Αν υπάρχει κάτι ανάμεσα στις επαγγελματικές διαδρομές του – από τον κινηματογράφο στο Θέατρο ή την τηλεόραση κι απ’ εκεί στις αίθουσες διδασκαλίας του Εθνικού Θεάτρου – είναι η ανάγκη του να ανήκει σε ομάδες που μοιράζονται δημιουργικές στιγμές της ζωής τους. Αυτό είναι κι έας από τους ορισμούς της δικής του ευτυχίας. Όπως και το να ανθείς. Στην κάθε μέρα σου.
Το κίνητρο για να σκηνοθετήσετε ποιo ήταν για το «Νυφικό Κρεβάτι»; Είναι ένα κείμενο που καταπιάνεται με στιγμιότυπα ενός γάμου σε διάστημα 35 ετών. Ένα έργο με εξαιρετικό παρελθόν, το οποίο στην Ελλάδα ανέβηκε με Λαμπέτη και Χορν, με Βουγιουκλάκη και Φέρτη. Και που εμφανίζεται συνέχεια μπροστά μας και κάθε φορά προσπαθεί να πιάσει το ρυθμό της στιγμής αποδεικνύοντας πως είναι απίστευτα επίκαιρο. Για μένα ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να συναντήσω δυο ανθρώπους που αγαπώ πολύ, τον Λευτέρη Ζαμπετάκη και την Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους. Κάθε φορά βγαίνει μια μαγική χημεία μεταξύ μας. Μου έχει δώσει ακόμα την ευκαιρία να συναντηθώ για πρώτη φορά με το κοινό της Κύπρου.
Ποια θα λέγατε είναι η ιδιαιτερότητά του; Όλοι και όλες θα συναντήσουμε στιγμές του γάμου μας. Είναι πολύ ενδιαφέρον να είσαι στον έρωτα, στην αμφιβολία, στην προσπάθεια να μείνεις στον γάμο. Γιατί γάμος είναι η επιλογή δυο ανθρώπων να μείνουν μαζί. Να γεράσουν μαζί. Είναι μια διαδρομή αγάπης και τρυφεράδας κι όχι θυμού και έντασης, μέσα από την οποία η οικειότητα γαληνεύει το χρόνο. Αυτό το έργο λοιπόν είναι μια κωμωδία με στιγμές αλήθειας.
Κάποια πράγματα πιστεύετε πως είναι καλύτερα να λέγονται μέσα από την κωμωδία; Συνήθως τα πιο δραματικά πράγματα μπορούν να διαβαστούν με διάθεση αυτοσαρκασμού και γέλιου. Θεωρώ πως όταν πάμε να πούμε τα σοβαρά ως σοβαρά χάνουν τη βαρύτητά τους. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως πρέπει να τα πούμε μέσα από την κωμωδία. Ούτε μέσα από την ειρωνεία που θεωρώ πως υποβαθμίζει τη νοημοσύνη των ανθρώπων. Υπάρχει μια σαφήνεια στο συγκεκριμένο έργο που θα φωτίσουμε με φως. Το κείμενο αποφάσισε από μόνο του πως ακόμα και τις πιο δραματικές στιγμές του μπορούμε να τις νιώσουμε μέσα από μουσική και το δυνατό γέλιο. Πώς είναι το νερό όταν διαβρώνει τα πράγματα; Με ένα ύπουλο γέλιο, θα διαβρωθεί και η σοβαροφάνειά μας.
Σας λείπει ο κινηματογράφος; Ναι μου λείπει, έχω να κάνω σινεμά δυο χρόνια. Αλλά έχω βρει τη δημιουργικότητά μου μέσα από πολλά άλλα επίπεδα. Φέτος έτυχε να κάνω πολύ θέατρο. Πέρσι δεν έκανα τηλεόραση, ξεκινώ όμως τώρα. Θέλω σε ό,τι κάνω να είμαι παρών. Να είμαι δοσμένος 100 τοις εκατόν. Να ανήκω σε μια ομάδα που μοιράζεται μια δημιουργική στιγμή της ζωής της, μαζί μου.
Και στον θεατή τι θα θέλατε να δώσετε; Ο μόνος κώδικας και η πυξίδα είναι η καρδιά. Αυτό που πρέπει να δώσουμε στον θεατή είναι ένα συναισθηματικό τοπίο μέσα από το οποίο μπορεί να νιώσει όταν δεν είναι σπίτι του. Προσωπικά δεν μπορώ να κλάψω, εκτός κι αν είμαι σε μια αίθουσα του σινεμά. Εκεί θα το κάνω ακόμα και με ένα κινούμενο σχέδιο. Εμείς αυτό που μπορούμε να κάνουμε λοιπόν είναι να σεβαστούμε το κοινό και να το πάρουμε σε ένα άλλο επίπεδο, να νιώσει πως η εικόνα που του δίνουμε είναι αυτή που θα τον οδηγήσει σε ένα συναισθηματικό ταξίδι, μέσα από το οποίο είτε θα γελάσει ή θα κλάψει. Το αν αυτό είναι ποιοτικό, κουλτουριάκο ή όχι, είναι δευτερεύον. Δεν έχει να κάνει με το ύφος αλλά με το αν σε έχει πάει κάπου ως θεατή.
