Με αφορμή τις τρεις συναυλίες που θα πραγματοποιήσει στην Κύπρο την επόμενη βδομάδα μαζί με τον Νίκο Πορτοκάλογλου (η δεύτερη από αυτές, στη Λευκωσία, για τη στήριξη του «Sofia Foundation»), η κορυφαία ερμηνεύτρια μιλά στα «Ελεύθερα», από καρδιάς, για όλα εκείνα που αλλάζουν στην ίδια αλλά, κυρίως, στον κόσμο γύρω μας.

–Με την Κύπρο έχετε πολύ στενή επαφή εδώ και πολλά χρόνια – τι σας φέρνει στο νησί μας αυτή τη φορά, κυρία Πρωτοψάλτη; Η συνεργασία με τον Νίκο Πορτοκάλογλου. Ο Νίκος είναι ένας πολυτάλαντος καλλιτέχνης-τραγουδοποιός με μια ζεστή φωνή που με ηρεμεί, με ηλεκτρίζει, με ταξιδεύει και δίνει ρυθμό στη καρδιά μου. Έχει γράψει υπέροχα τραγούδια! Το κυριότερο, όμως, είναι ότι ο Νίκος έχει καθαρή ψυχή. Έχουμε ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν, τον είχα φιλοξενήσει ως guest σε δυο συναυλίες, με είχε προσκαλέσει στην υπέροχη εκπομπή του, το «Μουσικό Κουτί», τραγουδήσαμε μαζί στο «Σπίτι με το Mega», έχουμε και ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι ντουέτο που λέγεται «Δυο παράλληλοι δρόμοι». Η επαφή μας είναι εξαιρετική. Διαπιστώσαμε ότι είμαστε πολύ- πολύ κοντά στο συναίσθημά μας, με αντιθέσεις γοητευτικές (χαμογελάει). Μου λέει ότι είμαι «τούρμπο» κι εγώ του λέω ότι είναι «ζεν», οπότε η παράσταση θα μπορούσε να έχει υπότιτλο… «Τουρμποζέν» (γελάει). Φέτος ολοκληρώνεται η συνεργασία μας. Προηγήθηκαν πρόβες στο σπίτι με την κιθάρα του, ανακατέψαμε τραγούδια, γελάσαμε,  τραγουδήσαμε, σβήσαμε, γράψαμε, και καταλήξαμε. Μαζί μας μια εκπληκτική μπάντα με οκτώ μουσικούς που βγάζει σπίθες, σε ενορχηστρώσεις του Θωμά Κοντογεώργη. Συναυλίες, λοιπόν, σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο – και μάλιστα η πρωτιά της περιοδείας μας ξεκινάει από το αγαπημένο μου νησί, το νησί της καρδιάς μου, την Κύπρο.

–Με το «Sofia Foundation» η σχέση σας είναι πολύ στενή. Τι έχετε να θυμάστε, μέσα στα χρόνια, από εμπειρίες που βιώσατε με το Ίδρυμα, αλλά και με τους ανθρώπους του; Το Ίδρυμα, πολύ απλά, είναι καταπληκτικό σε όλα τα επίπεδα! Με μοναδικό έργο προσφοράς «ζωής-ελπίδας-μόρφωσης» στα παιδιά της Κένυας – αλλά και στα σχολεία της Κύπρου. Είχα τη χαρά να προγραμματίσω και να βρεθώ στην Κένυα, και να γνωρίσω από πολύ κοντά όλα αυτά που προσφέρει το Ίδρυμα. Εμπειρία ζωής! Συγκινήθηκα, έκλαψα, τραγούδησα με εντελώς υποτυπώδη μέσα στην αίθουσα που τρώνε τα παιδιά, έπαιξα και χόρεψα μαζί τους… Στιγμές ανεξίτηλα γραμμένες στην ψυχή μου… Μου τραγούδησαν στα ελληνικά, άψογα, τη «Σωτηρία της ψυχής» και τον «Άγγελο», και εγώ τραγούδησα στα Σουαχίλι το «Μαλάικα» – υπάρχουν στο YouTube 10 συγκλονιστικά λεπτά από την επίσκεψή μας εκεί, το 2017, και την συναυλία μας, καθώς και το τι έγινε στις παιδικές φυλακές Νακούρου. Ευλογημένο το έργο του «Sofia Foundation»! Μοναδική και η γυναίκα που το εμπνεύστηκε, η αγαπημένη μου φίλη, Μαρίνα Σιακόλα. Σπουδαία ψυχή! Άξια! Άξιοι να λέγονται «άνθρωποι» και οι συνεργάτες της, αλλά κι όλοι όσοι βοηθούν εθελοντικά και οικονομικά την ύπαρξη αυτού του καταφυγίου ψυχής… Ελπίζω σύντομα να το ξαναεπισκεφθούμε…

