«Λευκές Νύχτες» στο Θέατρο Δέντρο με υπογραφή Σουγάρη

newsroom

13 Απριλίου 2021, 6:48

Το νεανικό αριστούργημα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι «Λευκές Νύχτες» προτείνει από τις 17 Απριλίου το Θέατρο Δέντρο, σε σκηνοθεσία του διακεκριμένου Χρήστου Σουγάρη.

Ο – βραβευμένος με βραβείο Κάρολος Κουν – Χρήστος Σουγάρης καταπιάνεται με το διάσημο διήγημα που γράφτηκε την εποχή που ο Ντοστογέφσκι σύστηνε ως αξιοσημείωτο κοινωνικό φαινόμενο τον άνθρωπο-ονειροπόλο. Η ατμόσφαιρα στις «Λευκές νύχτες» είναι ποιητική και άκρως συγκινητική. Πρόκειται για έναν ύμνο στη νεότητα, στην άνοιξη, στον έρωτα και στη δύναμή τους να μεταμορφώνουν την εγκόσμια πραγματικότητα.

Η ιστορία

«Είμαι ονειροπόλος. Eίναι τόσο λίγη η πραγματική μου ζωή, που κάτι τέτοιες στιγμές σαν αυτή, σαν τώρα, κι ας μου τυχαίνουν τόσο σπάνια, που δεν μπορώ να μην τις ξαναζήσω στα όνειρά μου. Θα κάτσω και θα κάνω όνειρα για σας ολόκληρη νύχτα, ολόκληρη βδομάδα, ολόκληρο χρόνο. Θα ’ρθω, το δίχως άλλο, δω πέρα αύριο, εδώ και πουθενά αλλού, σ’ αυτό το ίδιο μέρος, την ίδια ακριβώς ώρα, και θα ’μαι ευτυχισμένος, καθώς θ’ αναθυμάμαι τα χθεσινά.

Εκείνη είναι η φιγούρα μίας νέας κοπέλας που κλαίει ανάμεσα στους περαστικούς, σκυμένη πάνω από τα κύματα στην προκυμαία.

Ο ήρωας του συγγραφέα γνωρίζει τυχαία στους δρόμους της Αγίας Πετρούπολης τη Νάστιενκα. Κάθε μέρα συναντιούνται στο ίδιο σημείο και συζητούν. Για τη ζωή. Γι’ αυτό που βασανίζει τη Νάστιενκα. Κι ο ήρωας μας την ακούει, αλλά όχι, δεν πρέπει να την ερωτευτεί…

Ο άνθρωπος ονειροπόλος

Στην Εφημερίδα της Αγίας Πετρούπολης ο Ντοστογέφσκι (1847) χαρακτηρίζει τον ονειροπόλο ως τύπο ανθρώπου απόλυτα συντονισμένου με την πόλη, η οποία, ειδικά την περίοδο του καλοκαιριού, φαίνεται να ενθαρρύνει την αποξένωση από την πραγματικότητα.

«…μια λευκή νύχτα μοιάζει με ένα τέλμα» αναφέρει στο σημείωμά του ο σκηνοθέτης Χρήστος Σουγάρης. «Μια περίοδος όπου η μέρα επιβάλλεται στη νύχτα. Το φως στο σκοτάδι. Μια περίοδος, όπου οι ώρες και οι στιγμές μοιάζουν να διαρκούν περισσότερο απ’ ότι συνήθως. Μια φάση στη ζωή ενός ή και πολλών ανθρώπων, όπου παρατηρείται μια στασιμότητα επώδυνη. Επώδυνη λόγω αυτής της παράτασης. Της επιβολής ενός φυσικού φαινομένου πάνω σε ένα άλλο. Μια περίοδος όπου, εν αναμονή του τέλους αυτής της εποχής, όλα φαίνονται και είναι ίδια. Οι ώρες της ημέρας, οι ίδιες οι ημέρες που χάνουν πια την ονομαστική αξία τους, αλλά και η ίδια μας η ύπαρξη».

Ο σκηνοθέτης επισημαίνει ότι οι ήρωες της ιστορίας αυτής βρίσκονται σε ένα τέλμα. Μια μεταβατική περίοδο με τεράστια για τον ψυχισμό τους διάρκεια, από την οποία θέλουν απεγνωσμένα να εξέλθουν, προσμένοντας ένα μέλλον διαφορετικό. Ένα μέλλον ευοίωνο. Και το σημαντικότερο ποικιλόμορφο. Διαφορετικό από το στάσιμο παρόν.

«Οι ήρωες αυτής της ιστορίας, θα μπορούσαν να είναι σήμερα σχεδόν όλοι οι κάτοικοι του πληθυσμού της γης. Άνθρωποι οι οποίοι περνούν μια παρατεταμένη περίοδο λευκών νυχτών. Όπου όλα είναι στάσιμα. Μοιάζουν όλες οι μέρες με τις προηγούμενες και τις επόμενες, λόγω αυτής της στασιμότητας. Μια φάση στην ιστορία του πολιτισμού μας, όπου ο ίδιος ο πλανήτης μοιάζει να έχει σταματήσει να γυρνά και όλοι είμαστε εν αναμονή της επανεκκίνησης. Της αλλαγής της εποχής. Της εξόδου από αυτή την περίοδο των ‘’Λευκών νυκτών’’…»

Συντελεστές

Συγγραφέας: Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου

Σκηνοθεσία: Χρήστος Σουγάρης

Σκηνικά/Κοστούμια: Λάκης Γενεθλής

Μουσική: Κυριακή Ιακωβίδου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Δημητρίου

Φωτισμοί: Χρήστος Γωγάκης

Επικοινωνία – Διεύθυνση παραγωγής: Γιάννος Λούρας

Επί Σκηνής:

Κατερίνα Λούρα, Ονησίφορος Ονησιφόρου, Ανδρέας Καρούμπας

Μουσικός Επί Σκηνής: Κυριακή Ιακωβίδου