Προσπερνώ τις υποδείξεις πως ο Άγιος Βαλεντίνος είναι ξενόφερτο έθιμο, Καθολικός Άγιος και λοιπά. Το εμπεδώσαμε. Στην ποπ συνείδησή μας, πάντως, έχει καθιερωθεί ως η γιορτή του έρωτα. Πάμε πάρα κάτω. Με δύο γάμους στην πλάτη μου, ούτε καν θα προσποιηθώ πως είμαι εξπέρ στα ζητήματα καρδιάς. Αν προσμετρήσω, όμως, παιδικούς, εφηβικούς και άλλους έρωτες που σημάδεψαν τη ζωή μου, έχω κερδίσει το δικαίωμα να εκφέρω άποψη.

Μόλις έξι χρονών χτύπησε για πρώτη φορά η καρδούλα μου για ένα κορίτσι. Εκείνο το πρωτογενές αίσθημα ήταν αρκετό για να ερωτευτώ με τον έρωτα. Για κάμποσα χρόνια προσπαθούσα ξανά και ξανά να το αναπαράξω, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με παταγώδη αποτυχία. Μια εφηβική σχέση που κράτησε τέσσερα χρόνια, ήταν μάλλον η πρώτη που με χάραξε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, υπό την έννοια ότι την είχα στο βάθρο και στο ταξίδι της ζωής προσπαθούσα να ξαναβιώσω εκείνη την πρώτη στιγμή που την αντίκρισα στην αυλή του σχολείου και κόπηκε η ανάσα μου. Η μάνα μου νόμιζε πως ήμουν άρρωστος. «Τι έχεις παιδί μου;» Σχολνούσα το μεσημέρι από το σχολείο, καθόμουν ακίνητος για ώρες χαζεύοντας το ταβάνι. Την αδικείτε;

Η απώλειά της, όπως και άλλοι χωρισμοί που θα ακολουθούσαν, θα χαράκωναν την ψυχή μου για πάντα. Τα σημάδια τα κουβαλάω ακόμη, όχι ως πληγές, αλλά σαν δάσκαλοι ζωής, καθοδηγητές, που με ωρίμασαν – σ’ αυτό το κομμάτι τουλάχιστον – και με δίδαξαν την αγάπη και τον σεβασμό προς τους συντρόφους ειδικότερα και τους φίλους γενικότερα.

Μα ο εθισμός στον έρωτα κρύβει σοβαρούς κινδύνους. Άντρες ή γυναίκες που εθίζονται σ’ εκείνο το πρωτόγνωρο καρδιοχτύπι, αναζητώντας το ξανά και ξανά, καταλήγουν να μετακομίζουν από σχέση σε σχέση σε χρόνο ντε τε, αφήνοντας πίσω τους συντρίμμια: πληγωμένες καρδιές, τσακισμένους ανθρώπους, αιμορραγούσες πληγές. Πάντοτε θέλουν αυτό που δεν έχουν κι όταν το κατακτήσουν, μην τους είχατε δει, έχουν ήδη πάει στην επόμενη αγκαλιά. Δεν έφτασα εκεί, ούτε θα αρνηθώ ότι έχω τραυματίσει – ίσως και ανεπανόρθωτα – ανθρώπους που, αν με διαβάζουν τώρα, σε όσους δεν απολογήθηκα διά ζώης, το κάνω εδώ: Συγγνώμη.

Για όσους δεν θα βγουν απόψε σε κάποια ρομαντική έξοδο, ως πρόταση για τη μέρα, συστήνω για binge watching τη σειρά του Netflix «One Day», ένα εγγλέζικο κόσμημα για την παράλληλη πορεία δύο νέων, η οποία άλλοτε τέμνεται σε κρίσιμα σημεία της ζωής τους και άλλοτε σημαδεύεται από τη βασανιστική απομάκρυνση του ενός από τον άλλο, έως την ενηλικίωσή τους. Ο κουλ λευκός πλούσιος και η ταπεινή ινδικής καταγωγής διανοούμενη, σε μια πορεία διάσπαρτη από ροδοπέταλα, πόνο, σπαραγμό, χαμένες ευκαιρίες και πολλά πολλά μαθήματα ζωής.

Κάποια στιγμή, η φτωχή πλην τίμια κοπέλα, κάπου στο ξεκίνημα του ταξιδιού, λέει στον συμπρωταγωνιστή της, (*) «δεν θέλω να καταλήξω μια υποσημείωση στην πορεία σου». Αυτό. Μην αντικρίσετε ποτέ τις ερωτικές ή άλλες σχέσεις σας ως υποσημειώσεις ή αστερίσκους. Αλλά ως σταθμούς ενηλικίωσης και ωρίμανσης. Οφείλετε ευγνωμοσύνη.

Να ζήσετε. Να ζήσουμε.