Η σκηνοθεσία ήρθε συνειδητά στη ζωή σας; Σπούδασα νομική, πολιτικές επιστήμες, σκηνοθεσία, έκανα τον μπασκετμπολίστα. Έχω πλύνει χιλιάδες πιάτα στην Αμερική κι έχω φάει μουχλιασμένη μακαρονάδα. Είμαι ευτυχισμένος γιατί κάνω τη δουλειά που ονειρευόμουν. Και μ’ αρέσει να δουλεύω. Να είμαι 28 ώρες το 24 ωρο πάνω σε οτιδήποτε. Μου δίνει την ώθηση να γίνομαι καλύτερος, αφήνοντας να εισχωρήσουν στο δικό μου σύμπαν άνθρωποι πιο ταλαντούχοι από μένα. Δεν καπνίζω, δεν κάνω ναρκωτικά, είμαι ξενέρωτος που πίνει αναψυκτικά. Αλλά εξαιρετικά εθισμένος στη σημαντικότητα της συνάντησης με ένα βασικό πυρήνα ανθρώπων. Μ’ εκείνη τη στιγμή που αυτή η συνάντηση δημιουργείται. Είναι απίστευτα όμορφη. Κι ας φύγει μετά, ας την πάρει το κύμα.
Ποια πράγματα σας κάνουν ευτυχισμένο; Απλά πράγματα. Να ξέρεις πως ξυπνάς, πως ανοίγεις τα μάτια σου και έχεις την υγεία σου. Είναι πολύ σημαντικό να ζεις την απλότητα της καθημερινότητάς σου. Χαρά είναι να επιστρέψεις σπίτι μετά από αμέτρητες ώρες δουλειάς και να έχεις ένα χάδι στο σβέρκο. Να μπορείς να ανθίζεις. Να καταφέρνεις να αποβάλλεις τον ναρκισσισμό σου και να ασχολείσαι με τα ουσιώδη. Είναι να μπορώ στη διάρκεια της μέρας να έχω τρεις στιγμές στις οποίες ένιωσα ότι πραγματικά υπάρχει ένας λόγος που είμαι σε αυτή τη δουλειά. Ευτυχία είναι να είσαι με τους φίλους σου και να τρως πίτσα κι όταν χάνει ή κερδίζει η ομάδα σου ο χαβαλές να είναι εκεί. Να λες συγνώμη την ώρα που πρέπει χωρίς να φοβηθείς πως σου πέφτει η μούρη. Αλλά και να μπορείς να είσαι μόνος χωρίς συντροφιά, γάμο ή ερωτικό σύντροφο και να είσαι καλά. Να μην είσαι εγκλωβισμένος σε σχέσεις.
Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στην Ελευσίνα και γυρνάτε πάντα εκεί με την πρώτη ευκαιρία. Να υποθέσω πως απ’ εκεί ξεκίνησε το μικρόβιο του κινηματογράφου; Στα θερινά σινεμά, ξεκίνησε. Με τη χαρά του να βλέπεις «Κοντζίλα» με πορτοκαλάδα, να πατάς στο χαλίκι βλέποντας τη «Γρανίτα από Λεμόνι». Η Ελευσίνα ήταν ο λόγος να έχουν γρατσουνιές στα πόδια μου απ’ το παιγνίδι στις αλάνες και τη σανίδα. Ήταν η αφετηρία μου για πολλά πράγματα. Μου έδωσε γενικά υλικό. Είναι ένας τόπος μαγικός που δεν υπάρχει πια και που θέλω να μεταδώσω στον κόσμο.
‘Εχετε ζήσει στο εξωτερικό και ταξιδέψατε πολύ. Επιστρέψατε όμως στην Ελλάδα… Είχα έρθει για να ξαναφύγω και δεν το έκανα. Ερχόταν η μία δουλειά μετά την άλλη και στο όνομα της χαράς έμεινα. Δεν το μετανιώνω, ήταν είκοσι όμορφα χρόνια. Επειδή όμως κτύπησε η κρίση καταλαβαίνω τώρα πως είχα χαμένες ευκαιρίες. Αλλά έτσι είναι η ζωή, πάμε παρακάτω.
Αν σας ζητούσα να περιγράψετε μια μέρα σας… Η μέρα ξεκινά στις 5.30 το πρωί και τελειώνει στις 12.30 με τις πρόβες για το «Νυφικό Κρεβάτι». Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία προετοιμασιών για τη σειρά που θα σκηνοθετήσω στο «Ε» σε σενάριο Γιώργου Κυρίτση και με τίτλο «Ο Πρίγκιπας της Φωτιάς» . Συμμετέχω στο Φεστιβάλ Αθηνών, είμαι υπεύθυνος για το Πολιτιστικό Φεστιβάλ Ελευσίνας, κάνω μαθήματα στο Εθνικό…
Κι ύστερα θα πατήσετε κάπου φρένο; Φροντίζω κάθε τέλη Ιουλίου να πηγαίνω για παραστάσεις όπερας. Φέτος θα ταξιδέψω στη Γερμανία στην όπερα του Μπαϊρόιτ για να δω Βάγκνερ. Και μια βδομάδα μετά θα είμαι με την κόρη μου για μπάνια στην Πελοπόννησο. Θα είμαι εγώ και το παιδί και θα κολυμπάμε, χωρίς κινητά, χωρίς υπολογιστές, χωρίς τίποτα. Από τώρα το ονειρεύομαι.
To «Νυφικό Κρεβάτι» με τους Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους και τον Λευτέρη Ζαμπετάκη, σε σκηνοθεσία Χρήστου Δήμα, ανεβαίνει στις 2/6, 20:30, 3/6 18.30 (απογευματινή) 21.00 (βραδινή) στο Παττίχειο θέατρο Λεμεσού. 4/6 Θέατρο Σκάλα, 20:30. 6/6 Μαρκίδειο Πάφου 20:30, 8/6 XENION Παραλίμνι 20:30,10/6 18.30 & 21.00 Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου. www.soldouttickets.com.cy και στο 22472472.