–Κάποιος, κοιτώντας απλά το τόσο πλούσιο βιογραφικό σας, θα σκεφτόταν πως «τα έχετε κάνει όλα στην καριέρα σας και στη μουσική εν γένει!». Υπάρχουν προτάσεις-εμπειρίες-ακούσματα που να σας εκπλήσσουν ακόμη και που να σας παρακινούν να πάτε ένα ακόμη βήμα παρακάτω την καριέρα και τα βιώματά σας; Ο Χειμώνας του 2025-2026 ήταν μοναδικός. Έπαιξα στο «Θέατρο Ήβη», στην παράσταση «Νίκος Ξυλούρης-ο Αρχάγγελος της Κρήτης». Ήμουν αφηγήτρια της ζωής του, ως Ουρανία -η γυναίκα του σήμερα- και περιέγραφα τη ζωή του η οποία διαδραματιζόταν δίπλα μου από σπουδαίους ηθοποιούς – τραγουδούσα, συμμετείχα στα δρώμενα. Ήταν μοναδική εμπειρία, ήταν σα να μπήκα σε μια κάψουλα του χρόνου και να τα ξαναέζησα όλα! Είχα συνεργαστεί με το Νίκο τρία χρόνια, άλλωστε… Ήταν εξαιρετικός καλλιτέχνης, υπέροχος άνθρωπος, πηγαίος. Μεγάλη εμπειρία το θέατρο – έγιναν 100 παραστάσεις  στο «Ήβη», χάρηκα πολύ και συγκινήθηκα ακόμα περισσότερο. Ένας άλλος κόσμος που σέβομαι και αγάπησα πολύ εκ των έσω, με έναν θίασο καταπληκτικό. Περάσαμε υπέροχα! Οι συνεργασίες, οι συναυλίες και -το κυριότερο- η επαφή με τους ανθρώπους, μου δίνουν ζωή και φως – δεν θα μπορούσα χωρίς αυτά…

–Έχει αλλάξει πια, στις μέρες, ο τρόπος που αντιμετωπίζετε την Τέχνη σας; Σε σχέση, για παράδειγμα, με τη δεκαετία του ’80, 40 χρόνια πριν, με τις μεγάλες επιτυχίες που βιώνατε από τότε; Η μουσική, τα τραγούδια, οι παραστάσεις, η επαφή με τον κόσμο, είναι το ξέπλυμα της ψυχής μου. Δεν ξέρω τι θα μείνει ή τι θα ξεχαστεί – αυτό θα το αποφασίσει το κοινό και η ιστορία του τραγουδιού… Αυτό που ξέρω είναι ότι η μουσική είναι για μένα σαν ωστικό κύμα, χτυπάει το συναίσθημα και με πετάει στον ουρανό. Ό,τι ονειρεύτηκα το κατέθεσα, ό,τι ονειρευτώ θα γίνει. Τα όνειρα και οι επιθυμίες για κάτι άλλο, διαφορετικό, δεν σταματούν ποτέ. Συντονίζεις την ψυχική σου ευθυγράμμιση, αναζητάς εκρηκτικά μείγματα και ιδανικές χημείες, συναισθηματικές μελωδίες και λόγια, και, σαν αποτέλεσμα, αγκαλιάζεσαι με τους ανθρώπους σε στιγμές που ξέρεις, αλλά και σε στιγμές που δεν είσαι παρούσα. Αυτό είναι το μαγικό…

–Το αντιληφθήκατε ποτέ πως είστε «μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες της Ελλάδας»; Ή η συνειδητοποίηση όλου αυτού που βιώνατε από το κοινό, δεν ήρθε ποτέ ουσιαστικά; Χαμογελώ με αυτό που με ρωτάτε. Αυτό που βιώνω με το κοινό  είναι ανεπανάληπτο! Και ευγνωμονώ τον Θεό που μου έδωσε αυτά τα δύο εκατοστά, τις φωνητικές μου χορδές, αφού με αυτές επικοινωνώ με όλο τον πλανήτη. Είμαι ευγνώμων για όλα όσα έχω αισθανθεί κι από την παραλία της ζωής μου δεν θα άλλαζα ούτε ένα βοτσαλάκι. Ο κόσμος ξέρει ακριβώς τι είναι η Άλκηστις… Η Άλκηστις πατάει στη Γη με τα μάτια στον ουρανό. Αυτό που ξέρω είναι ότι με τη μουσική οι άνθρωποι είναι χαρούμενοι κι ευγνώμονες, γιατί έχουν δημιουργήσει αναμνήσεις μ’ αυτή. Το ίδιο ακριβώς κι εγώ.

