Οι εικόνες που εξιδανικεύουν (όπως είναι συνήθως οι φωτογραφίες μόδας και οι φωτογραφίες ζώων) δεν είναι λιγότερο επιθετικές από τα έργα εκείνα που αξιοποιούν την απλότητα (όπως οι σχολικές φωτογραφίες, οι ψυχρές εικόνες από νεκρές φύσεις ή οι φωτογραφίες από συλλήψεις της αστυνομίας), Suzan Sontag, Περί φωτογραφίας, Gutenberg, 2024.

Ασχολείται με τη φωτογραφία μόδας από το 2000. Έφηβος, μυείται στη διαφημιστική φωτογραφία συχνάζοντας στο στούντιο του θείου του Αλέξανδρου Μάργου στην Ηλιούπολη. Μιλάμε για τη δεκαετία του ‘90. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ηλιούπολη ήταν τότε μια λαϊκή περιοχή που συγκέντρωνε πολλά τυπογραφεία και λεγόταν χαρακτηριστικά «Τυπογραφικά». Αποφοιτώντας από το Λύκειο στρέφεται προς τη μόδα. Η θέση του καταδεικνύει την ανάγκη του για μια δημιουργική ενασχόληση και παράλληλα αποτελεί έμπρακτη εναντίωση στις αριστερές πεποιθήσεις της οικογένειάς του.

Εστιάζει το ενδιαφέρον του στη μελέτη και αντίληψη τόσο του φυσικού και όσο και τεχνητού φωτός. Με την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας εγγράφεται και φοιτά για ενάμιση χρόνο στην Ακαδημία Leica, στην Αθήνα. Στη συνέχεια φοιτά για τεσσεράμισι χρόνια στο London College of Fashion. Στο Λονδίνο διαμένει μέχρι το 2011. Από το 2004 και όσο βρίσκεται εκεί, συνεργάζεται με το πολύ γνωστό SHOWstudio, αλλά και με ελληνικά περιοδικά.  Μέσα από τη συναναστροφή με τον Μελέτη Κοροπούλη, εγγονό της Μπετίνα, γνωρίζει το 2006 τον Νικόλα Γεωργίου, τότε διευθυντή μόδας του περιοδικού Votre Beauté. O Γεωργίου τον μυεί στην τέχνη, στη μόδα και στην ελληνική αγορά. Η συνεργασία και κυρίως η φιλία τους κρατά μέχρι σήμερα.  Ακολουθούν φωτογραφίσεις για ελληνικούς οίκους μόδας, ελληνικά περιοδικά και άλλου τύπου εταιρίες. Γύρω στο 2011 επιστρέφει οριστικά στην Αθήνα. Δραστηριοποιείται όχι μόνο στην ελληνική πρωτεύουσα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Αναφέρω ενδεικτικά τη σταθερή συνεργασία του με την ελληνικήμ Vogue. 

–Η φωτογραφία μόδας κομίζει κάτι που υπερβαίνει το πραγματικό; Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι η δημιουργία χαρακτήρων. Ακολουθώ συνήθως ένα σενάριο, ένα concept. Οι χαρακτήρες δημιουργούνται κυρίως μέσα από την ένδυση και όχι μόνο. Πιστεύω ότι η φωτογραφία μόδας συνταιριάζει και τα δύο. Έχει ως αφετηρία το πραγματικό, φιλτράρεται μέσα από το φαντασιακό αλλά επανέρχεται στο πραγματικό και μένει για πάντα.

–Ο άνθρωπος που ποζάρει, σύμφωνα με τον Roland Barthes φτιάχνει στη στιγμή ένα άλλο δικό του σώμα, με άλλα λόγια μεταμορφώνεται. Πιστεύει ότι η φωτογραφία πλάθει το σώμα ή ακόμα και ότι το νεκρώνει. Τι νομίζεις; Σίγουρα η φωτογραφία πλάθει το σώμα. Σε καμιά περίπτωση δεν το νεκρώνει. Η φωτογραφία συλλαμβάνει και αποδίδει το σώμα σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Το σώμα είναι πάντα παρόν. Σίγουρα αυτό που αντιλαμβάνεται ο θεατής είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που καλείται να δει και να διαχειριστεί ένας δημιουργός πίσω από τη κάμερα.

-Ασκείται μια κρίση μέσα από τη φωτογραφία μόδας όπως συμβαίνει με τη φωτογραφία που υπηρετεί την ειδησεογραφία.;   Οποιαδήποτε φωτογραφία υπόκειται σε κοινωνικούς ή πολιτικούς συσχετισμούς, ανεξαρτήτως αντικειμένου. Θεωρώ ότι μια φωτογραφία μόδας δύσκολα ανάγεται σε κάτι ιδιαίτερα εμβληματικό  λόγω του περιεχομένου της. Η σημαντικότητα ενός συμβάντος καθορίζει τον δυνητικό χαρακτήρα μιας φωτογραφίας.

-Υπάρχει εύκολα ένα ισοδύναμο ανάμεσα σε μοντέλο και διαφημιζόμενο προϊόν; Το προϊόν που διαφημίζεται είναι συνήθως δευτερευούσης σημασίας. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι η δημιουργία, το κτίσιμο χαρακτήρα. Αυτό δίνει ψυχή στο προϊόν και αυτό κάνει τον καταναλωτή να ταυτιστεί με το προϊόν. Είναι πολύ σημαντική η αίσθηση που μια φωτογραφία αποπνέει.

