Λίγο πριν την πρεμιέρα της παράστασης «Νυφικό Κρεβάτι», οι πρωταγωνιστές μάς μιλούν για τα σύγχρονα προβλήματα των ζευγαριών και συμπεραίνουν πως, τελικά, οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ δύσκολη υπόθεση.
Πώς προέκυψε η συνεργασία σας για το συγκεκριμένο έργο;
Λευτέρης: Ήταν μια πρόταση των παραγωγών. Το συζητήσαμε και πάνω στην κουβέντα για συμπρωταγωνίστρια έπεσε το όνομα της Άννας Μαρίας, με την οποία ήθελα πάρα πολύ να δουλέψω, το ίδιο και ο σκηνοθέτης που είχαν συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν. Ήταν ένα έργο που θέλαμε όλοι να κάνουμε, οπότε ξεκινήσαμε.
Η χημεία σας ήταν εμφανής από την πρώτη στιγμή;
Λ.: Με την Άννα Μαρία συναντιόμασταν στο αεροπλάνο στις πτήσεις για Κύπρο, όπου είχαμε γυρίσματα, και είχαμε αποκτήσει μια φιλική σχέση. Πάντα λέγαμε πως θα ήταν ωραία να δουλεύαμε κάποτε μαζί. Και όντως, από την πρώτη στιγμή επικοινωνούσαμε σαν να ήξερε ο ένας τον άλλον πάρα πολύ καιρό! Δεν χρειάστηκε να περάσουμε από το στάδιο της γνωριμίας και να βρούμε τους κώδικες για να επικοινωνήσουμε.
Άννα Μαρία: Είμαστε πολύ τυχεροί, γιατί δεν είναι εύκολη υπόθεση όταν είναι μόνο δύο άτομα πάνω στη σκηνή. Είναι μεγάλη τύχη να ταιριάζεις με τον άλλον, να μπορείς να συνεννοηθείς και να αισθάνεσαι μια οικειότητα.
Τι είναι αυτό που κάνει το Νυφικό Κρεβάτι ένα τόσο αγαπητό έργο σε όλο τον πλανήτη;
Λ.: Καταρχάς, διαδραματίζεται μέσα στην κρεβατοκάμαρα, σε όλα τα χρόνια πορείας του ζευγαριού – από την πρώτη νύχτα του γάμου. Είναι σαν να βλέπουμε από την κλειδαρότρυπα τον πιο προσωπικό χώρο ενός ζευγαριού, όπου συμβαίνουν τα πάντα. Ο έρωτας, οι συγκρούσεις, οι κουβέντες για τα παιδιά, οι κρεβατομουρμούρες, οι συζητήσεις για το μέλλον. Τα πιο κωμικά και τα πιο σοβαρά πράγματα! Την ίδια στιγμή βλέπεις και τις δικές σου τις σχέσεις, είτε είσαι παντρεμένος είτε όχι, τις σχέσεις των γονιών σου, των συγγενών σου και αναγνωρίζεις στοιχεία του εαυτού σου.
Α.Μ: Νομίζω ότι είναι η ανθρώπινή του διάσταση. Είναι ένα έργο που ακουμπά τον περισσότερο κόσμο, όπου βρίσκουν όλοι χαρακτηριστικά τους. Τα καλά και τα όχι και τόσο καλά. Λίγο-πολύ όλοι βλέπουμε τον εαυτό μας σε κάποιες στιγμές αυτών των ανθρώπων.
Τι συναισθήματα πρόκειται να ξυπνήσει στο κοινό;
Α.Μ.: Το πρώτο πράγμα, ευελπιστούμε, είναι η διασκέδαση, να περάσει καλά. Το έργο περιέχει και συγκίνηση, φυσικά, αλλά και χαρά, λύπη, θυμό, πλάκα. Ό,τι, δηλαδή, μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος μέσα σε 35-40 χρόνια.