–Παρακολουθώντας κάποιος τις παραστάσεις αλλά και την εν γένει παρουσία σας, δεν μπορεί παρά να «δει» σ’ εσάς ένα πολύ κοινωνικό και πολύπλευρα ταλαντούχο -σε πολλούς τομείς- άτομο, δραστήριο – σχεδόν υπερκινητικό. Αναρωτιέμαι: Αυτή είναι η πραγματικότητα σας; Ακριβώς αυτή! Το μότο μου είναι «carpe diem», δηλαδή «αδράξτε τη μέρα» – και μην την αφήσετε να πάει χαμένη. Η ζωή είναι μικρή, μια αστραπή, ό,τι προλάβουμε. Γιατί τα όνειρα δεν έχουν ηλικία…

-Το μέλλον σας πώς το οραματίζεστε; Θα ήθελα πολλά να αλλάξουν σ’ αυτό τον σκληρό κόσμο που ζούμε… Να εξαλειφθεί η βία -που τη βρίσκεις παντού και χωρίς λόγο-, οι γονείς να ασχοληθούν με τα παιδιά τους περισσότερο, να τους μάθουν αγωγή, να υπάρξει σοβαρή εκπαίδευση -γιατί από εκεί ξεκινούν όλα-, να υπάρξει μεγαλύτερος σεβασμός στους ανθρώπους, να υπάρξει δικαιοσύνη, να ισχύουν οι νόμοι, να σταματήσουν οι πόλεμοι και η δυστυχία των αμάχων, να βλέπουμε επιτέλους χαμογελαστά παιδιά, να υπάρξουν πολλά πρότυπα για τη νεολαία από όλους τους χώρους, να ανθίσουν οι Τέχνες και ο Πολιτισμός, να προστατεύσουμε επιτέλους το περιβάλλον, να σεβόμαστε τα ζώα και πολλά ακόμη… Πρέπει εμείς να γινόμαστε η φωνή σε όσους δεν έχουν… Με τρομάζουν όσα γίνονται γύρω μας, σε όλα τα επίπεδα.

–Πώς είναι το να είσαι γυναίκα σήμερα, κυρία Πρωτοψάλτη; Η γυναίκα παρέμεινε, επί αιώνες, πολίτης δεύτερης ή τρίτης κατηγορίας. Υπέφερε τα μέγιστα, και απολάμβανε τα ελάχιστα. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν γίνει αρκετά βήματα και φτάσαμε στη σημερινή σύγχρονη κοινωνία να μιλάμε για ουσιαστική ισότητα ανδρών και γυναικών. Όμως, παρά την πρόοδο που έχει γίνει στο Δυτικό κόσμο, μη ξεχνάμε ότι υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες που τους απαγορεύεται η μάθηση, που έχουν περιορισμένη ελευθερία στην ένδυση, στη μετακίνηση, που έχουν χαμηλή κοινωνική συμμετοχή. Δυστυχώς, σε πολλές χώρες, επιμένουν οι βαθιά ριζωμένες ανισότητες των φύλων. Η κρίση έχει, δυστυχώς, και «γυναικείο» πρόσωπο κι όταν συνοδεύεται από τη φτώχεια και την απομόνωση, τότε το μείγμα γίνεται «εκρηκτικό». Έχουμε ακόμη πιο έντονα φαινόμενα ακραίων πράξεων βίας ενάντια σε γυναίκες. Εμπορίας γυναικών. Κακοποίησης – ψυχολογικής και σωματικής βίας, ενδοοικογενειακής και μη. Στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, σίγουρα δεν ήταν η δύναμη που καταξίωνε τη γυναίκα. Η γυναίκα που κατείχε δύναμη ήταν επικίνδυνη, ξένη και βάρβαρη, όπως οι Αμαζόνες. Ή ακόμη και μάγισσα, όπως η Μήδεια, η Κίρκη και η Κασσάνδρα. Οι ελάχιστες μυθικές γυναίκες που διαθέτουν δύναμη και κατορθώνουν να ξεφύγουν από την ανωνυμία, οδηγούνται στη μοναξιά και στο περιθώριο. Η θεά Άρτεμις, διαθέτει κυνηγετικές ικανότητες και πολεμικές αρετές. Όμως, δεν ολοκληρώνει τη γυναικεία της φύση. Το ίδιο και η Αταλάντη, η μυθική κυνηγός. Στο αρχαίο έπος και στις τραγωδίες, οι γυναίκες δεν αποκτούν ηρωικό ανάστημα μέσα από τη δύναμη, αλλά μέσα από τη θυσία. Σκεφτείτε την Ιφιγένεια, την Αντιγόνη ή την Άλκηστη. Όπως μαρτυρούν οι μύθοι, η γυναικεία φύση καταξιώνεται με την υπομονή και την απαντοχή. Η γυναίκα είναι ελπίδα, είναι ζωή, είναι αιώνια πηγή δημιουργίας που όλο κινείται και κερδίζει την πραγματικότητά της με σκληρούς αγώνες, μέσα στο αχανές διάστημα του χρόνου.

  • Info: Οι συναυλίες της Άλκηστις Πρωτοψάλτη και του Νίκου Πορτοκάλογλου θα πραγματοποιηθούν στις 7 Ιουνίου στο Δημοτικό Κηποθέατρο «Μάριος Τόκας» στη Λεμεσό, στις 8 Ιουνίου στο Αμφιθέατρο Σχολής Τυφλών στη Λευκωσία (η συγκεκριμένη για τη στήριξη του «Sofia Foundation») και στις 10 Ιουνίου στο Παττίχειο Δημοτικό Αμφιθέατρο Λάρνακας. Εισιτήρια: Ticketmaster.cy και ACS Courrier.