Τριγυρίζει στο μυαλό μου αυτές τις μέρες αυτό που έλεγε προεκλογικά και κατ΄ επανάληψη ο Αβέρωφ Νεοφύτου.
Ότι ο Χριστοδουλίδης δεν θα κάνει κυβέρνηση αλλά έναν αχταρμά. Ο αχταρμάς, όπως λέει το λεξικό, χρησιμοποιείται συνήθως με αρνητική έννοια, όταν γίνεται κακή ανάμιξη υλικών, όταν γενικότερα αντί να διευθετηθεί μια κατάσταση γίνεται άνω-κάτω και επικρατεί τελικά σύγχυση.
Δεν ξέρω αν απασχολεί τώρα πια τον Αβέρωφ, αλλά η Αννίτα Δημητρίου είναι υποχρεωμένη να ασχοληθεί. Διότι μου φαίνεται ότι ο αχταρμάς μεταφέρθηκε τελικά στο κόμμα τους. Υπήρχε βέβαια η εντύπωση ότι ήταν ένας αχταρμάς που εμφανίστηκε ανάμεσα στον πρώτο και στον δεύτερο γύρο των εκλογών (αξέχαστες μέρες) και θα ήταν περαστικός. Αλλά, σήμερα, έξι μήνες μετά, με μια δήλωση του Νίκου Χριστοδουλίδη, στον Φιλελεύθερο της Κυριακής -ότι θα ήταν ευχής έργο να ήταν και ο ΔΗΣΥ στην κυβέρνηση- αναδείχθηκε ξανά ο αχταρμάς.
Επιβεβαιώνει αυτό που είπε ο Νίκος Αναστασιάδης στον Φιλελεύθερο (3.9.23) ότι: «η βαρύτερη ήττα που υπέστη το κόμμα από ιδρύσεως του αντί να οδηγήσει σε άμεση ανάληψη ευθυνών, οδήγησε σε μια πρωτόγνωρη εκστρατεία με στόχο, όχι την ανάληψη αλλά την επίρριψη ευθυνών σε ώμους άλλων. Μια παγκύπρια εκστρατεία που αποσκοπούσε στην περαιτέρω καλλιέργεια του φανατισμού και την δημιουργία μιας πρόσθετης εστίας διαχωρισμού των οπαδών του κόμματος, μεταξύ «εκείνων» που πίστευαν στην παράταξη και των «άλλων» που δήθεν ακολουθώντας τον «αόρατο ελέφαντα» οδήγησαν στην ήττα του κόμματος».
Από εκεί, λοιπόν, από την απουσία της επιβαλλόμενης εκείνες τις μέρες αυτοκριτικής και ανάληψης ευθυνών, μέχρι και σήμερα, συνεχίζουν στελέχη του ΔΗΣΥ, να βρίσκονται σε απόσταση από τους ψηφοφόρους τους. Και το κακό είναι ότι πιστεύουν πως τους εκφράζουν. Αποδείχθηκε η πλάνη τους στις εκλογές, όπως αποδεικνύεται κι όταν στο Κυπριακό ενεργούν σουρεαλιστικά και πέρα από τις κόκκινες γραμμές και το ένστικτο του λαού.
Η Αννίτα Δημητρίου καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες να διατηρεί ήπιους τόνους, να αναφέρεται στην «σοβαρή και υπεύθυνη πολιτική δύναμη», που τάχθηκε «στον χώρο της αντιπολίτευσης, με γνώμονα πάντα το δημόσιο όφελος, την προκοπή των πολιτών και το συμφέρον της Κύπρου μας», αλλά η αλήθεια είναι πως ο μετεκλογικός αχταρμάς παραμένει, δεν αποκαταστάθηκε η κομματική συνοχή και η «σοβαρή και υπεύθυνη πολιτική δύναμη». Και μάλιστα, όσοι προκάλεσαν τον αχταρμά είναι εξαφανισμένοι. Ποιοι από αυτούς είναι δίπλα της;
Ο Γιαννάκης Κασουλίδης, που έτρεχε πρώτος να κάνει δήθεν υπέρβαση και να καλεί τους Συναγερμικούς να ψηφίσουν τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ, εξαφανίστηκε μετά τις εκλογές.
Η Καίτη Κληρίδη, που επιτέθηκε όσο κανένας άλλος στον Νίκο Αναστασιάδη (ο οποίος την είπε «αχθοφόρο ενός μεγάλου ονόματος») και καλούσε τους Συναγερμικούς να ψηφίσουν Μαυρογιάννη διότι «προέρχεται από οικογένεια αγωνιστών, είναι Πίτσιλος και φθάνει και μακρινός συγγενής του Γλαύκου Κληρίδη» (τι γελοιότητες έγραψε η ιστορία!). Ο Κωνσταντίνος Πετρίδης, ο Νίκος Νουρής, ο Ιωνάς Νικολάου και πολλοί άλλοι έμειναν μακριά. Και όχι γιατί έβαλαν τέλος στην πολιτική τους καριέρα ή επειδή διεκδίκησαν θέσεις και δεν τις πήραν, αλλά επειδή οι πληγές των εκλογών ήταν πολύ βαθιές και δεν τις έκλεισαν τότε που μπορούσαν.
Η Αννίτα Δημητρίου, λοιπόν, έχει τώρα να διαχειριστεί τον αχταρμά που της παρέδωσαν. Κι αν δεν τον διαχειριστεί μπορεί να μετατραπεί σε χαβαλέ με όλους αυτούς που πετάγονται να της δώσουν γραμμή. Υπάρχουν στην ιστορία πολλά κόμματα που έγιναν χαβαλετσίδικα.
Έρχονται και εκλογές και θα είναι ίσως η πρώτη ευκαιρία που θα έχει να δείξει, αν διαθέτει, ηγετική φυσιογνωμία. Μέχρι τώρα δεν την είδαμε. Ευσεβάστως της θυμίζουμε μερικά απαραίτητα στοιχεία για την πορεία: Ότι ένας από τους λόγους που ο ΔΗΣΥ έχασε τις προεδρικές ήταν και το ότι έμεινε χωρίς κομματικές συμμαχίες. Ότι αυτοί που προκάλεσαν την κομματική κρίση μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών ήταν αυτοί που είχαν την ψευδαίσθηση πως μπορούσαν να καθοδηγήσουν τους Συναγερμικούς ψηφοφόρους και δεν είχαν την κρίση να αντιληφθούν ότι έχουν και δικό τους εγκέφαλο οι ψηφοφόροι.
