Με μια ιδιαίτερη αφιερωματική βραδιά στην ποίηση του Μιχάλη Πιερή άρχισε η τελευταία εβδομάδα του πρώτου μέρους του επετειακού 25ου Πολιτιστικού Φεστιβάλ του Πανεπιστημίου Κύπρου. Το πρώτο φεστιβάλ που διοργανώνεται χωρίς τον δημιουργό του, τον καθηγητή, ερευνητή, σκηνοθέτη και ποιητή Μιχάλη Πιερή.
Το Πολιτιστικό Κέντρο, η Αξιοθέα, και το Θ.Ε.ΠΑ.Κ. τίμησαν τη μνήμη του και γιόρτασαν την παρουσία του στον χώρο της λογοτεχνίας με έναν τόμο, συνθεμένο από ερμηνευτικές προσεγγίσεις του ποιητικού του έργου.
Η βραδιά ήταν πλημμυρισμένη από την ποίησή του, καθώς η έκδοση του αφιερωματικού τόμου «Με τον ρυθμό της μνήμης», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Νεφέλη με επιμέλεια Σταματίας Λαουμτζή, Έλλης Φιλοκύπρου, Χέρο Χοκβέρντα, αποτελεί μια πρωτοβουλία φίλων, συναδέλφων και μαθητών του.
Πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στο αρχοντικό της Αξιοθέας και η βραδιά άρχισε με χαιρετισμό από τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Κύπρου Τάσο Χριστοφίδη και παρουσίαση του τόμου από τον καθηγητή Νεοελληνικής Φιλολογίας και Θεωρίας της Λογοτεχνίας στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών Δημήτρη Αγγελάτο.
Στον χαιρετισμό του ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου, μίλησε για την πολυδύναμη προσωπικότητα του Μιχάλη Πιερή, του ερευνητή, ποιητή, δημιουργού και δασκάλου ο οποίος υπήρξε «ένας από τους πρωταγωνιστές της πανεπιστημιακής κοινότητας από τα πρώτα της χρόνια, έτοιμος να δημιουργήσει, να αναδείξει την αξία του πολιτισμού». Ο Τ. Χριστοφίδης επεσήμανε ότι «ο Μιχάλης Πιερής συνέδεσε το όνομά του με το Πανεπιστήμιο Κύπρου και τις πιο δημιουργικές στιγμές του», ενώ «ο ζήλος του για τον πολιτισμό, και η ατέρμονη πνευματική του ανησυχία, ενέπνευσαν και εμπνέουν ακόμα».
Στη συνέχεια αναφερόμενος στον αφιερωματικό τόμο σημείωσε ότι τόσο «η ποιότητα του βιβλίου» όσο και η έγκαιρη κυκλοφορία του «φανερώνει πόσο ο Μιχάλης ενέπνευσε τον περίγυρό του, πόσο πολύ επηρέασε, πόσο πολύ αγαπήθηκε».
Ολοκληρώνοντας ο Πρύτανης ανακοίνωσε ότι «η αναγόρευση του Οικουμενικού Πατριάρχη σε Επίτιμο Διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής είναι ένα κεφάλαιο που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει ο Μιχάλης Πιερής. Κάτι που θα πραγματοποιηθεί γι’ αυτόν τον Σεπτέμβριο ως ελάχιστος φόρος τιμής».
Ακολούθως ο Δημήτρης Αγγελάτος, παρουσιάζοντας τον αφιερωματικό τόμο και ορίζοντας τη φιλία ως «την αρχή που φωτίζει το βάθος του ανθρώπινου, των συνθηκών δηλαδή της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης», μίλησε πρώτα από όλα για την απλικεμένη φιλία που γερά θεμελιωμένη τον συνέδεε με τον Μιχάλη Πιερή από τα πρώτα βήματα του νεοσύστατου Πανεπιστημίου Κύπρου και της Φιλοσοφικής Σχολής.
Ο Δ. Αγγελάτος, «αποφεύγοντας τα συνήθη στις παρουσιάσεις σύμμεικτων τόμων σχήματα και τις ομαδοποιήσεις», αναφέρθηκε επωνύμως σε κάθε έναν από τις συνεργάτες αυτού του τόμου παρουσιάζοντας όλα τα πρόσωπα, δίνοντας έμφαση στους νέους φιλόλογους και στις εξαιρετικού ενδιαφέροντος προσεγγίσεις τους για το ποιητικό έργο του Μιχάλη Πιερή.
Παρεμβάσεις για το ποιητικό έργο του Μιχάλη Πιερή έκαναν επίσης οι διεθνούς κύρους μελετητές και μεταφραστές της ποίησής του, η Πάολα Μαρία Μινούτσι, Ομότιμη Καθηγήτρια Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Ρώμης «La Sapienza» και ο Χέρο Χοκβέρντα, πρώην καθηγητής Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Χρόνινχεν και του Άμστερνταμ.
Στην ομιλία της η Π. Μινούτσι μίλησε για τα χρόνια φιλίας της με τον Μ. Πιερή, όταν φοιτητές γνωρίστηκαν στη Θεσσαλονίκη, αλλά και για τα όμορφα χρόνια συνεργασίας αργότερα όταν η ίδια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Σαπιέντσα καλούσε τον Μιχάλη Πιερή για διαλέξεις, και το Θ.Ε.ΠΑ.Κ., το αγαπημένο του θεατρικό εργαστήρι, για παραστάσεις στη Ρώμη. Στη συνέχεια αναφέρθηκε «στην “ποιητική” συνεργασία της μαζί του καθώς στάθηκε για την ίδια μια πλούσια εμπειρία που της επέτρεψε να εμβαθύνει στην ανάγνωση του λόγου του κατά τη γένεσή του».
Η Π. Μινούτσι αναφέρθηκε σε στοιχεία που ορίζουν την ποιητική του Μ. Πιερή όπως η μεταμόρφωση, η μνήμη, το δίπολο πραγματικότητα-φαντασία κ.ά., και το πώς «η ιστορική συλλογική μνήμη και το προσωπικό παρόν συναντιούνται και διασταυρώνονται με τις ζωντανές αναμνήσεις των στίχων των αγαπημένων ποιητών του». Όρισε την ποιητική ταυτότητα του Πιερή ως «μια ταυτότητα εν κινήσει, σε “μεταμόρφωση” όπως οι πόλεις του, ένα ταξίδι σε τοπία του παρελθόντος, προσωπικού λογοτεχνικού και ιστορικού, ένα ψηφιδωτό φυσικών και εσωτερικών τοπίων που διασχίζουν χώρο και χρόνο». Στη συνέχεια δόθηκε ερμηνευτικά, ως παράδειγμα αυτής της ποιητικής αρχής, το ποίημα «Grosseto, τ’ Άη Γιωργιού» το οποίο διαβάστηκε στα ελληνικά και ιταλικά.
Ο Χέρο Χοκβέρντα μιλώντας για τη μακρόχρονη και πολύτιμη φιλία του με τον Μ. Πιερή αναφέρθηκε στην εμπιστοσύνη και τις όμορφες συνεργασίες που είχαν, είτε στο ακαδημαϊκό πλαίσιο, ή στις μεταφράσεις των ποιημάτων του. Χαρακτήρισε τον Μιχάλη Πιερή «ως έναν άνθρωπο που πάντα ήθελε να βάζει πάνω απ’ όλα την ουσία και την ποιότητα: στην επιστήμη, στην ποίησή του στις θεατρικές εργασίες (το Θ.E.ΠA.K.), στα φεστιβάλ της Αξιοθέας –που, στις σύντομες εισαγωγές του, πάντα ήξερε να εστιάζει την προσοχή μας στην ουσία της παράστασης / συναυλίας που θα ακολουθούσε. Αλλά και στη συμπεριφορά του, στις συνεργασίες του, γενικά στη ζωή. Μερικές φορές αυστηρός με τους άλλους, αλλά: και αυστηρός με τον εαυτό του, και τελικά: κυριαρχούσε πάντα η ουσία και η ειλικρίνεια, χωρίς υστεροβουλίες».
Στο τέλος της παρέμβασής του ανακοίνωσε την έκδοση σε ολλανδική μετάφραση των ποιημάτων του Μ. Πιερή που ετοιμάζει και πρόκειται να κυκλοφορήσει μέσα στο έτος. H εισήγησή του ολοκληρώθηκε με την ανάγνωση στα ελληνικά και ολλανδικά του ποιήματος «Στο δημαρχείο- παλάτι του Άμστερνταμ» που δημοσιεύεται για πρώτη φορά στον αφιερωματικό τόμο.
Ακολούθησε δραματοποιημένη ανάγνωση ποιημάτων του Μ. Πιερή από τα μέλη του Θ.Ε.ΠΑ.Κ. Μύρια Χατζηματθαίου και Σταύρο Αροδίτη. Η βραδιά έκλεισε με μελοποιημένα ποιήματα του ποιητή από τον συνθέτη Κώστα Βόμβολο και την ηθοποιό- ερμηνεύτρια Στέλα Φυρογένη.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στην περιγραφή της εκδήλωσης, στη συνοδευτική ανάρτηση στα Μ.Κ.Δ. του Πολιτιστικού Κέντρου, «φέτος, ο Μιχάλης Πιερής θα έκλεινε τα εβδομήντα του χρόνια. Αν και ο ίδιος έφυγε απρόσμενα από κοντά μας, μένει να μας συντροφεύει η ποίησή του: μια φωνή που καταργεί τον χρόνο, και έχει πολλά ακόμα να μας πει και τώρα και στο μέλλον· όπως κι ο ίδιος έγραψε, “θεριό” το ποίημα “γιγαντωμένο μες τη μνήμη”».