–Συμβαίνει οι αισθητικοί συσχετισμοί να υπερτερούν του σκεπτικού το οποίο καλείται μια φωτογράφιση να εξυπηρετήσει;  Αν ναι, τι προκύπτει; Είναι απαραίτητη μια αρμονία μεταξύ τους. Το αισθητικό κομμάτι από μόνο του δεν επαρκεί. Η ιδέα είναι απαραίτητη. Χρειάζομαι μια ιστορία πάνω στην οποία θα πατήσω κι ένα αυστηρό πλαίσιο χρόνου. Είναι καθαρά ζήτημα μεθοδολογίας. Ακολουθώ τον τρόπο με τον οποίο γίνονται τα διαφημιστικά και οι ταινίες. Είναι καθαρά ζήτημα προγραμματισμού.

–Φωτογράφιση σε στούντιο ή εξωτερικό χώρο; Ο εξωτερικός χώρος υπερτερεί στην προτίμησή μου. Είναι ενδιαφέρον να χρησιμοποιώ τον εξωτερικό χώρο με τον ίδιο τρόπο που δραστηριοποιούμαι σε ένα στούντιο. Από τη φύση του, ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται αβίαστα το φυσικό φως. Όντας σε στούντιο, βασικό μέλημα μου είναι να διαχειριστώ το τεχνητό φως με τρόπο που να δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για φυσικό φως στις καλές του στιγμές.

-Εύκολα γίνεται ο φωτογράφος εξουσιαστής αυτού που καλείται να συλλάβει; Όταν συμβαίνει το αντίθετο, το εγχείρημα γίνεται φαντάζομαι βασανιστικό… Απαιτείται σεβασμός απέναντι σ’ αυτό που καλείσαι να φωτογραφίσεις είτε αυτό είναι άνθρωπος είτε αντικείμενο. Αν ο άλλος σε εμπιστεύεται, τότε μπορεί να σου χαρίσει μια πολύ προσωπική στιγμή. Αν κάτι μου είναι κάπως αδιάφορο, τότε ψάχνω να σταθώ σε κάποια ενδιαφέρουσα «όψη» του ώστε το αποτέλεσμα να είναι τουλάχιστον αξιοπρεπές.

–O Henri Cartier Bresson υποστήριζε ότι μορφή και περιεχόμενο είναι αναπόσπαστα δεμένα. Ο φωτογράφος καλείται συνεπώς να δημιουργήσει στη βάση και των δύο αυτών παραμέτρων; Αυτός ήταν κυνηγός, έψαχνε την «αποφασιστική στιγμή». Για μένα, αποφασιστικές και ωραίες στιγμές είναι οι ενδιάμεσες. Για να το πετύχω, προχωρώ σε πολλές λήψεις. Ανάμεσα σε αυτές ξεχωρίζω αυτές όπου το μοντέλο λύνεται και σου προσφέρει κάτι απροσδόκητο.

–Η αξία μιας φωτογραφίας έγκειται στο στενό χρονικό πλαίσιο κατά το οποίο επιχειρείται η λήψη, δηλαδή στην «αποφασιστική στιγμή» όπως συνήθως λέγεται ή σε αυτό που μακροπρόθεσμα κομίζει; Είναι και τα δύο. Από τεχνικής άποψης θα μπορούσε να είναι το ένα πράγμα από μόνο του. Η φωτογραφία είναι ένα ψέμα. Παίρνεις ένα πολύ μικρό κομμάτι μιας πραγματικότητας αλλά δεν γνωρίζεις τι γίνεται εκτός κάδρου. Από κοινωνιολογικής άποψης μπορεί μια φωτογραφία να κομίζει διαχρονικά ένα νόημα που υπερβαίνει το τεχνικό κομμάτι.

-Μπορεί μια φωτογραφία μόδας να είναι στοχαστική; Αυτό συμβαίνει με απόσταση χρόνου. Μια παλαιότερη φωτογραφία είναι ευκολότερα προσβάσιμη σε ερμηνείες. Μια τωρινή φωτογραφία μπορεί εντούτοις να εγείρει του ιδίου τύπου ερωτήματα. Θεωρώ εμβληματικές φωτογραφίες αυτές της Lee Miller, η οποία φωτογραφίζεται στο μπάνιο του Χίτλερ το 1945 και αυτές του Avedon που απεικονίζουν τον κόσμο να χαίρεται όταν πέφτει το τοίχος του Βερολίνου. το 1989. Πρόκειται για δύο καταξιωμένους φωτογράφους μόδας.

–Η περιοχή έκφρασης στην οποία η φωτογραφική τέχνη θεωρείται εγγύτερη είναι το θέατρο. Θα μπορούσε να νοηθεί ως ταμπλώ- βιβάν, ως εξεικόνιση της ακίνητης και φτιασιδωμένης όψης, ως κάτι ζωντανό ή νεκρό, αληθινό ή  παραπλανητικό παράλληλα; Η φωτογραφία είναι όλα αυτά μαζί. Φυσικά κάτι που αποτυπώνεται, μένει για πάντα ζωντανό. Είναι μια πληροφορία που μένει.

Ελεύθερα, 19.04.2026