Ο υπότιτλος στο νέο βιβλίο της Νάγιας Ρούσου είναι υποβλητικά αινικτικός της πολυσημίας του, όπως τεκμαίρεται μέσα από τα πολυεπίπεδα αφηγηματικά δρώμενα της ευρηματικής ιστορίας, που μεταβολίζει την αλληγορική μυθοπλασία σε όραμα υπαρξιακής αναζήτησης και συνείδηση υπαρκτής προοπτικής για την υπέρβαση της σημερινής δυστοπικής πραγματικότητας. «Η κραυγή του Ίασμου» στον μεταφορικό συμβολισμό της προϊδεαστικής προσωποποίησής του εκπέμπει εκκωφαντικό ανά την υφήλιο σήμα κινδύνου έσχατης προειδοποίησης μπροστά στην κρισιμότητα της περιβαλλοντικής καταστροφής και τη συνακόλουθη επισφάλεια της ζωής στον πλανήτη.
Η σύλληψη της ευφάνταστης αριστοτεχνικής πλοκής σε ένα μεταβατικό στάδιο χωροχρόνου, ήτοι στην ξανακτισμένη και απελευθερωμένη πλέον Αμμόχωστο από την Παγκόσμια Ειρηνευτική Δύναμη περί το τέλος του πρώτου αιώνα της τρίτης χιλιετίας θέτει εξ υπαρχής το διακύβευμα της επιβίωσης των κατοίκων όχι μόνο σε αυτή την μεσογειακή πόλη του αλλοτινού κοσμοπολιτισμού, αλλά σε όλες τις πόλεις και τις χώρες όπου γης για τη διάσωση της ανθρωπότητας. Πώς και πού θα διαφύγει, για να γλυτώσει από τον ολοένα επαπειλούμενο πυρηνικό όλεθρο έως τα ακραία καιρικά φαινόμενα των πλημμυρών, της ξηρασίας και της απερήμωσης, της υπερθέρμανσης, των δασοπυρκαγιών και των σεισμών, της αμμοθύελλας και της πνιγηρής σκόνης; Μήπως η τήξη των πάγων, η άνοδος της θαλάσσιας στάθμης και η καταστροφή της τρύπας του όζοντος, η δραματική μείωση της βιοποικιλότητας και των επισιτιστικών παραγωγικών πόρων, η ατμοσφαιρική ρύπανση και οι επαναληπτικές πανδημικές μεταλλάξεις προοιωνίζονται την ανάγκη της μετοίκισης στους γειτνιάζοντες πλανήτες;
Τραγικά διλήμματα που εναλλάσσονται με ανατρεπτικές ευοίωνες αποφάσεις μεταξύ των κεντρικών μυθιστορηματικών προσώπων, που η συγγραφέας ψυχογραφεί με διεισδυτικές χαρακτηρολογικές περιγραφές, αποδίδοντας τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τους προβληματισμούς τους σε πανανθρώπινους αντιπροσωπευτικούς τύπους διαφορετικών αντιλήψεων και ποικιλώνυμων ενδιαφερόντων. Η κυρία Τερέζα, που κουβαλεί τις αναδιηγηματικές μνήμες της γιαγιάς της πριν την τουρκική εισβολή και τις δικές της παιδικές αναμνήσεις της επιστροφής στην πόλη, είναι η ιδιοκτήτρια του κληρονομικού από τους γονείς της τριώροφου οικήματος, συνεκδοχική απήχηση του οικοσυστήματος. Εδώ στεγάζεται το «Cyberwise», ένας ιστότοπος πολιτιστικής διαδικτυακής πλατφόρμας, που προβάλλοντας καλλιτεχνικές εκφάνσεις υψηλής τεχνολογίας εξοικειώνει τους συνδρομητικούς χρήστες στις κοσμογονικές αλλαγές τόσο με τα επιτεύγματα της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης όσο και με τα επικείμενα διαστημικά ταξίδια. Δείγματα η ρομποτική προβολή της έκθεσης ζωγραφικής «Οι Καιόμενοι Γάτοι», που παραπέμποντας στην πύρινη λαίλαπα αποτυπώνει την αδυναμία της ανθρώπινης παρέμβασης να αποτρέψει τον θάνατο των ανυπεράσπιστων ζώων. Επί πλέον, η εκτέλεση ενός κονσέρτου του Μπετόβεν επιχειρείται από τον υποκατάστατο του πιανίστα μηχανικό ερμηνευτή Στέφανο, ένα επίσης ρομπότ προηγμένης τεχνολογίας, που έχει προγραμματιστεί και κατευθύνεται από τον Ιάκωβο, τον γιο της Τερέζας και υπεύθυνο στο πέμπτο παγκοσμίως Κέντρο Βιομηχανικής Τεχνολογίας, εγκατεστημένο στην Κύπρο.
Η συνειδητοποίηση των κινδύνων που απειλούν με αφανισμό τη γη, όπως συνέβη με την εξαφάνιση της Ατλαντίδας και άλλων αρχαίων πολιτισμών, οδηγεί στη δημιουργία του «Συνδέσμου για τη Διάσωση της Ανθρωπότητας», επισπεύδοντας συγχρόνως τις διαδικασίες για τη μετάβαση στη Σελήνη και στον Άρη. Η Τερέζα όμως και ο πάτερ Άνθιμος αρνούνται να εγκαταλείψουν τη γη. Πέραν των θρησκευτικών του επιφυλάξεων, ο ιερωμένος είναι προστάτης δύο ανήλικων κοριτσιών μετά τον θάνατο από καρκίνο της γυναίκας του, ενώ ο γιος του Πέτρος θα έχει επιλεγεί στην ομάδα των συνταξιδιωτών, που θα απαρτίζουν Κύπριοι και κλιματικοί μετανάστες από το ορεινό άσυλο του νησιού. Ύστερα από διεξοδικές συζητήσεις συναίνεσης και την προσαρμοστική προσομοίωση, θα έχουν πάρει μαζί τους σε εμφύτευμα τις βασικές προσλαμβάνουσες του τρισχιλιετούς γήινου πολιτισμού τους στην Τέχνη, τη Θρησκεία, την Επιστήμη και την Τεχνολογία, όπως και τη Δημοκρατία για την εύρυθμη λειτουργία τους, σύμφωνα με εισήγηση του Ερνέστο από τα δάση του Αμαζονίου.
Και ενώ το μεταγωγικό όχημα, εξοπλισμένο με τα ρομπότ της δραστικής εποπτείας των επιβατών, έχει ήδη εκτοξευθεί από τον Διαστημικό Σταθμό και βρίσκεται σε ιλιγγιώδη τροχιά προς το διάστημα, στη γη ξεσπά σαρωτική αμμοθύελλα ξεριζώνοντας μαζί με τον κήπο μπροστά στο τριώροφο το εμβληματικό γιασεμί. Το πράσινο κλαδάκι που ξεμυτίζει αποκωδικοποιεί την ελπίδα της συνέχισης της ζωής με αναπόδραστους όρους σεβασμού.
Ένα ευφυές μυθιστόρημα οικολογικής αφύπνισης, που προτάσσει την ανθρώπινη βούληση έναντι της τεχνητής νοημοσύνης.
