Μπορεί η Κύπρος να γίνει πρότυπο στην καταπολέμηση της διαφθοράς; Το ερώτημα θα μπορούσε να ακουστεί και ως ανέκδοτο. Ας γελάσω! Ε, πε αλλόναν, ρε κουμπάρε, που λέει ο λόγος.
Κι όμως! Ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατία δεν το λέει ως ανέκδοτο, το λέει με σοβαρότητα καθηλωτική. Το έλεγε την Κυριακή σε μια ημερίδα με θέμα: «Διαφθορά, το βασικό ανάχωμα στη νεανική πολιτική δραστηριοποίηση». Μεγάλη κουβέντα κι αυτή, ελπίζω να έβγαλαν συμπέρασμα στην ημερίδα και να μάθουμε αν η πολιτική αδιαφορία των νέων μας, την οποία θα μπορούσε κανείς να ονομάσει ζαμανφουτισμό, οφείλεται στο ανάχωμα της διαφθοράς ή στο ανάχωμα των γονιών τους και της Παιδείας μας.
Αλλά, ας μείνουμε στο πρότυπο του Προέδρου. «Πραγματικά πιστεύω», είπε, «ότι μπορούμε να γίνουμε πρότυπο ως χώρα καταπολέμησης της διαφθοράς». Έφερε, μάλιστα, ως παράδειγμα το Μεξικό, το οποίο ήταν γνωστό για τα ναρκωτικά και το οργανωμένο έγκλημα. Όπως εξήγησε, «με τις πολιτικές τους παρουσιάζονται σιγά σιγά ως η χώρα πρότυπο για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος». Όπως, είπε, «παρόμοια πρόκληση – δεν πρέπει να κρύβουμε την αλήθεια – υπάρχει και για τη χώρα μας στο θέμα της διαφθοράς». Και πρέπει να κάνουμε κι εμείς όπως έκανε το Μεξικό. «Υπάρχει αυτή η εντύπωση για τη χώρα μας, ας μην κρυβόμαστε. Αλλά πρέπει αυτή τη μεγάλη πρόκληση να την αξιοποιήσουμε και η χώρα μας να γίνει πρότυπο καταπολέμησης της διαφθοράς».
Είναι περίεργο που χρησιμοποίησε ως παράδειγμα το Μεξικό ο Πρόεδρος. Διότι, έχουμε μια τεράστια διαφορά. Εκεί, το βασικό πρόβλημα δεν ήταν η πολιτική διαφθορά, αλλά τα καρτέλ ναρκωτικών και τον πόλεμο που ανάμεσα στις συμμορίες για την επικράτησή τους. Όταν οι αγνοούμενοι από αυτό τον πόλεμο ξεπέρασαν τις 50.000, η κυβέρνηση αποφάσισε να βγάλει τον στρατό στους δρόμους και να ξεκινήσει πόλεμο με τα καρτέλ. Σε αυτό τον πόλεμο υπήρξαν δεκάδες χιλιάδες νεκροί, οι περισσότεροι μέλη των συμμοριών, αλλά και αθώοι πολίτες.
Τέλος πάντων, έχουμε εμείς τέτοιο πρόβλημα; Ούτε Μεξικό είμαστε, ούτε Ιταλία. Ο πόλεμος των «δικών μας» συμμοριών θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί χωρίς να ανοίξει πόλεμο μαζί τους ο στρατός. Φτάνει να άνοιγε πόλεμο η Αστυνομία. Πρώτα φυσικά με τα σάπια μήλα της, που συνεργάζονται με τους μαφιόζους. Αποφασιστικούς πολιτικούς ηγέτες και ηγέτες της Αστυνομίας χρειαζόμαστε μόνο.
Για να επανέλθουμε, το πρόβλημα της διαφθοράς στην Κύπρο είναι πρωτίστως πολιτικό. Και θα συνεχίσει να είναι διότι η πολιτική ηγεσία το αντιμετωπίζει ως να είναι πρόβλημα κάποιων άλλων, όχι δικό της.
Είπε ο Πρόεδρος ότι προωθεί σημαντικές αλλαγές για να γίνει η Κύπρος πρότυπο καταπολέμησης της διαφθοράς. Μίλησε για το FBI, που έφερε να μας βοηθήσει, για τη διαδικτυακή πλατφόρμα Η Φωνή του Πολίτη, τη διαδραστική πλατφόρμα, η Έκφραcy, το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο για τους διορισμούς στους Ημικρατικούς, για τον Σύμβουλο Δεοντολογίας… Μίλησε ακόμα και για τη μείωση του εκλογικού ηλικιακού ορίου για το δικαίωμα ψήφου που αποφάσισε, αλλά «η πλειοψηφία των κομμάτων είναι εναντίον», και αποκάλυψε ότι «υπό εξέταση βρίσκεται και το θέμα της εφαρμογής του εκλογικού συστήματος της οριζόντιας ψηφοφορίας»…
Δεν ξέρω τι σχέση έχουν αυτά με την πάταξη της διαφθοράς, αλλά διαβάζοντας την ομιλία του είχα την εντύπωση ότι ζω σε άλλο κόσμο. Ή ο Πρόεδρός μας ζει σε άλλο κόσμο. Διότι, την ώρα που η κοινωνία παρακολουθεί εμβρόντητη το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο, την μια πρόκληση μετά την άλλη, την ανικανότητα, την ανευθυνότητα, την ατιμωρησία, και ως επισφράγισμα παρακολουθεί και τον πόλεμο των φατριών και των νονών της νύχτας, που ανενόχλητοι συνεχίζουν την αλληλοεξόντωσή τους, είναι αν μη τι άλλο ανεκδοτολογία ότι θα γίνει η Κύπρος πρότυπο καταπολέμησης της διαφθοράς με τις διαδικτυακές πλατφόρμες, που δίνουν φωνή στον πολίτη και με τις αμπελοφιλοσοφίες για οριζόντια ψηφοφορία, που με σιγουριά δεν θα γίνει στον αιώνα τον άπαντα.
Ας μην κρυβόμαστε, που λέει κι ο Πρόεδρος, είναι η απουσία ελέγχου και η ατιμωρησία που εκτρέφουν τη διαφθορά. Ακόμα και το μεγαλύτερο σκάνδαλο των χρυσών διαβατηρίων είναι η απουσία ελέγχου στο κράτος που το εξέθρεψε. Και η κυβέρνηση του Νίκου Χριστοδουλίδη αποφάσισε να «βάλει χέρι» -είτε με παύση του Ελεγκτή, είτε με «εκσυγχρονισμό»- στην Ελεγκτική Υπηρεσία που εμπιστεύονται οι πολίτες, και αν ήθελε πραγματικά να καταπολεμήσει τη διαφθορά θα την είχε ως σύμμαχο, όχι ως εχθρό. Από παχιά λόγια και δημιουργία εντυπώσεων σκίζει ο Πρόεδρος.
