Κάθε φορά που ο Πρόεδρος παρεκτρέπεται, η πρώτη εξήγηση είναι: «το ποτό μιλάει» (έβγαλε όνομα ο θεριστής). Δυστυχώς, όμως, ο Πρόεδρος δεν ήταν πιωμένος όταν μιλούσε για μηδενικά. Ούτε σε παρόρμηση, ούτε σε επιπολαιότητα μπορεί να αποδοθεί. Δεν τον χαρακτηρίζουν ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Με απόλυτη νηφαλιότητα αποφάσισε, μια βδομάδα πριν τις εκλογές, να μιλήσει σε συγκέντρωση του κόμματός του. Κι από εκεί είναι που ξεκινά το πρόβλημα. Σε τέτοιες συγκεντρώσεις και σε τέτοιες στιγμές, δεν μιλάς ως Πρόεδρος όλων των πολιτών, αλλά σαν κομματάρχης. Έστω κι αν παρέδωσες από καιρό το δακτυλίδι σε διάδοχο που θέλει να εμφανίζει ένα πιο μετριοπαθές πρόσωπο, απαγγέλλοντας και Καβάφη άμα λάχει.
Εν πλήρει συνειδήσει, λοιπόν, ο Πρόεδρος αποφάσισε να συμπεριφερθεί σαν κομματάρχης της δεκαετίας του ’60, βγαίνοντας τσάρκα για να μαζέψει ψήφους, χωρίζοντας τον λαό σε άριστους και μηδενικά. «Δεν μπορούν τα μηδενικά να μιλούν για τους άριστους ή για εκείνους που αρίστευσαν», είπε έχοντας πλήρη επίγνωση της σημασίας των λέξεων, εξ ου και δεν χρησιμοποίησε άλλες παρωχημένες εκφράσεις που έχουν πια φθαρεί. Εν πλήρει συνειδήσει θέλησε να καλλιεργήσει τη διχόνοια κι ας καμώνεται μετά ότι του ξέφυγε και δεν είναι αυτό που κατάλαβαν όλοι αυτό το οποίο εννοούσε. Κι ας προσπαθεί κι ο διευθυντής του γραφείου του, Βίκτωρας Παπαδόπουλος, να πείσει πως για μηδενικά αποτελέσματα μιλούσε το αφεντικό κι όχι για ανθρώπους μηδενικά.
Οι συγκεκριμένες λέξεις, όμως, επελέγησαν και χρησιμοποιήθηκαν για να ενθουσιαστούν τα πλήθη. Για να φτιαχτεί κερκίδα. Κι ο σκοπός επετεύχθη. Το ακροατήριο στο οποίο απευθυνόταν τον καταχειροκρότησε. Από εκεί και πέρα, δεν στοιχίζει τίποτα να πει «δεν εννοούσα αυτό, παρεξηγήσατε τα λόγια μου».
Από την άλλη πλευρά, είναι φυσικό οι θιγμένοι να συσπειρώνονται όταν δέχονται επίθεση. Κι έτσι, άνευ λόγου, για μια χούφτα ψήφων ή ελέω μιας κακοστημένης παράστασης, δημιουργούνται δύο στρατόπεδα. Ανάμεσα στα οποία το χάσμα, ναι μεν γεφυρώνεται μετά τις εκλογές, αλλά το ρήγμα παραμένει. Και σε τέτοιες εποχές, κάθε άλλο παρά σοφό είναι να δημιουργείς ρήγματα. Επιτιθέμενος ο ίδιος ο εκλελεγμένος Πρόεδρος στο ένα τρίτο των ψηφοφόρων.
Υ.Γ.: Η ρετσινιά του ποτού εν τέλει είναι βολική. Μπορείς να λες ότι θες, γνωρίζοντας πως η βαρύτητά τους θα είναι μειωμένη λόγω ατράνταχτου άλλοθι. Είναι τραγικό να λέμε «καλύτερα να ήτανε πιωμένος ο Πρόεδρος παρά να το εννοούσε».
chrystalla@phileleftheros.com
