Όλα τα σενάρια για την Προεδρία της Βουλής παραμένουν ανοικτά και τίποτα μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να έχει κλειδώσει. Στο παρασκήνιο βρίσκονται σε εξέλιξη έντονες διεργασίες μεταξύ των μερών, ενώ στο τραπέζι μπαίνει πλέον και το θέμα των προεδρικών εκλογών. Το ζήτημα, όπως εξελίσσεται, οδηγεί σε ένα δίπολο Κεντροδεξιάς – Κεντροαριστεράς και, όσο κι αν υπάρχει από όλα τα στρατόπεδα η δεδηλωμένη θέση ότι δεν υπάρχει διασύνδεση της Προεδρίας της Βουλής με τις προεδρικές εκλογές, εντούτοις, φαίνεται ότι το θέμα μπαίνει αναπόφευκτα στην εξίσωση.

Το ζήτημα της ενδεχόμενης συμπόρευσης ΔΗΣΥ – ΔΗΚΟ παραμένει ζωντανό, ανεξάρτητα από το ποια τελικά θα είναι η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ αύριο, σε σχέση με το θέμα της Προεδρίας της Βουλής. Το γεγονός ότι το Πολιτικό Γραφείο σήμερα το πρωί δεν έβγαλε «άσπρο καπνό» και προσφεύγει στην Κεντρική Επιτροπή, που είναι το ανώτατο συλλογικό όργανο του κόμματος, δείχνει ξεκάθαρα ότι στην Εζεκία Παπαϊωάννου υπάρχουν περισσότερες από μία απόψεις για τη στάση που πρέπει να τηρήσει το κόμμα την Πέμπτη στην Ολομέλεια. Φαίνεται, μάλιστα, ότι οι απόψεις αυτές είναι έντονες και γι’ αυτό η απόφαση δεν είναι εύκολη.

Αυτό είναι ένα ακόμη στοιχείο που προσμετράται στην εξίσωση των διεργασιών και από την άλλη πλευρά.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που φαίνεται να ανακινείται ξανά είναι το ζήτημα του κεντροδεξιού άξονα συνεργασίας, ο οποίος πρέπει να παραμείνει συμπαγής στη Βουλή αλλά και ευρύτερα στο πολιτικό σκηνικό. Στην εξίσωση αυτή, τα ουσιώδη μέρη είναι ο ΔΗΣΥ και το ΔΗΚΟ και, στη συνέχεια, οποιοδήποτε άλλο συμβαλλόμενο μέρος, εάν και εφόσον μπορεί να χωρέσει στην εξίσωση των δύο.

Τα ζητούμενα σε αυτή την περίπτωση είναι τα εξής:

Πρώτον: Η Αννίτα Δημητρίου, ως πρόεδρος του ΔΗΣΥ με 17 βουλευτές, δικαιολογημένα θέλει τόσο η ίδια όσο και συλλογικά η Πινδάρου να διεκδικήσουν την Προεδρία της Βουλής, ως συνέχεια και της δικής της προηγούμενης πενταετίας.

Δεύτερον: Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, μετά από μια επιτυχημένη προεκλογική περίοδο, που έφερε στο κόμμα, υπό τις περιστάσεις, ένα σημαντικό αποτέλεσμα, είναι λογικό να θέλει και ο ίδιος την Προεδρία της Βουλής.

Ως εκ τούτου, η λύση στην εξίσωση είναι να βρεθεί εκείνο το σημείο στο οποίο θα μπορούσαν οι δύο να πατήσουν στην ίδια βάρκα και να τραβήξουν κουπί προς έναν κοινό προορισμό. Αυτή τη στιγμή, κάτι τέτοιο είναι δύσκολο, από τη στιγμή που ο ΔΗΣΥ βρίσκεται στην αντιπολίτευση και, ανεξάρτητα από το πώς ερμηνεύει ο καθένας την εκλογική επιτυχία του κόμματος, δεν μπορεί να ανοίξει θέμα για την πολιτική στάση του Συναγερμού έναντι της Κυβέρνησης Χριστοδουλίδη.

Από την άλλη, στο ΔΗΚΟ, με το αποτέλεσμα των εκλογών, δεν μπορεί να τεθεί θέμα, τουλάχιστον άμεσα ή στο προσεχές μέλλον, αποχώρησης από την Κυβέρνηση. Ούτε, υπό τα παρόντα δεδομένα, μπορεί κάποιος να αποτυπώσει ξεκάθαρα τη δυναμική των τάσεων εντός του ΔΗΚΟ.

Η προσπάθεια, πάντως, δεν εγκαταλείπεται, καθώς, όπως σημειώνουν κομματικοί κύκλοι, η όποια ρήξη στον κεντροδεξιό άξονα συνεργασίας, όσο κι αν γίνεται προσπάθεια αποσύνδεσής της από το 2028, θεωρείται δεδομένο ότι θα έχει αντίκτυπο, που ενδεχομένως να αλλάξει γενικότερα τις ισορροπίες στο πολιτικό σκηνικό.