Με αφορμή το φεστιβάλ μπίρας MedFest στη Λεμεσό, ο πληθωρικός Λαυρέντης Μαχαιρίτσας μιλά στο GO για τα συναισθήματα που τον πλημμυρίζουν πάνω στη σκηνή, τα δικά του αγαπημένα τραγούδια και θυμάται την περίοδο εκείνη μετά τον πρώτο του σόλο δίσκο, που κόντεψε να τα παρατήσει.
 
Τι θα δούμε στη συναυλία σας στα πλαίσια του MedFest; Καταρχάς, θα μου δοθεί η ευκαιρία να παίξω ξανά παρέα με τον φίλο μου, τον Χρήστο Θηβαίο. Βρεθήκαμε και πάλι μαζί στη σκηνή, για δύο τραγούδια, στη Λευκωσία στο φεστιβάλ της ΕΔΟΝ και ήταν πολύ ωραία. Μου έφερε στο νου την περίοδο που παίζαμε μαζί και είχαμε φτιάξει μια πανέμομορφη παρέα… Αγαπά αυτός τα τραγούδια μου, αγαπώ και εγώ τα δικά του, είναι καλός τραγουδιστής, δένουν και οι φωνές μας. Από εκεί και πέρα, θα παίξουμε τραγούδια που αγαπά ο κόσμος, θα τα τραγουδάμε μαζί όλοι και πιστεύω πως θα περάσουμε όλοι πολύ καλά.

Ποια είναι τα συναισθήματά σας όταν βρίσκεστε κάθε φορά πάνω στη σκηνή; Νιώθω αγωνία, στην αρχή τουλάχιστον.

Ακόμα και σήμερα; Βέβαια, στην έναρξη κάθε συναυλίας νιώθω αγωνία. Μέχρι να δω πώς είναι ο κόσμος, πώς είναι ο ήχος, αν περνάνε καλά, αν βαριούνται. Μετά από τα πρώτα δυο-τρία τραγούδια, απελευθερώνομαι είμαι άνετος.

Ποιο είναι το τραγούδι που απολαμβάνετε περισσότερο να ερμηνεύετε; Είναι μερικά, όντως, που μου αρέσουν ιδιαίτερα. Το πιο τρελό είναι πως από τα τραγούδια που λέω τελευταία, αυτό που μου αρέσει πιο πολύ είναι του Θηβαίου, τον «Άμλετ της Σελήνης».

Είναι τα δικά σας αγαπημένα αυτά που θέλεις να ακούσει και ο κόσμος σε μια συναυλία; Λίγο πολύ, αυτά που έχουν περάσει πιο πολύ στον κόσμο ξέρουμε ποια είναι. Και τα δικά μου και των άλλων. Δεν μπορείς να μην παίξεις αυτά τα τραγούδια, γιατί ο κόσμος έρχεται και θέλει να τα ακούσει. Όπως το «Πεθαίνω για Σένα», τον «Παλιό Στρατιώτη», τα «Μάτια Δίχως Λογική». Μια φορά, θυμάμαι, σε μια συναυλία δεν είχα πει το «Διδυμότειχο Μπλουζ» κι ήρθε ένας και μου λέει, «γιατί δεν το έπαιξες αυτό; Εμείς μια φορά το χρόνο σε βλέπουμε και θέλουμε να το ακούσουμε». Κι αυτή είναι η αλήθεια – ο κόσμος είναι λογικό να θέλει σε μια συναυλία να ακούσει τα τραγούδια που αγαπά. Θα πούμε κάθε φορά, βέβαια, και κανένα-δυο που αγαπάμε εμείς και θα το κάνουμε μόνο για εμάς.

Όταν ακούτε τη λέξη «Κύπρος», ποιες είναι οι πρώτες εικόνες που σας έρχονται στο μυαλό; Έχω πολύ ευχάριστες αναμνήσεις και πολύ καλούς φίλους. Υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση με τον κόσμο, που με αγαπά πολύ και τον αγαπώ και εγώ. Το βλέπω και το καταλαβαίνω κάθε φορά, σε κάθε συναυλία.

Θυμάστε την πρώτη φορά που είχατε τραγουδήσει εδώ; Φυσικά! Ήταν με τους Τερμίτες σε ένα φεστιβάλ, στη Σχολή Τυφλών. Μιλάμε για πάρα πολλά χρόνια πριν. Μόνος μου, είχα έρθει πρώτη φορά μαζί με τον Τσακνή, χειμώνα και είχαμε παίξει σε ένα μαγαζί που λεγόταν Θέατρο Club και μετά στη μουσική σκηνή Ελλοπία. Τώρα πια, στην Κύπρο κατεβαίνω 5-6 φορές τον χειμώνα και άλλες τόσες το καλοκαίρι.

Απολαμβάνετε πιο πολύ να τραγουδάτε σε μικρούς χώρους ή σε μεγάλα στάδια; Μου αρέσουν και τα δύο. Μου αρέσει το καλοκαίρι να τραγουδώ σε μεγάλα γήπεδα και τον χειμώνα, που έχουμε κάποια σχήματα πιο μικρά και ευέλικτα, με λιγότερες ορχήστρες, αλλά που είναι πιο κοντά στον κόσμο. Ένα ταξίδι είναι αυτό το πράγμα…

Είναι αλήθεια ότι σκεφτόσασταν να τα παρατήσετε μετά τον πρώτο σας σόλο δίσκο; Ένα φεγγάρι είχα κάνει ένα δίσκο που λεγόταν «Ο Μ’ Αγαπάς και Η Σ’ Αγαπώ», μετά από τους Τερμίτες, που δεν είχε κάνει και καμιά τεράστια επιτυχία. Και τότε, το σκεφτόμουν. Έλεγα «τι γίνεται τώρα;». Κάπως έτσι όπως, μου προέκυψε το «Διδυμότειχο Μπλουζ» κι όλα, ευτυχώς, πήραν το δρόμο τους.

Σκεφτήκατε ποτέ πώς και τι θα ήσασταν σήμερα αν το κάνατε; Βεβαίως, θα ήμουν αθλητικογράφος. Θα μετέδιδα το Μουντιάλ ή το Γουίμπλεντον που το βλέπω τώρα και θα ήμουν και καλός!

INFO: Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας θα εμφανιστεί στις 23/7 στη Λεμεσό, στα πλαίσια του Medfest – Limassol Beer Festival στο Χώρο Στάθμευσης Εναερίου, μαζί με τους Χρήστο Θηβαίο, Μιρέλα Πάχου, Steve Tesser και τους Prospectus. Η συναυλία ξεκινά στις 20:00.