Η ταλαντούχα σκηνοθέτρια σαρώνει διεθνή βραβεία στο ντεμπούτο της.
«Θυμάμαι πολλές νύχτες, περίμενα να κοιμηθούν οι γονείς μου και τότε πήγαινα κρυφά, άνοιγα την τηλεόραση και έβαζα βιντεοκασέτες. Ήμουν πάρα πολύ μικρή, έξι με εφτά ετών όταν σηκωνόμουν από το κρεβάτι μου για να δω ταινία, ζούσαμε ακόμη στη Λευκωσία. Ο κινηματογράφος με τραβούσε πάρα πολύ. Με απορροφούσε. Νόμιζα ότι βρισκόμουν σε έναν άλλο κόσμο!», περιγράφει στον «Φ» τα πρώτα της κινηματογραφικά βήματα η κυπριακής καταγωγής σκηνοθέτιδα, Πάνυ Κωνσταντινίδου.
Η ταλαντούχα καλλιτέχνης έχει, ήδη, ξεχωρίσει για το ταλέντο της καθώς στην πρώτη της ταινία «Anima» μικρού μήκους, έχει λάβει βραβείο από διεθνή φεστιβάλ ως καλύτερη γυναίκα σκηνοθέτιδα, για καλύτερο ήχου και μοντάζ καθώς και το Indie Shorts Awards Cannes.
«Γεννήθηκα στη Λευκωσία όπου και παρέμεινα μέχρι τα δέκα μου χρόνια. Ο πατέρας μου κατάγεται από την Πάφο, ενώ η μητέρα μου από την Ελλάδα. Έχω πολύ όμορφες παιδικές αναμνήσεις στην Κύπρο και όποτε το επιτρέπουν οι συνθήκες την επισκέπτομαι». Όπως περιγράφει η Πάνυ, με την οικογένεια της μετακόμισαν στην Αθηνά όπου και μεγάλωσε. «Δυσκολεύτηκα πολύ να κάνω φιλίες. Ήμουν πολύ ντροπαλό παιδί, παραμένω ακόμη», σημείωσε γελώντας με την αμηχανία της. «Την εσωστρέφεια μου αυτή, την εξέφραζα παρακολουθώντας ταινίες. Δεν έβγαινα έξω για να παίξω, προτιμούσαν τον κινηματογράφο. Ήμουν λάτρεις του Στίβεν Σπίλμπεργκ με τα φαντασμαγορικά εφέ, ενώ ο πατέρας μου έβαζε να βλέπω και κωμωδίες του Τζέρι Λούις. Με τις ώρες τον παρακολουθούσα».
Την αγάπη της για τον κινηματογράφο την είχε εξομολογηθεί και σε ένα παιδικό λεύκωμα. «Πρόσφατα ο πατέρας μου βρήκε ένα λεύκωμα από την αποφοίτηση του Δημοτικού. Στην ερώτηση τι θα θέλαμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε, είχα απαντήσει σκηνοθέτης. Το γράφω, όμως, στην πραγματικότητα τότε δεν συνειδητοποιούσα τι σημαίνει. Αργότερα το κατάλαβα, ιδίως αφότου μπήκα στη σχολή». Με τα χρόνια το παιδικό όνειρο απομακρύνθηκε, ωστόσο, πότε δεν ξεχάστηκε. «Έλαβα πολλά πτυχία πριν να καταλήξω στη σκηνοθεσία. Πέρασα από την αισθητική, τη γευσιγνωσία κρασιών και αποσταγμάτων, την πληροφορική, τη γραφιστική. Έκανα πολλά και διάφορα και σε σπουδές και σε εργασίες. Ήθελα να συλλέξω πολλές και διαφορετικές εμπειρίες. Δεν θα μπορούσα να είμαι σε ένα γραφείο και να καταλήξω ότι αυτό θα κάνω από εκεί και πέρα».
Αυτός, όπως εξηγεί, είναι και ο λόγος που άλλαξε πολλές φορές εργασία. «Δούλεψα πάρα πολύ σε βιντεοκλάμπ και ήταν μεγάλη η στεναχώρια μου βλέποντας ότι σχεδόν όλα έκλεισαν. Το προνόμιο στο βιντεοκλάμπ ήταν ότι μπορούσαμε να ενοικιάζουμε απεριόριστα ταινίες. Ήταν η εργασία στην οποία πέρασα καλύτερα».
Το μεγάλο βήμα με τις σπουδές
Το όνειρο για σπουδές στον κινηματογράφο δεν σβήνει ποτέ. Με την πάροδο των χρόνων και τη στήριξη της οικογένειας και συγγενών της, η Πάνυ συγκεντρώνει τα δίδακτρά που χρειάζονταν και έτσι το 2014 αρχίζει να σπουδάζει σκηνοθεσία στο Ινστιτούτο ΣΑΕ της Αθήνας. «Ήταν ένα διετές πρόγραμμα, στο οποίο μπήκα αποφασισμένη. Εφόσον αυτό ήταν που ήθελα να κάνω, δεν θα έχανα άλλο τον χρόνο μου». Το 2016 αποφοιτά με επιτυχία και το ίδιο καλοκαίρι πηγαίνει για ένα σεμινάριο σκηνοθεσίας στο National Film and Television School (NFTS) του Λονδίνου.
