Λίγο πριν την κάθοδό του στο νησί και με αφορμή τη συναυλία του στη Λάρνακα ο Σταμάτης μιλά αυθόρμητα κι από καρδιάς.
Πόσα χρόνια πάει πίσω η σχέση σου με την Κύπρο; Είχα έρθει πρώτη φορά με την Άλκηστη, το ‘94. Μετά μεσολάβησε μια εικοσαετία σχεδόν για να έρθω στις Νεφέλες. Την πρώτη φορά που ήμουν κάτω, ο μόνος άνθρωπος που ήξερα ήταν η Μαρίνα (σ.σ. Σιακόλα) που μας φωτογράφησε για το περιοδικό Σελίδες. Τη δεύτερη φορά, είχα μείνει καιρό και συνάντησα ανθρώπους που με χαρακτηρίσανε και μου έμειναν. Αγαπηθήκαμε με τα παιδιά.
Τι θυμάσαι από τότε; Τις εκκλησίες. Έμενα στην παλιά Λευκωσία και άκουγα όλες τις καμπάνες όλων των αποχρώσεων και όλων των θρησκειών. Αυτές οι καμπάνες μου καθόρισαν τη μουσική τής παράστασης. Είναι αξεπέραστη δουλειά για μένα παρόλο είναι ένα δύσκολο έργο. Σε αυτό έπαιξαν μεγάλο ρόλο και οι φίλες, αυτές οι καταπληκτικές, τρελές φίλες που με αγκάλιασαν με τόση αγάπη. Η Αννίτα, η Έλενα Ευσταθίου, η Μάρα, η Δανάη, η Φυρογένη, η Νιόβη την οποία θαύμασα τώρα στους Δελφούς.
Είδες τις «Τρωάδες» του Τερζόπουλου; Ναι, στους Δελφούς και ήταν αριστούργημα. Ήταν απ’ τα πιο ωραία πράγματα που έχω δει. Ο Τερζόπουλος είναι τεράστιος δημιουργός. Η δε Μπεμπεδέλη, με την οποία τα τελευταία χρόνια είμαστε πολύ στενά αγαπημένοι, ήταν μια ρόκερ. Της το είπα κιόλας ότι ήταν η Janis Joplin. Είναι απίστευτο με τι μεγάλη ψυχή, πειθαρχία και αφόρητο ταλέντο έκανε αυτό που έκανε. Η δουλειά αυτή έβαλε τον πήχη για όλους μας πολύ ψηλά.
Στην Κύπρο κάθε φορά που έρχεσαι τι σου αρέσει να κάνεις; Θέλω να ανέβω στην Παναγία του Κύκκου που με προστατεύει και έχω φυλακτά της, θέλω να πάω στην αγορά της Λάρνακας γιατί εκεί είναι ένας φίλος με υπέροχα λινά, θέλω να πάω στο Akakiko που το λατρεύω, είναι αγαπημένο. Επίσης, ξαναμιλάμε με τον ΘΟΚ για μια νέα δουλειά.
Με Κύπριο τραγουδιστή δεν συνεργάστηκες; Κάποια στιγμή είπε κάτι δικό μου σε μια σειρά κυπριακή ο Σταύρος ο Κωνσταντίνου. Και είχα κάνει και με την Αλέξια «Το Χρώμα του Φεγγαριού» που το είχε πει πάρα πολύ καλά. Με άλλους δεν έτυχε… Έκανα όμως θέατρο. Φέτος είχα τη μουσική απ’ το «Στέλλα με τα Κόκκινα Γάντια» του ΘΟΚ. Και πάλι με τα παιδιά αγαπήθηκα πολύ. Τον Μπουγιούρη, την Κίκα Γεωργίου, τον Ηρόδοτο. Μάλιστα δυο τραγούδια απ’ την παράσταση θα τα ηχογραφήσω τώρα τον Αύγουστο με τον Πάριο.
Κάνετε νέα δουλειά μαζί; Του έδειξα τα τραγούδια, του αρέσανε και θα τα ηχογραφήσουμε. Το ευχαριστιέμαι πολύ γιατί δεν έχω δώσει τραγούδια μου στον Γιάννη μέχρι τώρα και νομίζω θα τα σφραγίσει.