Λ.: Γι΄ αυτό ακριβώς θα νιώσουν τα πάντα! Μπορεί να μιλά για τις δυσκολίες ενός γάμου, αλλά είναι δύο άνθρωποι που μένουν μαζί για πάντα. Και συνειδητοποιείς πως όντως μπορούν να μείνουν δύο άνθρωποι μαζί για πάντα, αν αγαπιούνται πραγματικά.
Εσύ πιστεύεις σε αυτό το «για πάντα» στις σχέσεις;
Λ.: Εγώ είμαι άνθρωπος που δύσκολα δέχομαι τις αλλαγές. Επειδή ζω σε μια οικογένεια του «για πάντα» μου αρέσει να έχω αυτή την ψευδαίσθηση. Ακόμα κι αν μπαίνεις τώρα σε μια σχέση, είναι ωραίο να έχεις την εντύπωση ότι αυτό θα κρατήσει για πάντα. Πρέπει από την αρχή να βάζουμε τον πήχη ψηλά και να προσπαθούμε για αυτό το πράγμα.
Α.Μ.: Το «για πάντα» και το «ποτέ» είναι δύο έννοιες που δεν τις πιστεύω στο σύνολο, όχι μόνο στις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά σε τίποτα. Και η ίδια η ζωή το αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει το «για πάντα». Φυσικά και μπορείς να είσαι με έναν άνθρωπο για πάντα, αλλά δεν θα είναι για πάντα ίδια η σχέση. Δεν θα είναι όπως ήταν όταν τον γνώρισες, θα αλλάξει μορφή, θα περάσει από στάδια. Άρα, τίποτε δεν είναι ίδιο για πάντα.
Είναι όντως τόσο περίπλοκες οι ανθρώπινες σχέσεις;
Α.Μ.: Ναι, θεωρώ ότι είναι περίπλοκες, ότι θέλουν δουλειά, θέλουν υποχώρηση, σκέψη, κατανόηση. Κάθε φορά που φτάνουν σε αδιέξοδο, σκέφτεσαι πως δεν είναι δυνατόν να θέλουν τόση δουλειά. Αλλά, ναι. Πιστεύω ότι όντως χρειάζονται πολλή δουλειά. Δεν νομίζω όμως ότι γίνεται να είναι πιο απλά. Είναι οι κοινωνίες φτιαγμένες με αυτό τον τρόπο που είναι δύσκολο να είναι πιο απλά τα πράγματα.
Είναι πιο δύσκολες οι συνθήκες σήμερα, σε σχέση με το παρελθόν;
Λ.: Αν και θα έπρεπε να είναι πιο απλές σήμερα, ναι. Εμείς, όμως, τις κάνουμε περίπλοκες, εμείς βασανίζουμε τον εαυτό μας. Λόγω της ταχύτητας του σήμερα, δεν δίνουμε χρόνο και δεν ακούμε τον άλλον. Δεν αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες του συντρόφου μας. Έχουμε γίνει πιο εγωιστές, ζούμε στον δικό μας τον μικρόκοσμο.
Α.Μ.: Εγώ είμαι της θεωρίας ότι πάντα μας φαίνεται πιο δύσκολο το παρελθόν σε σχέση με αυτό που ζούμε. Το παρελθόν όμως δεν το έχουμε βιώσει. Δεν ξέρω πώς θα ήταν ένα ζευγάρι στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ή στη Συρία σήμερα, που βομβαρδίζεται. Το παρόν του καθενός έχει συγκεκριμένες δυσκολίες και κάθε εποχή, με τον δικό της τρόπο, είναι δύσκολη.
INFO: «Νυφικό κρεβάτι» του Γιαν ντε Χάρετογκ σε σκηνοθεσία Χρήστου Δήμα,
Δευτέρα 4 Ιουνίου 20.30 Θέατρο Σκάλα, Λάρνακα
Τετάρτη 6 Ιουνίου 20.30 Μαρκίδειο Θέατρο, Πάφος
Παρασκευή 8 Ιουνίου 20.30 Ξένειον, Παραλίμνι
Κυριακή 10 Ιουνίου 18.30 (απογευματινή) 21.00 (βραδινή) Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου
