Την Κυριακή 28 Νοεμβρίου στις 11.00 π.μ. θα προβληθεί για πρώτη φορά στο Δημοτικό Θέατρο Λατσιών η ταινία «… που το Δίκωμο» που καλύπτει το κατεχόμενο μεγαλοχώρι της επαρχίας Κερύνειας και την ποικιλόμορφη δράση των κατοίκων του, μέχρι και τη μέρα του ξεριζωμού και της προσφυγοποίησής τους τον Ιούλιο του 1974. Την εκτέλεση της παραγωγής και τη δημιουργική επιμέλειά της υπογράφει ο κοινοτάρχης Κάτω Δικώμου Χρίστος Χάσικος σε συνεργασία με τη Χρυστάλλα Αυγουστή που έχει καταγωγή από το συγκεκριμένο χωριό και είναι έμπειρη επαγγελματίας παραγωγός στο ΡΙΚ.
Την προβολή διοργανώνει το Κοινοτικό Συμβούλιο Κάτω Δικώμου και αμέσως μετά, θα ακολουθήσει δεξίωση. Για την παρακολούθηση της ταινίας, απαραίτητη είναι η δήλωση συμμετοχής στην εκδήλωση μέχρι τις 24 Νοεμβρίου στα τηλέφωνα 99258380, 99671742. Όπως δήλωσε ο κοινοτάρχης Κάτω Δικώμου, η είσοδος είναι δωρεάν, ενώ θα τηρηθούν όλα τα υγειονομικά μέτρα που θα ισχύουν τη συγκεκριμένη περίοδο. Για την παραγωγή της ταινίας, όλοι οι συντελεστές πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους εντελώς δωρεάν, γι’ αυτό και το κόστος της είναι μηδαμινό, ενώ χορηγοί της προβολής είναι ο ΟΠΑΠ και η Επαρχιακή Διοίκηση Κερύνειας.
Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση της είδησης για την προβολή της ταινίας, Δικωμίτες αλλά και άλλοι φίλοι της κοινότητας, εκδήλωσαν ενδιαφέρον για να την παρακολουθήσουν και έτσι, μεγάλο μέρος των θέσεων στο θέατρο των Λατσιών, έχει ήδη προκρατηθεί, γι’ αυτό και δεν αποκλείεται να ανακοινωθεί λίαν συντόμως και δεύτερη προβολή της.
Στην 70λεπτη ταινία καταθέτουν τις μαρτυρίες τους 40 Δικωμίτες ενώ για τη δημιουργία της καταγράφηκε μαρτυρικό υλικό συνολικής διάρκειας 60 ωρών. Ιδιαίτερη αναφορά στην όλη παραγωγή, γίνεται στον Κυριάκο Μάτση που έπεσε στο Δίκωμο ενώ καλύπτεται ευρέως και η περίοδος 1963 – 1974, με μαρτυρίες τόσο για το πραξικόπημα όσο και για την εισβολή. Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από την αυθόρμητη απάντηση που δίνει μπροστά στην κάμερα ένα παιδάκι ηλικίας μόλις 9 χρονών όταν ερωτάται από που κατάγεται: «…που το Δίκωμο». Με τον τίτλο εκφράζεται και η περηφάνεια των μεγαλύτερων προσφύγων από τη συγκεκριμένη κοινότητα, που ενώ ζουν δεκαετίες στην προσφυγιά, μόλις ερωτηθούν από πού κατάγονται, δεν λένε την κοινότητα ή τον δήμο στις ελεύθερες περιοχές όπου τώρα κατοικούν, αλλά το όνομα του κατεχόμενου χωριού τους.