Άλλα απωθημένα υπάρχουν; Αυτό που μπαίνει μπροστά είναι μια δουλειά με τη Λυρική για μια οπερέτα για του χρόνου το καλοκαίρι και αν τελικά γίνει θα με απορροφήσει για πολύ καιρό.
Και στην Κύπρο τι θα παρουσιάσεις; Τη νέα παράσταση που έκανε η Σπείρα. Και πρέπει να σου πω πως χαίρομαι πολύ που θα το φέρουμε στην Κύπρο. Καταρχήν είναι πολύ λαϊκό και εξωστρεφές θέαμα. Τα παιδιά είναι απόλυτοι πρωταγωνιστές και ο Σταμάτης είναι σαπόρτερ αλλά και με δικό μου μέρος μέσα στην παράσταση. Είναι το πρώτο συλλογικό μας πράγμα και έχει μεγάλη ψυχή απ’ αυτή την ομαδικότητα. Βάλαμε τον λαϊκό Κραουνάκη και νομίζω είναι η πρώτη φορά που παίζονται τόσα πολλά δικά μου μαζεμένα.
Σαν ποια; Από Μοσχολιού μέχρι Μητροπάνο. Στις δικές μου παραστάσεις ή δεν χωρούσαν ή έμπαιναν παρενθετικά. Εδώ τα παίζουμε. Έχω για πρώτη φορά τα λαϊκά απ’ το «Αυτή η Νύχτα Μένει», έχουμε κομμάτια κι από άλλους συναδέλφους: από Τσιτσάνη, Σπανό, Χατζιδάκι, Νικολόπουλο. Είναι ένα πρόγραμμα ευρείας ψυχής, πολύ επικοινωνιακό.
Ποιο είναι το πιο αυτοβιογραφικό σου τραγούδι; Σε όλα υπάρχει Σταμάτης. Στην πόλη μου κυκλοφορώ με τρίκυκλο, ακόμα και όταν ψιλοβρέχει. Που σημαίνει ότι είμαι εκτεθειμένος όταν κυκλοφορώ, είμαι μες τον κόσμο. Όσο περνάνε τα χρόνια δημιουργείται μια υπόγεια σχέση με τον κόσμο και αυτό μου το λένε. Με τη μουσική σας ερωτευτήκαμε, παντρευτήκαμε –μου το λένε συχνά τελευταία, κάτι τους πιάνει με τα ματζόρε μου. Έχω την τριπλέτα –Όταν Έχω Εσένα, Πόσο σ’ Αγαπώ και Φίλα με. Περνάνε τα χρόνια και θέλω να βλέπω την ομορφιά, τη χαρά της δουλειάς. Αντί να βαραίνω αθωώνω, γίνομαι ακόμα πιο μπέμπης.
Πώς κατακτιέται αυτό; Νομίζω έρχεται η σοφία που καταλαβαίνεις πως δεν πρέπει να χαλιέσαι με πράγματα που δεν έχουν νόημα.
Τι συμβαίνει με λάθος χειρισμούς του παρελθόντος και τώρα έχεις τη νηφαλιότητα να πεις ότι αυτόν τον αδίκησα; Δεν έχω αδικήσει. Έχω φωνάξει, έχω τσαντιστεί αλλά δεν έχω αδικήσει. Εγώ δεν κρατάω κακία… Δεν θέλω να έχω μέσα μου μαυρίλα. Όμως υπάρχουν θέματα όπου όταν κλείνει ένας κύκλος δεν θέλω να ξαναπάω εκεί. Όταν νιώθω ότι έχει κλείσει, φεύγω, προτιμώ το άγνωστο τοπίο.
Ακόμα και αρκετός κόσμος θέλει με κάποιους καλλιτέχνες να σας δει ξανά μαζί. Βαριέμαι τρομερά τη ρετροσπεκτίβα. Αν γίνει κάτι τέτοιο θέλω η πλατφόρμα να είναι τελείως άλλη. Να χαθούμε σε ένα περιβάλλον που να μας πάει σε άλλη πίστα, να εκπλήξει.
*H παράσταση του Σταμάτη Κραουνάκη με τη Σπείρα Σπείρα θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Λάρνακας 2018, στις 27/7, στις 21:00. Παττίχειο Δημοτικό Αμφιθέατρο, Λάρνακα. Πληροφορίες: 99430654, www.Tickethour.com.cy
