Η απαγωγή ή και η δολοφονία ειδικά αμάχων από τη Χαμάς είναι καταδικαστέα και αυτοί που ευθύνονται πρέπει να πληρώσουν.
Οι δε όμηροι πρέπει να απελευθερωθούν. Και οι συγγενείς έχουν δίκιο να ζητούν απελευθέρωση των οικείων τους. Όμως, τι γίνεται με τα περίπου 4.000 παιδιά επίσης αθώα, που δολοφονήθηκαν από τον Ισραηλινό στρατό και δεν θα επιστρέψουν ποτέ; Και γιατί ηγέτες κρατών συμπεριφέρονται ως φερέφωνα του Ισραήλ και ασχολούνται μόνο με τους ομήρους της Χαμάς και όταν αναφέρονται στις απώλειες στη Γάζα, που προσεγγίζουν τις 10.000, μιλούν γενικόλογα; Το μόνο που επιβεβαιώνεται με τέτοιες προσεγγίσεις είναι ο ρατσισμός και η υποτίμηση της ζωής χιλιάδων ανθρώπων με ταυτόχρονη ανάδειξη της αξίας της ζωής άλλης μερίδας ανθρώπων.
Και στο κάτω κάτω της γραφής, όλα συγκλίνουν πως τη Χαμάς την στήριξε, αν δεν την δημιούργησε το κράτος του Ισραήλ ως αντίπαλο δέος των υπολοίπων παλαιστινίων.
Β.
