενοδοχείων, εστιατορίων, μπαρ και –για πρώτη φορά σε τέτοια κλίμακα– ιδιωτικών λεσχών μελών, ανεβάζοντας το επίπεδο φιλοξενίας σε πρότυπα που παραπέμπουν περισσότερο στο Λονδίνο ή τη Νέα Υόρκη.
Ξενοδοχειακές επενδύσεις υψηλού προφίλ
Ξεχωριστή αναφορά γίνεται στο ξενοδοχείο Portrait, της οικογένειας Ferragamo, του οποίου το εστιατόριο και μπαρ 10_11 έχει εξελιχθεί σε σημείο συνάντησης μετά τις αγορές στη Via Monte Napoleone. Το ξενοδοχείο στεγάζεται σε ένα ανακαινισμένο μοναστήρι του 16ου αιώνα, έργο του Καρλο Μπορομέο, που είχε χρησιμοποιηθεί ως νοσοκομείο στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και παρέμενε ανενεργό για δύο δεκαετίες.
Στην ίδια περιοχή άνοιξε πρόσφατα και το νέο ξενοδοχείο Carlton του ομίλου Rocco Forte, μετά από πενταετή ανακαίνιση του πρώην Baglioni. Τα δωμάτια μειώθηκαν σε αριθμό, δίνοντας έμφαση σε μεγαλύτερους χώρους και ιδιωτικές βεράντες, ενώ ο σχεδιασμός φέρει την υπογραφή της Όλγας Πολίτσι, με αναφορές στον Τζο Πόντι και τον Αλμπέρτο Τζιακομέτι.
Πώς «διαβάζεται» το Μιλάνο από τον επισκέπτη
Σε αντίθεση με πόλεις που εκθέτουν τα αξιοθέατά τους άμεσα, το Μιλάνο απαιτεί χρόνο και υπομονή. Το πρώτο αναπόφευκτο βήμα είναι ο Καθεδρικός Ναός του Μιλάνου, με τα 3.400 αγάλματα και τους 135 πυργίσκους του. Ωστόσο, η θεατρικότητα του Duomo δεν αντικατοπτρίζει πλήρως το πνεύμα της πόλης, που χαρακτηρίζεται από διακριτικότητα και ό,τι κρύβεται πίσω από κλειστές πόρτες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Villa Necchi Campiglio, ένα μοντερνιστικό σπίτι της δεκαετίας του 1930, που λειτουργεί σήμερα ως μουσείο και προσφέρει μια ματιά στη ζωή της βιομηχανικής ελίτ του Μεσοπολέμου.
Aperitivo, μπαρ και καθημερινή ζωή
Η καθημερινότητα στο Μιλάνο κινείται σε ρυθμούς εργασίας, όμως το απόγευμα η πόλη αλλάζει πρόσωπο. Το aperitivo αποτελεί βασικό στοιχείο της κοινωνικής ζωής, με ιστορικά στέκια όπως το Bar Basso να συνυπάρχουν με νεότερα wine bars γύρω από την Porta Venezia.
Το Μιλάνο παραμένει μια πόλη εργασίας και επιχειρήσεων – «το Λονδίνο της Ιταλίας» για πολλούς – αλλά ταυτόχρονα προσφέρει υψηλού επιπέδου γαστρονομία, πολιτισμό και αγορές.
Πολιτισμός και σταθερές αξίες
Σταθερό σημείο αναφοράς αποτελεί το Θέατρο της Σκάλας του Μιλάνου. Παρά τη διεθνή φήμη του, παραμένει προσβάσιμο χάρη στο σύστημα επιστροφών εισιτηρίων, που επιτρέπει την αγορά θέσεων ακόμη και λίγες ώρες πριν την παράσταση.
Ανάλογη έκπληξη κρύβει και ο ναός San Maurizio al Monastero Maggiore, με τον πλούσιο αναγεννησιακό διάκοσμο, που συχνά χαρακτηρίζεται ως «η Καπέλα Σιξτίνα του Μιλάνου».
Το Μιλάνο χαρακτηρίζεται από μια μόνιμη ανησυχία για ανανέωση. Νέα εγχειρήματα συνυπάρχουν με ιστορικά στέκια, τα οποία αποκτούν σχεδόν μυθική υπόσταση. Εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων, η πόλη δείχνει να κινείται ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, διατηρώντας τον χαρακτήρα της ως κέντρο εργασίας, πλούτου και πολιτισμού, αλλά και ως τόπο που ξέρει να απολαμβάνει τον ελεύθερο χρόνο με τρόπο ακριβό και απαιτητικό.
