Τα κυρτώματα στους δρόμους κάποια εποχή –από τότε που υπουργός Συγκοινωνιών ήταν ο Αβέρωφ Νεοφύτου– έγιναν «μόδα».
Όποιος έκρινε ότι τρέχουν επικίνδυνα οι οδηγοί έξω από το σπίτι του, ασκούσε πιέσεις στους δήμους, ακόμη και στις κοινοτικές αρχές στα πιο απομακρυσμένα χωριουδάκια, για να τοποθετήσουν κυρτώματα. Όμως το κακό παράγινε, αφού ο έλεγχος ήταν ανύπαρκτος.
Δεν υπήρχαν κανόνες ούτε για το ποιος δικαιούται να τα βάζει, ούτε για τις προδιαγραφές κατασκευής τους. Έτσι, αποκτήσαμε μεγάλη ποικιλία από αυτά, αφού καθένας τα έκανε όπως νόμιζε: Μικρά, μεγάλα, χαμηλά, ψηλά, πλατιά, στενά, όλα ό,τι πρέπει, πάντως για να κάνουν μεγάλες ζημιές στα αυτοκίνητα, στα νεύρα μας αλλά και στην υγεία μας, αφού με το φρενάρισμα απελευθερώνονται επικίνδυνα σωματίδια στον αέρα.
Αυτή την περίοδο άρχισε εκστρατεία για το ξήλωμα των περισσότερων από αυτών, ως αχρείαστα. Όλη αυτή η ιστορία αποδεικνύει πως κάποιοι δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους με αποτέλεσμα ο καθένας να κάνει του κεφαλιού του.
Π.Μ.
