Έχοντας χάσει σε πολύ μικρή ηλικία τη μητέρα μου, τον πατέρα μου θυμάμαι να μας βάζει για ύπνο, τον αδελφό μου κι εμένα, ή να μας παραστέκεται στις αρρώστιες μας. Και να μας λέει ιστορίες… Παραμύθια δεν ήξερε να μας πει, αλλά δεν μας ένοιαζε. Γιατί οι ιστορίες που μας έλεγε, αν και οι ίδιες πάντα, ήταν όμορφες. Και η πιο όμορφη απ’ όλες ήταν αυτή με τον Γιώργο Ασλανίδη.
 
«Ασλάν, στα τούρκικα, σημαίνει λιοντάρι», έτσι άρχιζε πάντα. «Κι αληθινό λιοντάρι αποδείχτηκε, όταν έπρεπε, ο φίλος μου, ο Γιώργος ο Ασλανίδης. Κι αυτός “απέναντι” ήταν γεννημένος, σαν και μένα, αν και μικρότερός μου τρία-τέσσερα χρόνια. Φτωχόπαιδο και Πόντιος, μα δεν θυμάμαι από πού. Νικαιώτης αυτός, Πειραιώτης εγώ. Μόνο εμείς οι δυο ήμασταν πρόσφυγες στην ομάδα μας, οι υπόλοιποι οκτώ Ελλαδίτες.
 
»Στα αντιαεροπορικά υπηρετούσαμε, στον Αώο ποταμό. Πολυβολητής ήμουν. Κι όσο είχαμε να κάνουμε με τους Ιταλούς, όλα καλά. Μα όταν μας επιτέθηκαν οι Γερμανοί, τα πράγματα άλλαξαν. Τα Στούκας, τα γερμανικά αεροσκάφη κάθετης εφόρμησης, αν και πιο αργά από τα ιταλικά, ορμούσαν καταπάνω μας από το πουθενά. Γρήγορα τα πυρομαχικά μας τέλειωσαν, καθώς μέσα στο όρυγμα δεν είχαμε πολλά αποθηκευμένα, για λόγους ασφαλείας. Τα υπόλοιπα ήταν χωμένα σε ένα άλλο ρηχό όρυγμα, καμιά πενηνταριά μέτρα πιο πέρα.
»Το μόνο που μας έμενε να κάνουμε, λοιπόν, ήταν να τρέχουμε όλοι μαζί, από τη μια πλευρά του ορύγματος στην άλλη, αντίθετα προς τη φορά του αεροπλάνου. Μα πόσο θα κρατούσε αυτό το παιχνίδι της γάτας με τα ποντίκια; Γιατί σαν τα ποντίκια τρέχαμε μέσα στο όρυγμα. Φωνάζαμε για πυρομαχικά, μα οι δύο άντρες της ομάδας, που ήταν επιφορτισμένοι με τον ανεφοδιασμό μας, αρνιόνταν να βγουν για να τα φέρουν. Τότε, χωρίς κανείς να τον διατάξει, βγήκε έρποντας ο Γιώργος από το όρυγμα. Του φώναξα να γυρίσει, μα εκείνος δεν απάντησε. Και, μετά από αρκετή ώρα, επέστρεψε με τον ίδιο τρόπο, έρποντας πάντα, αλλά με περασμένους χιαστί στο κορμί του όσους γεμιστήρες και φυσιγγιοταινίες μπορούσε να σύρει. Οπλίσαμε βιαστικά και περιμέναμε. Μόλις τα Στούκας ξαναφάνηκαν, αρχίσαμε να πολυβολούμε. Αυτό ήταν! Τα αεροπλάνα έκαναν μεταβολή και έφυγαν. Είχαμε σωθεί. Και είχαμε σωθεί χάρη στο λιοντάρι, τον Γιώργο Ασλανίδη».
 
Εκεί τέλειωνε η ιστορία του πατέρα. Κι εμείς, ανακουφισμένοι και… λιγάκι νικητές, πέφταμε για ύπνο, ευγνώμονες πάντα στον Γιώργο Ασλανίδη. Έπρεπε να μεγαλώσουμε αρκετά, για να μας πει το πικρό τέλος της ιστορίας. Γιατί ο Γιώργος Ασλανίδης δεν πρόλαβε να δει την Ελλάδα ελεύθερη (και ποιος την είδε, τελικά…). Λίγες μέρες μετά την απελευθέρωση, ο πατέρας μου συνάντησε τυχαία την αδελφή του Γιώργου. Μαυροφορεμένη. Ο Γιώργος Ασλανίδης, οργανωμένος από νωρίς στο ΕΑΜ, είχε εκτελεστεί από τους Γερμανούς στο Μπλόκο της Κοκκινιάς (Νίκαιας), στις 17 Αυγούστου του 1944, ούτε δύο μήνες πριν από την απελευθέρωση.
 
Τον Αύγουστο του 2015, τριάμισι χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα μου, βρέθηκα για πρώτη μου φορά στο Γ΄ Νεκροταφείο, στη Νίκαια, με αφορμή την κηδεία του πατέρα ενός φίλου. Τριγυρίζοντας στον περίβολο, κοντά στην είσοδο, είδα το μνημείο των Πεσόντων του Μπλόκου της Κοκκινιάς, με τα ονόματα των 75 εκτελεσμένων. Ανάμεσά τους ήταν και αυτό του Γιώργου Ασλανίδη…
 
ΥΓ: Νομίζω πως έχει αδικηθεί από το κοινό Το πλατύ ποτάμι του Γιάννη Μπεράτη (Ερμής 2011, με πρόλογο του Κ.Θ. Δημαρά και ανέκδοτες ημερολογιακές σημειώσεις). Οι περισσότεροι αναγνώστες αρκούνται στα ένα-δυο αποσπάσματα που συναντούν στη διάρκειά της σχολικής τους ζωής, θαρρώντας πως πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χρονικό του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940-41. Αλλά, όπως σημειώνει ο Σπύρος Γιανναράς, «το Πλατύ ποτάμι είναι πρωτίστως ένας περίπλους. Ένας πλους και μια περιπλάνηση, με την πιο υπαρξιακή σημασία του όρου που χαρακτηρίζει τα μεγάλα λογοτεχνικά κείμενα. Ή, ακόμη καλύτερα, μια ανάβαση και μια κατάβαση, άξια εκείνης των μυθικών μυρίων».
 
Τα γεγονότα του Μπλόκου της Κοκκινιάς έχουν αποτυπωθεί στην ταινία του Άδωνη Κύρου Το Μπλόκο (1965), με πλειάδα γνωστών ηθοποιών (Μάνος Κατράκης, Κώστας Καζάκος, Γιάννης Φέρτης, Αλεξάνδρα Λαδικού, Ξένια Καλογεροπούλου κ.ά.). Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης. Τον Αύγουστο του 2011 η ταινία επανακυκλοφόρησε με νέα επεξεργασία, τόσο στις κινηματογραφικές αίθουσες όσο και σε DVD.