Εκεί γοητεύτηκε από την ομορφιά και τον πολιτισμό της χώρας. «Γνωρίζεις ανθρώπους από πολύ διαφορετικές κουλτούρες και ξαφνικά γίνεσαι κομμάτι ενός πολύ διαφορετικού και τεράστιου κόσμου. Ήταν φοβερό αυτό που συνέβαινε», είπε και πρόσθεσε ότι μετά από αυτή την επίσκεψη αποφάσισε να υποβάλει αίτηση για μεταπτυχιακό στη σκηνοθεσία ταινιών. «Πήρε αρκετό καιρό μέχρι να γίνω δεκτή το 2018 σε πρόγραμμα του Central Film School (Κεντρική Σχολή Κινηματογράφου) στο Λονδίνο». Μετά από αυτό ξεκινούσε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της, η παράγωγη της πρώτης της ταινίας και η απονομή αρκετών βραβείων.
Το σενάριο της «Anima»
Η ταινία μικρού μήκους «Anima» βασίζεται τόσο σε βιωματικά όσο και σε κινηματογραφικά ερεθίσματα. Η έμπνευση ήρθε στη διάρκεια του δίωρου ταξιδιού με το τρένο από και προς τη σχολή της στο Λονδίνου καθώς συνήθιζε να διαβάζει βιβλία, όπως επίσης και από ταινίες. «Είναι πειραματικό ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο βασίζεται σε θεωρίες του ψυχιάτρου και ψυχαναλυτή Καρλ Γιουνγκ (Carl Jung). Μία από τις θεωρίες του ήταν ότι ο κάθε άνδρας έχει υποσυνείδητο θηλυκού γένους και ότι η κάθε γυναίκα υποσυνείδητο αρσενικού γένους. Βασίστηκα σε αυτή τη θεωρία και έγραψα το σενάριο για έναν άντρα που έρχεται αντιμέτωπος με το θύλακο υποσυνείδητο, την “Anima” που σημαίνει θηλυκή ψυχή. Αυτό το υποσυνείδητο προσπαθεί να βγει στην επιφάνια και αναλάβει τα ινία της ζωής τους. είναι μια ψυχολογική διαμάχη σε όλη την ταινία».
Ο θρίαμβος της πρώτης ταινίας
Όπως σημειώνει η Πάνυ Κωνσταντινίδου, για την αποφοίτηση της από το μεταπτυχιακό πρόγραμμα έπρεπε να παραδώσει μια ταινία μικρού μήκους, στην πραγματικότητα την πρώτη της ταινία. «Πέρα από τη σκηνοθεσία έπρεπε, επίσης, να γράψω το σενάριο καθώς και να αναλάβω την παραγωγή. Ωστόσο, είχα τη χαρά και την τιμή κατά την αναζήτηση ηθοποιών να λάβω πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, ακόμη και από οσκαρικούς ηθοποιούς για την ταινία μου. Τους άρεσε η ιδέα και η περίληψη της ταινίας και έτσι όταν έβαλα την αγγελία στις σελίδες ηθοποιών, έλαβα πέρα από 600 αιτήσεις. Ανάλογη ανταπόκριση βρήκα και στην αναζήτηση των συνεργιών και των τεχνικών που βρίσκονται πίσω από τις κάμερες».
Είναι μια δύσκολη διαδικασία, περιγράφει, ιδίως όταν βρίσκεσαι σε μια ξένη χώρα. «Μια μεγάλη δυσκολία ήταν το χρονικό περιθώριο, καθώς είχαμε στη διάθεση μας περίπου τρεις μήνες. Ήταν, επίσης και το οικονομικό σκέλος, καθώς ο ίδιος πρέπει να χρηματοδοτήσεις την ταινία σου». Οι μέρες των γυρισμάτων, όπως περιγράφει η Πάνυ ήταν πολύ έντονες. «Είχα τρομερό άγχος. Δεν κοιμόμουν. Ωστόσο, πρέπει να το κρύψεις ως σκηνοθέτης και να μην το εκδηλώσεις στους ηθοποιούς και στο συνεργείο».
Κατά την τελετή αποφοίτησης, στην οποία ως αριστούχα εκφώνησε το καλωσόρισμα, τους παρέδωσαν τα πτυχία τους και ανακοίνωσαν τα βραβεία. Η Πάνυ έλαβε εκείνο της Καλύτερης Σκηνοθεσίας Μάστερ 2019. «Μετά την αποφοίτηση, ξεκίνησα να στέλνω την ταινία σε φεστιβάλ. Το προώθησα σε Αυστραλία, Αμερική, Αγγλία, Σουηδία, Ρωσία, Γαλλία. Η πρώτη απάντηση ήρθε από την Καλιφόρνια της Αμερικής με το βραβείο Καλύτερης Γυναίκας Σκηνοθέτιδας. Επίσης, από το Gold Movie Awards Film Festival του Λονδίνου λάβαμε δύο βραβεία, για καλύτερο ήχο και καλύτερο μοντάζ. Ακόμη λάβαμε το Indie Shorts Awards Cannes από τις Κάννες». Διευκρίνισε, ακόμη, ότι σε άλλες περιπτώσεις η ταινία ξεχώρισε και προωθήθηκε ανάμεσα στις καλύτερες ως επίσημη επιλογή για βραβείο.
Σήμερα, η Πάνυ Κωνσταντινίδου συνεχίζει να γράφει σενάρια για ταινίες μικρού μήκους. «Θέλω να μπω και στο εμπορικό κομμάτι και στη συνέχεια να πάω στις μεγάλου μήκους ταινίες. Στόχος μου, παρά τις δυσκολίες της εποχής, είναι να κάνω ταινίες. Όσες έχω γράψει και φανταστεί καθώς επίσης και να γυρίσω ταινίες και σε άλλες χώρες. Φυσικά και σκέφτομαι την Κύπρο και την Ελλάδα με τον καταπληκτικό τους ήλιο. Όνειρο μου, όμως, είναι να πάω στην Αμερική».
